II SA/Po 553/23

Dnia 6 grudnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 grudnia 2023 roku sprawy ze skargi F. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 lipca 2023 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 3 lipca 2023 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania F. D. od decyzji Burmistrza [...] z 9 maja 2023 r., nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz zaliczek alimentacyjnych, stwierdziło, że odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia. Powyższe postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z 24 marca 2023 r. F. D., działając osobiście zwrócił się do Burmistrza o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości, z uwagi na trudną sytuację dochodową i rodzinną. Po przeprowadzeniu postępowania obejmującego między innymi przeprowadzenie wywiadu środowiskowego z wnioskodawcą Burmistrz [...] decyzja z 9 maja 2023 r., nr [...], odmówił wnioskodawcy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz zaliczek alimentacyjnych. Decyzja doręczona została F. D. w dniu 11 maja 2023 r. w trybie doręczenia zastępczego, poprzez doręczenie sąsiadowi B. A.. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł F. D., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie J. D.. Do nadanego w Urzędzie Pocztowym w P. w dniu 26 maja 2023 r. odwołania załączono dokument pełnomocnictwa z 21 maja 2023 r. W środku zaskarżenia wskazano, iż F. D. w dniu 11 maja 2023 r. otrzymał decyzje organu I instancji oraz zarzucono naruszenie art. 30 ust. 2 ustawy z 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1205 ze zm.) i wniesiono o uchylenie decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Kolegium wydając wskazane na wstępie postanowienie podniosło, że odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu, bowiem decyzja doręczona została stronie 11 maja 2023 r., zaś odwołanie złożono 26 maja 2023 r. Organ odwoławczy spostrzegł przy tym, że strona nie podała żadnej przyczyny braku wniesienia odwołania w terminie. Powołując się na art. 134 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej: "K.p.a.") organ ten stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W skardze skierowanej do tut. Sądu reprezentowany przez córkę J. D., skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie art. 40 § 2 w zw. z art. 129 § 2 K.p.a., przez pominięcie, że organ I instancji prawidłowo doręczył decyzję, co skutkowało niepodjęciem przez Kolegium merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Skarżący wniósł jednocześnie o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu podniesiono, że 29 marca 2023 r. skarżący oprócz wniosku inicjujące postępowanie złożył także dołączył także pełnomocnictwo udzielone córce do uzyskiwania wszelkich informacji na temat toczącego się postępowania oraz do działania w sprawie, które zostało zignorowane przez organ prowadzący postępowanie. Pełnomocnictwo to napisano odręcznie i nie znalazło się ono na liście załączników umieszczonej na końcu nadesłanego przez skarżącego wniosku. Pismo z 11 maja 2023 r. organ doręczył wyłącznie skarżącemu, co pozbawiło pełnomocnika możliwości zapoznania się w odpowiednim terminie z jego treścią. Wobec zignorowania uprzednio udzielonego pełnomocnictwa zostało ono złożone powtórnie wraz z odwołaniem 21 maja 2023 r. