II SA/Po 539/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na pismo Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wysokości opłat za finansowanie wywozu i utylizacji śmieci postanawia zasądzić od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na rzecz adw. M. S.-P. kwotę 219,60 zł (dwieście dziewiętnaście złotych 60/100) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej, w tym kwotę 39,60 zł (trzydzieści dziewięć złotych 60/100) tytułem podatku od towarów i usług /-/ W. Batorowicz Postanowieniem z dnia 17.07.2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę J.K. wniesioną na pismo Wojewody w przedmiocie wysokości opłat za finansowanie wywozu i utylizacji śmieci. Następnie na wniosek skarżącego referendarz sądowy ustanowił dla niego adwokata, którego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w osobie adw. M. S.-P . W dniu [...]11.2008 r. skarżący umocował wyznaczonego adwokata z urzędu. W dniu [...]11.2008 r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika, w którym adwokat poinformowała Sąd, że po zapoznaniu się z aktami sprawy nie stwierdziła ona podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Poinformowała również, że opinia w przedmiocie stwierdzenia braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej została wysłana skarżącemu. W tym samym piśmie adwokat wniosła o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ppsa) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm. - dalej rozporządzenie). Stosownie do § 19 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innych sprawach niż te, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna lub skarga na decyzję albo postanowienie Urzędu Patentowego, stawka minimalna za czynności adwokata wynosi 240 zł. Na mocy § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 złotych. Przy czym w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu opłaty, o której mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Z tych względów pełnomocnikowi skarżącego w niniejszej sprawie winny zostać przyznane koszty nieopłaconej pomocy prawnej w kwocie 180 zł powiększone o należny podatek VAT, co łącznie daje kwotę 219, 60 zł (dwieście dziewiętnaście złotych sześćdziesiąt groszy). Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. na podstawie art. 250 ppsa w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia orzekł, jak w sentencji postanowienia. /-/ W. Batorowicz