II SA/Po 56/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Protokolant St. sekr. sąd. Joanna Wieczorkiewicz po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2008r. przy udziale sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę /-/ W. Batorowicz /-/ J. Szaniecka /-/ B. Drzazga Dnia 17 października 2002 r. uprawnieni kontrolerzy celni Urzędu Celnego przeprowadzili kontrolę pojazdu wyjeżdżającego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W trakcie kontroli dokonano ważenia ciągnika marki [...] nr rej. [...] wraz z naczepą typu [...] nr rej. [...] wraz z przewożonym ładunkiem. Pojazd ów kierowany był przez M. D. Dopuszczalny nacisk osi pojedynczej pojazdu wynosił 100 kN. W wyniku ważenia, przeprowadzonego o godzinie 208 stwierdzono, że na drugiej osi pojazdu przekroczono dopuszczalny nacisk ( o 9,41 kN). Wynik tej kontroli utrwalono w protokole nr [...] z godziny 258 dnia [...] października 2002 r. W protokole tym odnotowano nadto, iż pojazd jest nienormatywny, wymaganego zezwolenia przewoźnik nie posiada. Protokół i dokument o nazwie Wynik ważenia na wadze dynamicznej podpisał kierowca przedmiotowego pojazdu, zgłaszając, że nie zgadza się z dokonanymi pomiarami, gdyż kierowca nie ma możliwości zważenia pojazdu przy ładunku 20.800 (k. 4, 5 akt administracyjnych). Decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b, i art. 40b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. 00/71//838 ze zm.-dalej udp) w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 97/98/602 ze zm.- dalej prd) i rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. 44/99/432-dalej rozporządzenie) Naczelnik Urzędu Celnego obciążył spółkę L. sp. z o.o. (dalej Spółka) karą pieniężną w wysokości [...] zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W uzasadnieniu Naczelnik Urzędu stwierdził, że zgodnie z art. 64 ust. 1 prd, przejazd pojazdem nienormatywnym jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia, którego strona nie okazała. Organ wskazał, że karę pieniężną nałożono na podstawie kontroli pojazdu przeprowadzonej dnia [...] października 2002r. o godz. 208, potwierdzonej zapisem protokołu nr [...]. Odpis decyzji doręczono Spółce dnia 21 października 2002 r. (k. 7 akt administracyjnych). Odwołanie od owej decyzji złożyła L. sp. z o.o. podnosząc, że zgodnie z dokumentami przewozu towar na naczepie był załadowany prawidłowo i z zachowaniem niezbędnych parametrów; podczas załadunku towar został rozłożony równomiernie. Do dnia 30 czerwca 2002 r. (Dz.U.02/154/1800), zgodnie z art. 11 i 51 ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz o zakresie działania ministrów, ustawy o działach administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw "powyższe zarządzenie nie ma mocy obowiązującej". Odwołująca się oświadczyła, że podważa prawidłowość pomiaru wobec braku możliwości zweryfikowania szybkości pojazdu i możliwość dodania gazu przez kierowcę w momencie przejazdu drugiej, ciągnącej osi przez wagę. W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. P. 7/98 i wyroku NSA III RN 9/2000, decyzja Dyrektora Urzędu pozbawiona jest podstaw prawnych, bowiem opiera się na rozporządzeniach wydanych niezgodnie z delegacją ustawową zawartą w ustawie o drogach publicznych. Skarżąca kwestionowała też sposób doręczenia decyzji, bowiem jej zdaniem uniemożliwiono skarżącej ustosunkowanie się do zebranego materiału dowodowego, ponadto decyzja została doręczona kierowcy, a więc osobie nieupoważnionej. Decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 13 ust. 2 pkt 3, ust. 2a i 2b, art. 40b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. 00/71/838 ze zm.), § 4 i § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. 