II SA/Po 556/21

Dnia 6 kwietnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 kwietnia 2022 roku sprawy ze skargi H. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu opieki społecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę [...]zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] (znak: [...]) Wójt Gminy C. (zwany dalej "Wójtem" lub "organem I instancji") skierował G. P. do Domu Pomocy Społecznej w. Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] (znak: [...]) Wójt ustalił czas pobytu G. P. od dnia [...] listopada 2016 r. na czas nieokreślony. Ponadto Wójt określił także odpłatność z tytułu pobytu G. P. w Domu Pomocy Społecznej w kwocie [...]zł. Kwotą tą obciążono G. P. w kwocie [...]zł miesięcznie oraz jej córkę – H. L. (zwaną dalej "Skarżącą") w kwocie [...]zł miesięcznie. Decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] Wójt ustalił obowiązek wnoszenia opłat za pobyt G. P. w Domu Pomocy Społecznej w Ł. przez nią samą oraz jej córki: Skarżącą oraz L. G., a także uchylił decyzję własną z dnia [...] listopada 2016 r. W wyniku rozpoznania odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "SKO w P.", "Kolegium" lub "organem II Instancji") uchyliło decyzję Wójta z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie ustalenia obowiązku wnoszenia opłat za pobyt G. P. w Domu Pomocy Społecznej w Ł. oraz odmówiło uchylenia decyzji Wójta z dnia [...] listopada 2016 r. Decyzja ta została zaskarżona, jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia [...] lipca 2020 r. o sygn. akt II SA/Po [...] oddalił skargę na powołaną decyzję. Obecnie toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowanie kasacyjne w tej sprawie. Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. Wójt powiadomił Skarżącą, że jest zobowiązana do uiszczenia opłaty za pobyt matki w Domu Pomocy Społecznej w Ł. za okres [...] w kwocie [...]zł. Pismem z dnia [...] września 2019 r. Wójt zawiadomił Skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie zwrotu wydatków poniesionych zastępczo przez Gminę C. tytułem opłaty za pobyt G. P. w Domu Pomocy Społecznej w Ł. W odpowiedzi na wezwanie do umożliwienia przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, Skarżąca wskazała, że nie życzy sobie, aby ktokolwiek nachodził ją w jej mieszkaniu. Do celów kontaktowych podano dane adresowe, telefon oraz adres e-mail. Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] (znak: [...]) Wójt ustalił wysokość wydatków poniesionych zastępczo przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w C. tytułem opłaty za pobyt G. P. w Domu Pomocy Społecznej w Ł. , do których zobowiązana była Skarżąca na kwotę [...]zł, a wyegzekwowanie tej kwoty należy przeprowadzić w trybie art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1507 ze zmianami, zwanej dalej "u.p.s."). Wójt wskazał w uzasadnieniu decyzji, że za sporny okres Skarżąca była winna Gminie C. kwotę [...]zł, jednakże sama uiszczała regularnie co miesiąc [...] zł, co po zaksięgowaniu obniżyło łączną kwotę zobowiązania do kwoty [...]zł. Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] Wójt zmienił decyzję własną z dnia [...] listopada 2016 r. w ten sposób, że odpłatność za pobyt w instytucji pomocowej G. P. miała ponosić także jej druga córka – L. G.. W wyniku rozpoznania odwołania od decyzji z dnia [...] listopada 2019 r. wniesionego przez pełnomocnika Skarżącej – r. pr. Ł. K., decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Organ II instancji stwierdził, że Wójt nie przedstawił szczegółowych wyliczeń kosztów, jakie poniosła zastępczo Gmina C. w związku ze sprawowaną opieką nad G. P.. Nie ustalono także, czy G. P. była osobą urlopowaną, a więc czy w spornym okresie nieprzerwanie przebywała w Domu Pomocy Społecznej w Ł. Ponadto, inną decyzją, z tego samego dnia, SKO w P. uchyliło decyzję Wójta z dnia [...] grudnia 2019 r. i umorzyło postępowanie w tej sprawie. Z informacji przedstawionej przez Dom Pomocy Społecznej w Ł. wynika, że G. P. była urlopowana. Przestawiono wykaz dni oraz informację o zwrocie [...] zł z tytułu urlopowania podopiecznej. Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. Wójt powiadomił Skarżącą o kosztach utrzymania podopiecznego w Domu Pomocy Społecznej w Ł. . W roku 2019 opłata wynosiła [...] zł miesięcznie, a w roku 2020 – [...] zł. