II SA/Po 543/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia NSA Stanisław Małek (spr.) Sędzia WSA Barbara Drzazga Protokolant Sekr.sąd. Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2004r. sprawy ze skargi D. i J. S. na uchwałę Rady Gminy T. z dnia 30 marca 2004r. Nr XXX/190/2004 w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego; o d d a l a s k a r g ę. /-/ B.Drzazga /-/ J.Szaniecka /-/ St.Małek Rada Gminy T. uchwaliła projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – terenów aktywizacji gospodarczej, po południowej stronie drogi krajowej nr [...] (działki nr [...] , [...],[...],[...] i [...]). Projekt planu stwierdza, iż jego celem jest przeznaczenie gruntów rolnych (około 24 ha) pod aktywizację gospodarczą. Główną funkcją tego terenu jest: przemysł, rzemiosło produkcyjne, drobna wytwórczość, biura, handel, bazy, składy i magazyny, parkingi, garaże, stacje obsługi pojazdów oraz urządzenia infrastruktury technicznej. Plan zakazuje między innymi lokalizacji obiektów wymienionych w § 2 oraz § 3 ust. 1 pkt 3b, pkt 4c, pkt 6, pkt 8e, pkt 9f, pkt 12 g,h,i rozporządzenia Rady Ministrów z 24 września 2002r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Na terenach aktywizacji gospodarczej ustala się nakaz realizacji pasa zieleni izolacyjnej o minimalnej szerokości 10 m. D. i J. S. wnieśli zarzut. Podali, iż teren przeznaczony pod aktywizację gospodarczą znajduje się w bliskiej odległości od ich siedliska (działka [...]), co uniemożliwi korzystanie z ich nieruchomości na dotychczasowych warunkach. Podkreślili, iż zmiana planu spowoduje obniżenie wartości ich gruntów, a nadto wpłynie negatywnie na nawodnienie tych terenów. Rada Gminy uchwałą z 30 marca 2004r. Nr XXX/190/2004 odrzuciła zarzut z następujących powodów: 1) tereny projektowanej aktywizacji gospodarczej znajdują się w odległości 450 metrów od siedliska składających zarzut, 2) zakazana jest lokalizacja inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, 3) funkcjonowanie zakładów przemysłowych obwarowane jest licznymi ograniczeniami z zakresu ochrony środowiska, a ewentualne uciążliwości mogą ograniczać się tylko do własnej posesji, 4) teren aktywizacji gospodarczej oddzielony jest od terenów rolnych 20 metrowym pasem zieleni izolacyjnej, stanowiącym przede wszystkim barierę krajobrazową i akustyczną, 5) realizacja dużych obiektów może spowodować, co najwyżej przebudowę istniejących sieci drenarskich, a nie ich dewastację, 6) lokalizacja dużych inwestycji przemysłowych w gminie spowodowała gwałtowny wzrost wartości terenów rolnych położonych w odległości 1 -1,5 km od drogi krajowej, a nie ich obniżenie, 7) projektowane przeznaczenie jest zgodne i spójne z polityką przestrzenną zawartą w "Studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy T. " D. i J. S. wnieśli skargę. Zarzucili, iż "Rada Gminy nie liczy się w żadnym stopniu z aktualnymi mieszkańcami", podejmuje uchwały niezgodne z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wskazali, iż nie ma uzasadnionej potrzeby przekwalifikowania dotychczasowych terenów rolnych na aktywizację gospodarczą, skoro tereny takie nie znajdują nabywców. Rada Gminy w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej uchwały. Podkreślono, że lokalizacja terenu aktywizacji gospodarczej przy wymienionych rygorach nie może być uznana za działanie na szkodę mieszkańców. Wniosek o przeznaczenie gruntów rolnych klasy III i IV na cele niewolne i nieleśne jest zgodny z art. 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Najbliższe tereny wyznaczone pod zabudowę mieszkaniową, a także najbliższa istniejąca zabudowa mieszkaniowa jest oddalona od przedmiotowego terenu o około 2,5 km. Zmiana studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest związana z potrzebą jego dostosowania do wymogów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżąca w piśmie z [...] grudnia 2004r. podniosła, iż wbrew przepisom ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, niektórzy właściciele nieruchomości objętych projektowaną zmianą planu zobowiązali się do poniesienia kosztów związanych z jego opracowaniem. Brak jest analizy ekonomicznej strat spowodowanych przekształceniem terenów rolnych na tereny aktywizacji gospodarczej. Podkreśla, iż projekt planu stwarza niebezpieczeństwo wycieku substancji ropopochodnych do wód i gruntu. Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do przepisu art. 24 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15 poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r. Nr 80 poz. 717) zarzut wobec projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez przyjęte w tym planie ustalenia. Skarżący jako właściciele terenu bezpośrednio graniczącego z terenem projektowanego planu są niewątpliwe uprawnienia do wniesienia zarzutu, o którym mowa w art. 24 powołanej ustawy. Obowiązek uwzględnienia zarzutu do projektu planu powstaje jednak wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia zarzucającego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Wbrew argumentacji skarżących brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały o odrzuceniu zarzutu. Ustalenia uchwały odrzucającej zarzut powinny być szczegółowo uzasadnione z powołaniem się na obowiązujące przepisy i na wyniki badania stanu faktycznego sprawy. Badanie to powinno nawiązywać zarówno do praw i obowiązków organów gminy, jak tez do praw osób zainteresowanych do żądania ochrony ich interesów prawnych, w tym prawa własności (por. wyrok SN z 23 stycznia 2003r. sygn. akt III RN 26/02). Uzasadnienie zaskarżonej uchwały spełnia powyższe wymogi. Odnosi się szczegółowo do zgłoszonych przez skarżących zastrzeżeń i to zarówno w aspekcie wieloletnich planów Gminy, co do przeznaczenia gruntów położonych wzdłuż drogi krajowej nr [...] na tereny aktywizacji gospodarczej, jak też konkretnych zastrzeżeń skarżących jako właścicieli sąsiednich terenów. W świetle poczynionych ustaleń nie można uznać, iż projekt planu narusza interes prawny skarżących, skoro nie ingeruje bezpośrednio w prawo ich własności, a wprowadzone do planu stosowne nakazy i zakazy zabezpieczają ich nieruchomość przed ewentualnym skutkiem oddziaływania działalności gospodarczej. Ustalenie przeznaczenie i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy (art. ... ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ). Jeżeli zatem ustalenia te nie naruszają obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego), to nie można uznać, iż podjęta w tym zakresie uchwała narusza interes prawny wnoszącego zarzut. Zgodnie z przepisem art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym naruszenie przepisów art. 18 powoduje nieważność uchwały rady gminy. Z tego punku widzenia bez jakiegokolwiek wpływu na treść uchwały pozostaje zarzut skarżącej, iż podjęta została na wniosek i koszt niektórych zainteresowanych właścicieli nieruchomości objętych projektem planu. Podstawą odmiennej oceny zaskarżonej uchwały nie mogą być też obawy skarżącej, co do ewentualnych negatywnych skutków podjętej działalności na przedmiotowym terenie. Obowiązujące w tym zakresie przepisy, w tym zwłaszcza z zakresu ochrony środowiska zabezpieczają i chronią interesy osób trzecich. Sąd administracyjny, dokonując kontroli działalności administracji publicznej, ocenia zgodność zaskarżonej uchwały z obowiązującym prawem w świetle stanu faktycznego ustalonego podczas rozpoznania zarzutu. Zaskarżona uchwała jest zgodna z prawem. Z tego powodu, na podstawie przepisu art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/ B.Drzazga /-/ J.Szaniecka /-/ St.Małek MarK