99/44/432) Dyrektor Izby Celnej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i poglądy prawne organu I instancji. Dyrektor Izby w szczególności wskazał, że kara pieniężna została nałożona dnia [...] na przejściu granicznym w O., po przeprowadzeniu pomiaru dynamicznego obciążenia osi ciągnika z naczepą o nr rejestracyjnym [...], należącego do przedsiębiorstwa L. Sp. z o.o. z siedzibą w O. i stwierdzeniu przekroczenia na drugiej osi pojazdu dopuszczalnych norm nacisku ustalonych w rozporządzeniu. Dyrektor Izby stwierdził, że pomiaru nacisku osi na podłoże dokonano na wadze dynamicznej typu RPT 97-114, posiadającej ważne świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. G., a wagi tego typu zostały zatwierdzone decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdów. Pomiaru rozstawu osi dokonano przy pomocy przymiaru stalowego tzw. ruletki nr 2, posiadającej świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. G. Wynik ważenia dynamicznego pojazdu jest efektem przetworzenia danych przez program komputerowy i wyświetlany jest na wszystkich stanowiskach odpraw. W celu uniknięcia ewentualnego obarczenia przewoźnika karą wynikłą z dopuszczalnego błędu pomiarowego urządzenia, otrzymany wynik ważenia pomniejszony jest o 200 kg masy przypadającej na każdą oś oraz o dodatkowe 2% zmierzonej masy całkowitej. Organ II instancji szczegółowo ukazał techniczne etapy procesu ważenia i system zabezpieczeń zapewniający jego prawidłowy przebieg a także stwierdził, że brak reakcji aparatury kontrolnej podważa zasadność jakiegokolwiek kwestionowania wyniku ważenia. Nie ma zatem podstaw do jego powtarzania. Odnosząc się do powołanego przez stronę wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27.03.1999r., sygn. P. 7/98 Dyrektor Izby stwierdził, że wyrok ten dotyczył stwierdzenia niezgodności z Konstytucją RP przepisów już nieobowiązujących rozporządzenia Rady Ministrów z 14 października 1996r. w sprawie opłat drogowych. Natomiast zaskarżona decyzja Naczelnika Urzędu Celnego została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 71, poz. 838), które nie zostały zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny. Organ odwoławczy podkreślił, że stronie zapewniono udział w postępowaniu, bowiem decyzja określająca wysokość kary, jak i przylegające do niej załączniki w tym protokół z ważenia pojazdu przesłane zostały do siedziby przedsiębiorstwa, czego dowodem jest zwrotne potwierdzenie odbioru. Jednocześnie wskazano, że trudno jest zapewnić stronie czynny udział w czynnościach, których istota zasadza się na przejeździe pojazdu przez pomost wagi z jednej strony i mechaniczno-elektronicznym przetworzeniem przez urządzenia wagowe danych z drugiej strony. Odnosząc się zaś do zarzutu, iż z dniem 30.06.2002r. utraciło moc zarządzenie nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22.12.2000r. (Dz. Urz. Miar i Probiernictwa Nr 6, poz. 40) Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że wprawdzie zarządzenie to utraciło moc, jednakże zatwierdzenie przyrządu pomiarowego jest decyzją administracyjną Prezesa GUM i dotąd decyzja taka nie utraciła ważności, pomiary mogą być dokonywane, gdyż waga posiada ważne do 31.10.2003r. świadectwo legalizacji i w dalszym ciągu obowiązuje decyzja Nr [...]. Skargę na powyższą decyzję wniosła L. Sp. z o.o., zarzucając decyzji naruszenie: art. 8 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. Prawo o miarach (Dz.U. 55/93/248) w zw. z art. 11 i art. 51 ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz o zakresie działania ministrów, ustawy o działach administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz.U., Nr 154, poz.1800 ) poprzez wydania decyzji w oparciu o wyniki ważenia pojazdu dokonanego na urządzeniu wagowym, którego stosowanie nie miało w świetle w/w przepisów podstawy prawnej; art. 10 § 1, art. 40 § 1, art. 45 i art. 9, art. 6, art. 7, art. 10, art. 61 § 3, art. 107 § 1, art. 81 kpa. Skarżąca - reprezentowana w