II SA/Po 559/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółdzielni Mieszkaniowej-Lokatorsko-Własnościowej w P. na oświadczenie Zarządu Miejskiego z dnia [...] listopada 1999 r. Nr [...] w przedmiocie wypowiedzenia wysokości rocznej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości; postanawia odrzucić skargę /-/ J.Szaniecka Zarząd Miejski dnia [...] listopada 1999 r. wypowiedział A Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko- Własnościowej dotychczasową wysokości opłaty z tytułu użytkowania wieczystego działki Nr [...] położonej przy ul. [...] w P. oraz zaproponował przyjęcie opłaty w nowej wysokości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze dnia [...] lutego 2000 r. rozpoznając wniosek A Spółdzielni Mieszkaniowej w sprawie ustalenia, że podwyższenie opłaty za użytkowanie wieczyste jest nieuzasadnione orzekło o oddaleniu wniosku i ustaliło wysokość opłaty na kwotę [...] zł. Od powyższego rozstrzygnięcia A Spółdzielnia Mieszkaniowa wniosła sprzeciw w trybie art. 80 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( t.j. Dz. U 2000, nr 46, poz. 543 ze zm.) A Spółdzielnia Mieszkaniowa - Lokatorsko- Własnościowa w P. dnia [...] lutego 2002 r. na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368) wniosła skargę na czynność Zarządu Miejskiego obejmującą wypowiedzenie dotychczasowej wysokości opłaty z tytułu użytkowania wieczystego przedmiotowej działki oraz ofertę przyjęcia opłaty w nowej wysokości. W uzasadnieniu wyjaśniła, że wystąpiła o rozstrzygnięcie do Sądu Rejonowego w Pile, jednakże w ocenie skarżącej Sąd Rejonowy nie jest w stanie ocenić wszystkich okoliczności sprawy. W odpowiedzi na skargę Zarząd Miejski wniósł o jej odrzucenie, stwierdzając, że sprawa nie należy do właściwości NSA, albowiem spór ma charakter cywilnoprawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem skargi jest jednostronna czynność prawna - wypowiedzenie dotychczasowej wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu oraz propozycja zmiany jej wysokości. Instytucja wypowiedzenia została szczegółowo uregulowana w przepisach ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( t.j. Dz. U 2000, nr 46, poz. 543 ze zm.). Stosownie do art. 78 powołanej ustawy właściwy organ zamierzający zaktualizować opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej powinien wypowiedzieć na piśmie wysokość dotychczasowej opłaty do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego, przesyłając równocześnie ofertę przyjęcia nowej jej wysokości. W literaturze przyjmuje się, że wypowiedzenie wysokości dotychczasowej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego gruntu jest w istocie wypowiedzeniem zmieniającym umowę o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste, o której stanowi art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wypowiedzenie to ma charakter czynności jednostronnej. ( G. Bieniek, A. Hopfer, Z. Marmaj, E. Mzyk, R. Źróbek Komentarz do ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zielona Góra 2000, s. 385-386). Postępowanie w tym zakresie zostało uregulowane na wzór kształtowanych w stosunkach cywilnoprawnych praw i obowiązków stron. Dlatego też, wypowiedzenie nie może stanowić przedmiotu zaskarżenia do sądu administracyjnego. Na marginesie dodać należy, że przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami w tej mierze określają szczególny tryb postępowania, który w istocie prowadzi do przekazania sporu sądowi powszechnemu. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 oraz z art. 3 § 2 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) postanowił jak w sentencji. /-/ J.Szaniecka uznając skargę za niedopuszczalną postanowił jak w sentencji postanowienia.