II SA/Po 548/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Maria Skwierzyńska Sędziowie NSA Tadeusz Geremek Włodzimierz Zygmont (spr) Protokolant sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu w dniu 15 września 2004r. sprawy ze skargi E. K. na postanowienie Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej E. K. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów sądowych, 3. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. /-/ W. Zygmont /-/ M. Skwierzyńska /-/T.M. Geremek T.M. Prezydent Miasta P. postanowieniem dnia [...] nr [...] wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił postępowanie w sprawie wymeldowania G. K. z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] do czasu prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego w sprawie o przywrócenie posiadania lokalu. Uzasadniając decyzję Prezydent podał, że postępowanie w sprawie wymeldowania wszczęto na wniosek E. K., która informowała, iż wymieniony nie przebywa w lokalu od 21 września 2001r. ponieważ został wyprowadzony przez policję. Ponieważ G. K. zeznał, że lokalu nie opuścił dobrowolnie, a dalsze zamieszkiwanie uniemożliwiła była żona - E. K., w związku z czym wystąpił do Sądu Rejonowego o przywrócenie posiadania lokalu - sygn. akt [...]. Wobec tego należało zawiesić postępowanie administracyjne do czasu prawomocnego orzeczenia sądu. W zażaleniu E. K. domagała się dokładnego i wnikliwego rozpatrzenia sprawy. Podała w uzasadnieniu, że w wyroku z dnia [...] orzekającym rozwiązanie małżeństwa przez rozwód nakazana została eksmisja G. K. z lokalu, że opuścił on mieszkanie z dniem [...] i w nim nie przebywa. Wojewoda postanowieniem z dnia [...] nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy powyższe postanowienie stwierdzając, że skoro G. K. zeznał, że lokalu nie opuścił dobrowolnie i dalsze zamieszkiwanie uniemożliwiła była żona E. K. , i skoro wystąpił do Sądu Rejonowego o przywrócenie posiadania lokalu - sygn. akt [...] , przeto zasadne jest zawieszenie postępowania w sprawie jego wymeldowania do czasu wydania prawomocnego orzeczenia sądu w tej sprawie. W skardze E. K. domagała się podjęcia ostatecznej decyzji w sprawie wymeldowania byłego męża i wnikliwego i szczegółowego rozpatrzenia sprawy. W uzasadnieniu podała, że G. K. nie opłacił pozwu o przywrócenie posiadania, o co został wezwany zarządzeniem z dnia [...] więc pozew został mu zwrócony przez sąd. Przypomniała, że prawomocnym wyrokiem rozwodowym orzeczono jego eksmisję z mieszkania, w którym nie przebywa od 21.09.2001r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchyla postanowienie, jako niezgodne z prawem. Powody. Sąd uznaje za zasadny zarzut skarżącej naruszenia przez organ administracyjny przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez zawieszenie postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, organy administracyjne nie ustaliły, czy istotnie przed sądem powszechnym nastąpiła zawisłość sporu o przywrócenie posiadania mieszkania. W skardze wykazano, że G. K. wprawdzie złożył pozew, ale nie usunął jego braków formalnych, wskutek czego nastąpił zwrot pozwu. Pozew zwrócony nie wywołuje żadnych skutków prawnych, jakie wiąże ustawa z wniesieniem pisma procesowego do sądu (art. 130 § 2 k.p.c.). Przede wszystkim jednak sąd stwierdza, że rozstrzygnięcie sprawy o przywrócenie posiadania toczącej się przed sądem powszechnym nie jest zagadnieniem wstępnym mającym wpływ na wynik sprawy administracyjnej rozstrzyganej na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W sprawach administracyjnych dotyczących wymeldowania bada się, czy spełnione zostały przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Celem obowiązku meldunkowego jest bowiem zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności, która polega na rejestracji danych o miejscu pobytu, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Natomiast w sprawach o przywrócenie posiadania sąd powszechny bada jedynie ostatni stan posiadania i fakt jego naruszenia, nie rozpoznając samego prawa ani dobrej wiary pozwanego (art. 478 k.p.c.). W związku z powyższym wskazać należy, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało pod rządami prawa obowiązującego przed wydaniem w dniu 27.05.2002r. przez Trybunał Konstytucyjny wyroku sygn. akt K 20/01 (OTK-A 2002/3/34). Wymienionym wyrokiem TK orzekł o niezgodności art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności z przepisami art. 52 ust. 1 i art. 83 w zw. z art. 2 Konstytucji RP, a przepis ten utracił moc z dniem 19.06.2002r. (Dz. 2002r. Nr 78, poz. 716) w związku z czym do wydania decyzji o wymeldowaniu określonej osoby z pobytu stałego w trybie pierwszej części art. 15 ust. 2 ustawy, wystarczające jest spełnienie wyłącznie jednej z dwóch przesłanek określonych w tym artykule, a mianowicie przesłanki faktycznego opuszczenia miejsca stałego pobytu bez wymeldowania się, ponieważ obowiązek meldunkowy ma wyłącznie charakter ewidencyjny. Organ podejmie więc zawieszone postępowanie i rozpatrując merytorycznie sprawę ustali, czy podstawowa przesłanka wymeldowania polegająca na faktycznym opuszczeniu miejsca stałego pobytu bez wymeldowania się przez G. K. została spełniona. Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł sąd jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powyższej ustawy. /-/ W. Zygmont /-/ M. Skwierzyńska /-/ T.M. Geremek