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie okazała się zasadna. Zawarte w skardze twierdzenia jakoby F. D. przy składaniu podania inicjującego postępowanie ustanowił pełnomocnika nie znajdują bowiem potwierdzenia w przedstawionych sądowi aktach sprawy administracyjnej. Z akt nie wynika by do wniosku takowe pełnomocnictwo było dołączone, w tym w szczególności nie zostało ono ujęte w wykazie załączników dołączonych do wniosku, mimo, że był on szczegółowy i obejmował wszystkie inne dołączone do wniosku dokumenty. Podkreślić przy tym należy, iż wniosek datowany na 24 marca 2023 r. wraz z załącznikami nadesłany został do organu pocztą i nadany w dniu 28 marca 2023 w Urzędzie Pocztowym w R.. Jako nadawca wniosku na kopercie wskazany został wyłącznie F. D.. Jest to o tyle istotne, że we wszelkich późniejszych pismach procesowych które sporządzane były po ustanowieniu w sprawie pełnomocnika, to jest w odwołaniu i skardze jako nadawca na kopertach zawierających te pisma figurowała każdorazowo J. D. oraz były one nadawane nie z Urzędu Pocztowego w R. , lecz z Urzędu Pocztowego w miejscu zamieszkania pełnomocnika. Dalej wskazać należy, iż w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego, na żadnym etapie postępowania przed organem I instancji nie zostało podniesione, mimo skierowania bezpośrednio do F. D. zawiadomienia o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy, przeprowadzenia z nim wywiadu środowiskowego oraz złożenia oświadczenia z 24 kwietnia 2023 r., by wnioskodawca ustanowił pełnomocnika czy też by pełnomocnik ten był pomijany Również w odwołaniu występujący już pełnomocnik nie zakwestionował prawidłowości doręczenia decyzji organu I instancji, jak też nie wskazywał na to by został pominięty, a wręcz wprost wskazał, że do jej doręczenia F. D. doszło 11 maja 2023 r. Co znamienne dopiero do odwołania załączono pełnomocnictwo udzielone J. D. 21 maja 2023 r., a wiec już po doręczeniu F. D. decyzji organu I instancji, co byłoby zbędne gdyby pełnomocnictwo takowe było już udzielone córce skarżącego na etapie składania wniosku wszczynającego postępowanie. Z akt nie wynika zatem, aby wraz z wnioskiem inicjującym złożone zostało pełnomocnictwo dla J. D.. Dopiero w skardze skierowanej do tut. Sądu pełnomocnik stwierdziła, że została pominięta przez organ I instancji jednakże okoliczności tej w jakikolwiek sposób nie uprawdopodobniła dokumentem, zaś czynione w tym zakresie w uzasadnieniu skargi wyjaśnienia uznać należy, w świetle omówionych wyżej okoliczności sprawy, za pozbawione waloru wiarygodności. Nie są one bowiem ani logiczne, ani nie znajdują racjonalnego uzasadnienia. W samej skardze nie tylko nie uprawdopodobniono zaistnienia okoliczności faktycznej na jakiej opiera się argumentacja jej autorki w postaci braku dołączenia do akt złożonego organowi I instancji pełnomocnictwa, lecz wręcz na stronie 2 uzasadnienia w sposób oczywiście niezgodny z rzeczywistym stanem rzeczy wskazano, że odwołanie złożyć miał F. D. działający we własnym imieniu, mimo ustanowienia pełnomocnika, w sytuacji gdy odwołanie to złożone zostało ono przez pełnomocnika. Powyższe przemawia przeciwko uznaniu za wiarygodne twierdzeń pełnomocnika zawartych w skardze także co do złożenia pełnomocnictwa już w postępowaniu przed organem I instancji i pominięcia go przy doręczaniu decyzji Burmistrza [...]. Stąd też wobec braku choćby uprawdopodobnienia przez autorkę skargi, by została ona ustanowiona pełnomocnikiem F. D. przed dniem 21 maja 2023 r. i co za tym idzie została pominięta przy doręczaniu skarżącemu decyzji organu I instancji z dnia 9 maja 2023 r. za bezzasadny uznać należało podniesiony w skardze zarzut naruszenie art. 40 § 2 w zw. z art. 129 § 2 K.p.a. Warunkiem umożliwiającym zaistnienie naruszenia wskazanych w skardze jako wzorce kontroli przepisów byłoby bowiem ustalenie, że w postępowaniu przed organem I instancji wnioskodawca F. D. ustanowił pełnomocnika, która to okoliczność nie została jednakże w żaden sposób potwierdzona. W świetle powyższego uznać należy, że istniały podstawy do zastosowania art. 134 K.p.a. i stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Stąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: P.p.s.a.) orzeczono o oddaleniu skargi. Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 120 P.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 3 P.p.s.a.