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] (znak: [...]) Wójt ustalił wysokość wydatków poniesionych zastępczo przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w C. tytułem opłaty za pobyt G. P. w Domu Pomocy Społecznej w Ł. , do których zobowiązana była Skarżąca na kwotę [...]zł, a wyegzekwowanie tej kwoty należy przeprowadzić w trybie art. 61 ust. 3 u.p.s. W uzasadnieniu decyzji ponownie zrekonstruowano cały stan faktyczny. Znamienne jest to, w ocenie Wójta, że cały czas pozostaje w obrocie prawnym jego decyzja z dnia [...] listopada 2016 r. ustalająca osoby zobowiązane do ponoszenia odpłatności z tytułu pobytu G. P. w Domu Pomocy Społecznej w Ł. . Powołując się na tę decyzję, Wójt uznał, że istnieje wystarczająca podstawa prawna do żądania zwrotu opłat poniesionych przez Gminę C.. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł pełnomocnik Skarżącej żądając jej uchylenia i umorzenia postępowania administracyjnego przed organem I instancji. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że kwota objęta zakwestionowaną decyzją uległa przedawnieniu. W myśl art. 103 ust. 5 u.p.s. należności, o których mowa w art. 103 ust. 1 u.p.s. przedawniają się z upływem trzech lat, licząc od dnia, w którym decyzja ustalająca te należności stała się ostateczna. Upływ tego okresu od dnia, w którym decyzja z dnia [...] listopada 2016 r. stała się ostateczna już minął. Skarżąca przeszła do omówienia innych, dawnych postępowań, w których również przedmiot był tożsamy. Jej zdaniem, podstawą ponoszenia odpłatności przez nią za pobyt jej matki w placówce opieki społecznej jest umowa zawarta w roku 2016 [jeszcze przed wydaniem decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. – uw. Sądu] z Dyrektorem Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. . Na jej podstawie Skarżąca miała uiszczać co miesiąc [...] zł. Umowa została zawarta na czas pobytu G. P. w Domu Pomocy Społecznej w Ł.. Trafiła tam pierwszy raz na mocy decyzji z 2015 r., kiedy ustalono także płatność Skarżącej na poziomie [...] zł. Kwoty te były uiszczane do dnia [...] stycznia 2020 r. Dnia [...] lutego 2020 r. G. P. zmarła. Decyzja z 2015 r. została wydana na czas nieokreślony, a więc nigdy nie wygasła. Co więcej, umowa także nie została nigdy wypowiedziana. Późniejsze decyzje o skierowaniu G. P. nie mają znaczenia, ponieważ ona nadal przebywała w Domu Pomocy Społecznej w Ł. , a umowa o odpłatności nadal obowiązywała. Decyzja z dnia [...] listopada 2016 r. jest zatem decyzją obarczoną kwalifikowaną wadą prawną z art. 156 § 1 pkt 3 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zmianami, zwaną dalej "k.p.a."). Decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Jednakże w rubrum decyzji SKO w P. wskazano, że rzeczona decyzja została wydana w wyniku rozpoznania odwołania od decyzji Wójta z dnia [...] listopada 2019 r. o nr [...], w której orzeczono obowiązek zapłaty kwoty [...]zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że spór o wadliwość decyzji z dnia [...] października 2016 r. o skierowaniu G. P. do Domu Pomocy Społecznej w Ł. oraz decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. o ustaleniu odpłatności toczy się od dawna. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności oby tych decyzji, jednakże SKO w P. odmówiło tego. Organ II instancji ponownie wskazał kto jest zobowiązany do ponoszenia odpłatności z tytułu pobytu osoby schorowanej w instytucji pomocy społecznej. Uiszczanie opłat przez gminę za osobę zobowiązaną do tego, co może być stwierdzone w drodze umowy lub decyzji administracyjnej ma charakter zastępczy. Kiedy osoba zobowiązana nie wywiązuje się ze swojego obowiązku, gmina przejmuje na siebie tymczasowo obowiązek opłacania, jednakże później ma prawo żądać zwrotu poniesionych wydatków. SKO w P. stwierdziło, że okres przedawnienia liczy się od dnia, w którym ostateczna stała się decyzja o ustaleniu obowiązku zapłaty, a nie decyzja o ustaleniu obowiązku odpłatności. Jest to stanowisko wynikające z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego (I OPS 7/17). Pełnomocnik Skarżącej złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której zakwestionował decyzję organu II instancji oraz wniósł o jej uchylenie jak i poprzedzającą ją decyzję