postępowaniu skargowym przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem - w skardze i w pismach uzupełniających z dnia 30 lipca 2004 i 5 grudnia 2005 r. wskazała w szczególności, że protokół kontroli i decyzja zostały doręczone kierowcy - osobie nieuprawnionej do ich odbioru, a właściwa strona postępowania dowiedziała się o wszczętym postępowaniu już po jego zakończeniu i wydaniu decyzji. Skarżąca podkreśliła, że w decyzjach organów obu instancji nie ustosunkowano się do zastrzeżeń kierowcy, jakie odnotował on w protokole kontroli pojazdu. We wszystkich dotychczasowych sprawach, w których nakładano karę pieniężną na Skarżącą, przekroczenie dopuszczalnego nacisku stwierdzano zawsze na drugiej osi pojazdu, która jest osią napędową, w konsekwencji czego w trakcie ruszania pojazdu wykazuje znacznie większy nacisk niżby wynikało to z wagi położonego nań ładunku. Nigdy natomiast nie stwierdza się przekroczenia dopuszczalnej wagi ładunku, co sugerować by mogło, że towar jest nieprawidłowo rozłożony w skrzyni ładunkowej. Skarżąca podniosła, że urządzenia kontrolne wagi nie zapewniają sygnalizacji o błędzie, gdy pojazd przejeżdża przez wagę ze zmienną prędkością, jeśli tylko prędkość ta mieści się w odpowiednich granicach. Spółka wniosła o rozważenie możliwości stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji, gdyby upoważnienie do wydania decyzji nie określało precyzyjnie zakresu wydawania decyzji i nie zostało podpisane przez uprawnioną osobę. Do naruszenia art. 7, art. 10 i art.61 § 3 kpa doszło poprzez nie poinformowanie strony o wszczęciu postępowania i o zamiarze wydania decyzji, przez co strona była pozbawiona możliwości czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów. W konsekwencji nie można więc uznać za podstawę do wydania decyzji protokołu z ważenia pojazdu, który -jako okoliczność faktyczna - może być na podstawie art. 81 kpa uznana za udowodnioną tylko i wyłącznie wtedy, kiedy strona miała możliwość wypowiedzenia się o niej. Nie można uznać, że kierowca zatrudniony u Skarżącej jest jej przedstawicielem. Pełnomocnik Skarżącej wniósł także o zobowiązanie Dyrektora Izby Celnej do załączenia do akt sprawy upoważnienia do wydania decyzji dla osoby pod nią podpisanej czyli dla Kierownika Zmiany oraz dopuszczenie dowodu z tego dokumentu. Jako załącznik do skargi przedstawiono opinię prawną dotyczącą stosowania wag dynamicznych do kontroli nacisku osi pojazdów i zespołów pojazdów wydaną przez Instytut S., zgodnie z którą stosowanie wag dynamicznych do wyznaczania masy i nacisku osi pojazdów było zgodne z obowiązującymi przepisami do dnia 30 czerwca 2002 r. pod warunkiem, że odbywało się z zachowaniem określonych w tych przepisach wymagań i warunków dotyczących konstrukcji i użytkowania tych wag. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał w całości swą dotychczasową argumentację podkreślając w szczególności, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 10 kpa skoro odpowiedzialny za prawidłowe załadowanie towaru kierowca samochodu Skarżącej brał udział w ważeniu pojazdu, a następnie podpisał protokół. Skoro treść protokołu była znana Stronie, a oczywistym jest, że w wyniku ważenia zostało wszczęte postępowanie administracyjne, to miała Ona wszelkie możliwości składania wniosków dowodowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 20.12.2005 r. sygn. II SA/Po 35/04 oddalił skargę L. Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...]. Wyrok ten na skutek skargi kasacyjnej L. Sp. z o .o. został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6.11.2007 r. sygn. I OSK 1513/06, a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu. Naczelny Sąd Administracyjny za błędne uznał wyprowadzenie przez WSA w Poznaniu wniosku, że inspektor celny J. N., którego podpis znajdował się pod decyzją z [...] działał z upoważnienia Naczelnika Urzędu Celnego. W ocenie NSA decyzja nr [...] Naczelnika Urzędu Celnego z [...].06.2002 r. nie jest upoważnieniem, o którym mowa w art. 286a kpa. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że Sąd I instancji nie rozważył, czy odpowiednie postanowienie zawarte w Karcie zakresu obowiązków i uprawnień funkcjonariusza, który wydał rozstrzygnięcie w I instancji można uznać za indywidualne upoważnienie do wydania decyzji w imieniu Naczelnika Urzędu Celnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) sąd któremu, skutkiem uchylenia wyroku, sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W niniejszej sprawie z zawartego w powołanym przepisie unormowania wyprowadzić należy dwa zasadnicze wnioski. Po pierwsze w stanie faktycznym, który był podstawą rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego i wcześniej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podczas pierwszego rozpatrywania sprawy i który to stan faktyczny nie jest obecnie kwestionowany, uzasadnione jest powoływanie się przez organ celny na art. 10 § 2 kpa. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w art. 10 § 1 kpa (aktywnego uczestnictwa strony w postępowaniu) w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki, ze względu między innymi na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Z tej przyczyny nie jest zasadny podnoszony nadal zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa. Nie ma też potrzeby kolejnego opisywania okoliczności faktycznych uzasadniających zastosowanie art. 10 § 2 kpa, które to okoliczności zostały szczegółowo opisane w trakcie poprzedniego rozpoznania sprawy, a ocena ich wpływu na wynik sprawy została zaakceptowana przez Naczelny Sąd Administracyjny. Po drugie ustalenia dokonane w trakcie poprzedniego rozpoznania sprawy w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. nie były wystarczające do przyjęcia, że podpisana na decyzji organu I instancji osoba - inspektor celny J. N. działał na podstawie upoważnienia udzielonego w trybie art. 268a kpa. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że decyzja Dyrektora Urzędu Celnego z dnia [...] XII 1997 r. była aktem o charakterze generalnym i choć określała uprawnienia zastępców Dyrektora Urzędu Celnego i Naczelników Oddziałów do wydawania decyzji i przekazywania uprawnień w tym zakresie Kierownikom Komórek organizacyjnych oraz funkcjonariuszom celnym, to nie zawierała wymaganego imiennego upoważnienia konkretnie oznaczonego funkcjonariusza do wydawania decyzji administracyjnych. W związku z tym w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy uzupełniono ustalenia dokonane na podstawie art. 106 § 3 kpa. Przed dokonaniem odpowiednich ustaleń Sąd dokonał następujących założeń wstępnych. Decyzja organu I instancji została wydana po wejściu w życie ustawy z dnia 10 III 2002 r. o przekształceniach w administracji celnej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. nr 41 poz. 365 ze zm.). Zgodnie z art. 278 § 2 ustawy z dnia 9 I 1997 r. - Kodeks celny (Dz.U. z 2001 r. nr 75 poz. 802 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w chwili wydawania decyzji, organem administracji publicznej w sprawach celnych był Naczelnik Urzędu Celnego. Zgodnie z art. 268a kpa stosowanym w sprawach rozpatrywanych przez ten organ, a nie należących do zakresu spraw ściśle celnych, w których na podstawie art. 262 Kodeksu celnego stosuje się odpowiednio przepisy Działu IV ustawy z dnia 29 VIII 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm.), Naczelnik Urzędu Celnego mógł w formie pisemnej upoważnić pracowników (funkcjonariuszy) urzędu celnego do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych. Upoważnienie o jakim mowa w art. 268 kpa nie stanowi aktu odpowiadającego pełnomocnictwu w rozumieniu prawa cywilnego, wywiera ono ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencje organu w prawnych formach, ale upoważniony pracownik nie staje się przez to organem administracyjnym - nosicielem kompetencji (por. B.Adamiak, J.Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz 2004 r. str. 863-864). Udzielenie upoważnienia w istocie stanowi scedowanie kompetencji organu administracji publicznej przez piastuna organu na rzecz innej osoby - pełnomocnictwo administracyjne (por. wyrok NSA z 28 XI 1995 r. sygn. SA/Lu 2452/94 niepublikowane). Wiążąca Sąd ocena prawna Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje, że uznanie udzielonego przez Naczelnika Urzędu Celnego upoważnienia za skuteczne, wymaga by upoważnienie to, zawierało imienne oznaczenie osoby upoważnionej do wydawania decyzji. Upoważnienie nie musi przybierać formy specjalnego pisma. Dopuszczalne jest zawarcie go w dokumentach odnoszących się do innych jeszcze uprawnień i obowiązków pracowników jednostki organizacyjnej (np. w regulaminach - wyrok NSA z 13 III 1997 r. sygn. SA/Bk 781/96). W literaturze wymienia się możność udzielania upoważnienia w ramach podziału czynności w urzędzie, przydziału zadań dla danego stanowiska pracy i innych wewnętrznych aktów organizacyjnych (por. B.Adamiak, J.Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 2003 r. str. 875). W tej sytuacji uzasadnione jest stanowisko, że upoważnienie może zostać udzielone w dokumencie określającym zakres obowiązków i uprawnień imiennie oznaczonego pracownika (funkcjonariusza). Do pisma procesowego z dnia 23 V 2007 r., organ administracji dołączył szereg pism, a wśród nich "Kartę zakresu obowiązków i uprawnień", inspektora celnego J. N. z dnia 16 lipca 2002 r. W pkt. IV "Karty" określono zakres uprawnień faktycznych do podejmowania decyzji. Z zapisów tego punktu wynika między innymi, że funkcjonariusz został generalnie upoważniony do wydawania w ramach właściwości rzeczowej, w zakresie spraw załatwianych w toku służby, decyzji, w tym w oparciu o przepis fakultatywny. Równocześnie z pkt. I.4 "Karty" wynika, że w ramach zadań stanowiska pracy funkcjonariusza, obok czynności typowych dla postępowania celnego i karno-skarbowego, funkcjonariusz wykonywał czynności zlecone odrębnymi przepisami. Uzasadnione jest więc stwierdzenie, że do obowiązków funkcjonariusza J. N. należało pobieranie innych niż celne należności na podstawie odrębnych przepisów, do których należy art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 III 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. nr 71 poz. 838 ze zm.) stanowiący materialnoprawną podstawę pobierania kar pieniężnych za przejazd po drogach publicznych pojazdów niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu. W tych okolicznościach Sąd uznał, że J. N. został zgodnie z art. 268a kpa upoważniony do wydania w imieniu Naczelnika Urzędu Celnego decyzji administracyjnych w przedmiocie nakładania kar pieniężnych o jakich mowa w przepisach o ruchu drogowym. Co do pozostałych kwestii podniesionych w skardze i dalszych pismach procesowych stanowisko Sądu jest zbieżne z tym jakie przedstawił w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 XII 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w związku z wcześniejszym rozpatrzeniem sprawy. Jak to już wyjaśniono, nie może być podważona teza, że uzasadnione było zastosowanie art. 10 § 2 kpa i odstąpienie od wymogów określonych w art. 10 § 1 kpa. Dodatkowo Sąd zauważa, że decyzję organu I instancji doręczono skarżącej spółce w jej siedzibie w dniu 21 X 2002 r. Tym samym nie można twierdzić, że poprzestano na doręczeniu decyzji kierowcy pojazdu i ograniczono w ten sposób możliwości złożenia odwołania. Nie zachodziło wobec tego zarzucane naruszenie art. 40 § 1 i art. 45 kpa. Sąd nadal stoi na stanowisku, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, mimo, że nie zostało uzasadnione z