II SA/Po 554/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. C. o przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Uczelnianej Komisji Ekonomicznej Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. Nr [...] w przedmiocie stypendium socjalnego postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia /-/ W. Batorowicz Postanowieniem z dnia 31 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę na opisaną powyżej decyzję Uczelnianej Komisji Ekonomicznej [...]. Postanowienie powyższe, zawierające pouczenie o trybie i warunkach wniesienia zażalenia zostało prawidłowo doręczone skarżącemu w dniu 21 sierpnia 2018 r. (k. 39 akt sądowych). Pismem z dnia 27 sierpnia 2018 r. (nadanym tego samego dnia) skierowanym bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący złożył zażalenie na w/w postanowienie Sądu z dnia 31 lipca 2018 r. P. to wpłynęło do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 30 sierpnia 2018 r. i zostało przekazane zarządzeniem z dnia 04 września 2018 r., według właściwości, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w dniu 04 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 18 października 2018 r. odrzucił zażalenie na postanowienie z dnia 31 lipca 2018 r. z uwagi na fakt, że zostało ono wniesione po terminie, a fakt omyłkowego skierowania zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie usprawiedliwiał opóźnienia w siedmiodniowym terminie do wniesienia zażalenia. Wnioskiem z dnia 27 lutego 2019 r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skarg. Jako przesłankę braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia wskazano wadliwość pouczenia o sposobie wniesienia zażalenia, gdzie dopiero w dalszej kolejności wskazano, że zażalenie jest wnoszone za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W ocenie pełnomocnika użyte w pouczeniu sformułowania muszą wywoływać wątpliwości, co do sposobu wniesienia środka zaskarżenia, a wątpliwości tych nie usunął ustanie pracownik sądu, z którym kontaktował się skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast zgodnie z art. 87 § 1 ustawy procesowej pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Jak wynik z treści złożonego wniosku pełnomocnik skarżącego wywodzi, że brak winy w prawidłowym wniesieniu zażalenia wynikał z wadliwości sformułowanego pouczenia o zasadach i trybie wniesienia powyższego środka zaskarżenia. Odnosząc się do powyższej kwestii wskazać należy, że stosownie do treści art. 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Doręczając postanowienie o odrzuceniu skargi Sąd wywiązał się z powyższego obowiązku pouczając skarżącego o zasadach i trybie wniesienia zażalenia. Treść pouczenia – co ważne – ujednoliconego dla wszystkich sądów administracyjnych, odpowiada treści przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący dysponował zatem niezbędną wiedzą odnośnie zasad wnoszenia zażalenia. W ocenie Sądu informacja zawarta w treści pouczenia dołączonego do postanowienia o odrzuceniu skargi nie pozostawia wątpliwości co do sposobu wniesienia zażalenia, a dotychczasowa praktyka sądowa wskazuje, że jest ono czytelne również dla stron postępowania. Jednostkowe przypadki, takie jak w niniejszej sprawie, gdzie skarżący wniósł zażalenie bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie mogą zatem przesądzać, jak chce tego pełnomocnik skarżącego, że treść pouczenia jest wadliwa, a tym bardziej nie może usprawiedliwiać uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Sąd podkreśla, że sądy administracyjne działają w zgodzie z przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z zasadami określonymi w ustawie są również obowiązane działać strony postępowania, co oznacza na przykład przestrzeganie terminów do składania pism procesowych. Niedochowanie tego obowiązku wiąże się z konsekwencjami, które mogą zostać uchylone tylko w przewidzianych przypadkach. W ocenie Sądu, skarżący nie dochował należytej staranności w dbałości o swoje interesy w postępowaniu toczącym się przed tutejszym sądem, po wydaniu zażalenia. Tym bardziej, że, jak wynika z treści wniosku, dowiadywał się w sekretariacie Sądu o sposobie wniesienia zażalenia. Mogła więc wówczas z łatwością także upewnić się co do konieczności wniesienia zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem sądu I instancji. Wszystko to nie pozwala uznać, że niedochowanie przez skarżącego terminu do złożenia zażalenia nastąpiło bez jego winy. Konkludując, skarżący nie uprawdopodobnił w dostatecznym stopniu braku winy w uchybieniu terminu do złożenia zażalenia. Brak było zatem podstaw do przywrócenia terminu do złożenia tego wniosku. Mając powyższe na względzie Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. /-/ W. Batorowicz