Wójta. Skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano przede wszystkim, że na podstawie art. 103 ust. 1 i 5 u.p.s. doszło do przedawnienia kwoty. Minęły już trzy lata od dnia, w którym wydano decyzję ostateczną w przedmiocie zobowiązania Skarżącej do ponoszenia odpłatności z tytułu opieki nad jej matką. Pełnomocnik Skarżącej podniósł, że podstawą uiszczania opłat przez nią była umowa zawarta z Dyrektorem Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. . Zawarto ją na czas pobytu G. P. w Domu Pomocy Społecznej w Ł. . Umowę tę zawarto w listopadzie 2016 r., a jej matkę umieszczono w placówce już w listopadzie 2015 r. Zdaniem Skarżącej, umowa jak i decyzja z 2015 r. o skierowaniu G. P. do Domu Pomocy Społecznej w Ł. nadal obowiązują, gdyż nie były one terminowane. Z umowy wynikało zobowiązanie do uiszczania przez Skarżącą kwoty [...]zł miesięcznie. W pozostałym zakresie uzasadnienie skargi jest tożsame z uzasadnieniem odwołania. W dalszej korespondencji z Sądem Skarżąca przestawiła całokształt okoliczności sprawowania opieki nad matką oraz wszystkie koszty jakie z ponosiła z tego tytułu. W odpowiedzi na skargę, SKO w P. wniosło o jej oddalenie. Organ II instancji w pełni podtrzymał swoją argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] września 2021 r. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] października 2021 r. o sygn. akt II SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] października 2021 r. Skarżąca ponownie wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Tym razem przedstawiono sytuację finansową Skarżącej. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2021 r. o sygn. akt II SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. W wyniku rozpoznania wniesionego zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...] stycznia 2022 r. o sygn. akt I OZ [...] oddalił je. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, jednakże z innych względów, niż wskazane w jej treści. Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zmianami). Zgodnie z powołanym przepisem: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". W związku z tym, zarządzeniem z dnia [...] lutego 2022 r. Przewodniczący Wydziału II. tut. Sądu skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] kwietnia 2022 r. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zmianami, zwanej dalej "p.p.s.a.") w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi, w związku z czym zarzuty podniesione w jej treści nie wyznaczają kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena zgodności z prawem decyzji SKO w P. utrzymującej w mocy decyzję Wójta w przedmiocie żądania zwrotu kosztów, jakie zastępczo uiszczała Gmina C. w związku z pobytem matki Skarżącej – G. P. w Domu Pomocy Społecznej w Ł. . Przeprowadzając kontrolę sądową nad zaskarżoną decyzją, Sąd w składzie orzekającym doszedł do przekonania, iż nie odpowiada ona prawu. Twierdzenie Sądu wynika z następującej argumentacji. Materialnoprawną podstawę zapadłego rozstrzygnięcia stanowią przepisy u.p.s. Należy podkreślić, że merytoryczne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny jest możliwe dopiero wówczas, gdy sąd dojdzie do przekonania, że wszystkie wymagania formalne, w tym wymagania procesowe zostały spełnione w zakresie niebudzącym wątpliwości. Dopiero łączne spełnienie przesłanek procesowych mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy może prowadzić do podjęcia analizy merytorycznej zaskarżonej decyzji (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Po 891/20, dostępny na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwana dalej "CBOSA"). Analizując zaskarżoną decyzję nie da się stwierdzić, że SKO w P. spełniło wszystkie wymagania formalne, aby decyzja mogła podlegać analizie merytorycznej. Należy podkreślić, że decyzja administracyjna (niezależnie czy organu rozpoznawczego, czy odwoławczego) powinna spełniać wymagania, o których mowa w art. 107 § 1 pkt 1-9 k.p.a., a także inne wymagania, jeżeli przepisy szczególne tak stanowią. W przypadku organu odwoławczego, spełnienie wymagań z art. 107 § 1 pkt 1-9 k.p.a. stanowi następstwo prawidłowego zastosowania art. 138 § 1 albo 2 k.p.a. Powołany przepis stanowi: "Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze [§ 1]. Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy [§ 2]". W niniejszej sprawie, SKO w P. utrzymało w mocy zapadłe rozstrzygnięcie organu I instancji. Analiza rubrum decyzji Kolegium wskazuje, że organ II instancji rozpoznał odwołanie Skarżącej nie od tej decyzji, która była przedmiotem odwołania. Decyzja organu I instancji została oznaczona w rubrum decyzji Kolegium w ten sposób, że datą jej wydania był dzień [...] listopada 2019 r., a numer sprawy administracyjnej oznaczono jako [...] Tymczasem, decyzja Wójta (bezpośrednio poprzedzająca zaskarżoną decyzję) została wydana w dniu [...] sierpnia 2020 r., a numer sprawy oznaczono jako [...] (znak: [...]). Uwagę zwraca tylko zgodność kwoty, jaka stała się przedmiotem sporu pomiędzy Skarżącą a SKO w P., jednakże ta okoliczność nie może być uznana za wystarczającą dla prawidłowego zrekonstruowania przedmiotu odwołania. Został on błędnie oznaczony w rubrum zaskarżonej decyzji i ta okoliczność stanowi już wystarczającą podstawę do jej uchylenia. "Decyzja o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji jest tzw. prostym rozstrzygnięciem organu odwoławczego, bowiem wyczerpuje się w unormowaniu jednego, tego właśnie zagadnienia prawnego. Organ odwoławczy wydaje decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji wówczas, gdy stwierdzi, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji oznacza w szczególności utrzymanie w mocy jej podstawowego koniecznego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie." (wyrok NSA z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt II FSK 1945/15, dostępny w CBOSA). Skoro więc organ odwoławczy utrzymuje w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję pierwszoinstancyjną, powinien odnieść się do tej, którą oznaczono w odwołaniu. Znamienne jest to, że organ odwoławczy jest związany granicami odwołania w tym sensie, że z uwagi na zasadę skargowości, organ odwoławczy rozpoznaje odwołanie od zapadłej decyzji organu I instancji (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 426/19, dostępny w CBOSA). Uwagę zwraca samo brzmienie art. 127 § 1 k.p.a. – "Od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji". Odwołanie musi więc być rozpoznane w związku z zapadłą decyzją pierwszoinstancyjną, która, w myśl art. 107 § 1 pkt 1-9 k.p.a. posiada swoje elementy składowe, takie jak chociażby data wydania, czy też numer sprawy. "Jedną z koniecznych przesłanek wydania decyzji w trybie odwoławczym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. jest wniesienie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, wszczynającego postępowanie odwoławcze." (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 10/19, dostępny w CBOSA). Uwagę Sądu w składzie orzekającym zwrócił fakt, że przede wszystkim w rubrum zaskarżonej decyzji, ale także w jej uzasadnieniu, a nadto w odpowiedzi na skargę Kolegium cały czas powoływało decyzję Wójta, która została już uprzednio uchylona, zamiast tej, która bezpośrednio poprzedzała decyzję zaskarżoną do tut. Sądu. Utwierdza to jedynie w przekonaniu, że oznaczenie decyzji pierwszoinstancyjnej w rubrum zaskarżonej decyzji nie było oczywistą omyłką pisarską, która podlegałaby poprawieniu. Jest to konsekwentne powielanie tego błędu, które stwarza niedopuszczalne wrażenie, że odwołanie zostało rozpoznane od decyzji, której nie było już w obrocie prawnym, kiedy organ odwoławczy wydawał swoją decyzję. Jest to więc istotne naruszenie przepisów prawa procesowego, które musi skutkować uchyleniem. Twierdzenie Sądu w składzie orzekającym ma swoje drugie uzasadnienie. Wystarczy wyobrazić sobie hipotetyczną sytuację, w której zwrot żądanej przez Gminę C. kwoty będzie musiał być okupiony działaniami podjętymi w toku postępowania egzekucyjnego w administracji. Znamienne jest to, że w tytule wykonawczym wskazuje się datę decyzji, która wyraża obowiązek publicznoprawny. Skoro SKO w P. w swojej decyzji powołało wielokrotnie, ale przede wszystkim w rubrum, decyzję uchyloną, decyzja z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] (znak: [...]) [a więc decyzja prawidłowa co do formy], nigdy nie uzyskałaby przymiotu prawomocności, ponieważ rozstrzygnięcie SKO w P. wskazywałoby na inną decyzję administracyjną, niż ta, która faktycznie powinna być wpisana do tytułu wykonawczego. W konsekwencji tego, również decyzja wskazana w rubrum zaskarżonej decyzji nie uzyskałaby przymiotu prawomocności, ponieważ nie ma jej już w obrocie prawnym. Konsekwencja poważnego błędu SKO w P. mogłaby doprowadzić do potencjalnej niemożności wyegzekwowania żądanej kwoty, co stanowiłoby naruszenie zasady skuteczności prawa administracyjnego, co w demokratycznym państwie prawa nie może mieć miejsca. Prawdą jest to, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje na zamysł Kolegium, iż organ odwoławczy podziela stanowisko Wójta co do sprawy administracyjnej – kwoty, jaką Skarżąca powinna zwrócić Gminie C., jednakże ta okoliczność nie może konwalidować zaskarżonej decyzji. Decyzja organu administracji publicznej nakładająca na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania lub też konkretyzująca określone uprawnienia powinna obowiązek ten lub uprawnienie wyrażać precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Treści rozstrzygnięcia nie można też domniemywać z treści uzasadnienia (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 1161/20, dostępny w CBOSA). Również samo orzeczenie "utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy" nie wskazuje, jaka to jest decyzja, a więc sentencja decyzji organu odwoławczego musi korespondować z jej rubrum, w którym powinno nastąpić prawidłowe oznaczenie decyzji organu I instancji będące przedmiotem odwołania. Nie da się pogodzić zaskarżonej decyzji z prawidłowością jej rozstrzygnięcia, jeżeli ta odwołuje się do decyzji niegdyś uchylonej. Decyzja SKO w P. nie odpowiada prawu, ponieważ organ II instancji rozstrzygnął sprawę administracyjną w odniesieniu do nieistniejącej już decyzji administracyjnej. Powyższe prowadzi do konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji. Z uwagi na uchylenie wynikające z naruszenia wymogów formalnych, odniesienie się przez Sąd do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze na tym etapie postępowania jest przedwczesne. Z tego względu Sąd powstrzymuje się od oceny zarzutów naruszenia pozostałych przepisów wskazanych w skardze. Dopiero kiedy organ odwoławczy uczyni zadość wymaganiom formalnym, rozpoznanie przez tut. Sąd zarzutów potencjalnej skargi późniejszej będzie możliwe. Na ten czas nie da się odnieść do względów materialnoprawnych. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania o zasadności skargi per se, co było podyktowane zastosowaniem wspomnianego już art. 134 § 1 p.p.s.a. W związku z tym, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję SKO w P. (pkt I. sentencji wyroku). O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Sąd zasądził zwrot kosztów w wysokości [...] zł co stanowi równowartość stawki minimalnej opłaty dla radcy prawnego, który reprezentuje swojego mocodawcę w postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji (pkt II. sentencji wyroku). Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium będzie się kierować wiążącą oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Przede wszystkim organ II instancji wydając ponownie decyzję (z uwzględnieniem art. 138 k.p.a.) rozstrzygnie sprawę administracyjną w odniesieniu do decyzji Wójta z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] (znak: [...]). Na zakończenie, Sąd chciałby poczynić uwagę, którą organ II instancji powinien potraktować wyłącznie jako sugestie, nie czując się nią związanym. Otóż, należy mieć na względzie fakt, iż prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia [...] lutego 2022 r. o sygn. akt II SA/Po [...], uchylono postanowienia tegoż Kolegium w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania nieważnościowego wobec decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] (znak: [...]), w której Wójt ustalił czas pobytu G. P. od dnia [...] listopada 2016 r. na czas nieokreślony, a ponadto określił odpłatność z tytułu pobytu jej w Domu Pomocy Społecznej w kwocie [...]zł, którą obciążono: G. P. w kwocie [...]zł miesięcznie oraz Skarżącą w kwocie [...]zł miesięcznie. W związku z tym, że wobec tej decyzji toczy się postępowanie nieważnościowe, a jej byt jest szczególnie istotny dla niniejszej sprawy, ponieważ wyznacza ona obowiązek odpłatności za pobyt i na jej podstawie określa się kwotę, jaką Skarżąca powinna uiścić, SKO w P. powinno rozważyć zawieszenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania nieważnościowego.