uwzględnieniem przesłanek określonych w art. 108 § 1 kpa, nie pozostawało w związku z wynikiem sprawy. Uchybienia w tej mierze nie mogły stanowić przyczyny uzasadniającej uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Strona skarżąca podnosi, że nałożono karę pieniężną za przekroczenie obciążenia na osi napędowej, której to obciążenie zwiększa się skutkiem silniejszego przyciskania pedału gazu przez kierowcę. Zdaniem skarżącej spółki zaopatrzenie w wagi, aparaturę kontrolującą, zachowanie odpowiedniej prędkości, nie gwarantuje że prędkość taka jest stała. Przyspieszenie nie powoduje wystąpienia ostrzeżenia o błędzie ważenia. Zarzuca się, że kierowca nie został poinformowany o tych okolicznościach. Ważenia pojazdu dokonano przy pomocy dynamicznej wagi samochodowej typu RPT-97-114. Świadectwo legalizacji tej wagi zostało wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. G. w dniu 9 X 2001 r. Decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar z 28 IV 1997 r. wagi tego typu zostały zatwierdzone do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdów. Przymiaru stalowego użytego do pomiaru rozstawu osi dotyczy świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. G. z dnia 19 XI 2001 r. Warunki dokonywania pomiaru odpowiadały parametrom określonym w świadectwie legalizacji wagi. Zarządzenie nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 XII 2000 r. (Dz.Urz.Miar i Probiernictwa nr 6 poz. 40) określa między innymi konstrukcję, wykonanie, zainstalowanie wagi, a także jej należyte stosowanie. Opisany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji opis przebiegu ważenia odpowiada warunkom określonym w tym zarządzeniu. Opis ten nie jest kwestionowany przez skarżącą. § 2 ust. 9 i § 7 ust. 5 zarządzenia określa sygnalizację o błędzie ważenia z powodu nadmiernej prędkości oraz sposób informowania kierowcy o wymaganiach w momencie przejazdu przez wagę. Zgodnie ze świadectwem legalizacji waga dokonuje poprawnych pomiarów przy zachowaniu prędkości od 2 - 6 km/h. Przekroczenie tej prędkości powoduje włączenie sygnalizacji o błędzie ważenia. Pomniejszenie wyników ważenia o 200 kg masy przypadającej na każdą oś oraz o dodatkowe 2 % zmierzonej masy całkowitej chroni interesy przewoźnika, korygując ewentualne błędy pomiaru wynikające z nierównomiernego przyspieszenia w dopuszczalnych granicach. Świadectwo legalizacji jako dokument urzędowy korzystający z podwyższonej mocy dowodowej, świadczy o prawidłowości jej działania w każdym miejscu i w każdych warunkach opisanych w instrukcji. Nie ma istotnego znaczenia podnoszona w skardze okoliczność, że omawiane zarządzenie utraciło moc obowiązującą przed dniem ważenia pojazdu na potrzeby niniejszej sprawy. Zatwierdzenie przyrządu pomiarowego z mocy art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o miarach ( Dz. U. z 1997 r. nr 55, poz. 248 ze zm. ) stanowi decyzję administracyjną. Tym samym poprzez zatwierdzenie przyrządu pomiarowego (wagi) skonkretyzowano w odniesieniu do przyrządu, określone aktem o charakterze generalnym skierowanym do organu administracji publicznej i obowiązującym w chwili zatwierdzenia, warunki jego używania. Decyzja w chwili ważenia pojazdu pozostawała w obrocie prawnym. Art. 29 a ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. nr 63, poz. 636 ze zm.) zawiera regulację wskazującą na skuteczność do 31 października 2003 r. legalizacji przyrządów dokonanych na podstawie przepisów sprzed wejścia w życie ostatnio wymienionej ustawy pod warunkiem zgodności legalizacji z wcześniejszymi przepisami. Mając na uwadze opisywane okoliczności dotyczące jakości i zabezpieczeń charakteryzujących wagę oraz sposobu ważenia, nie znajduje uzasadnienia zarzut związany z odmową powtórnego ważenia na żądanie kierowcy. Ani z przepisów prawa, ani z okoliczności natury faktycznej, nie wynikał obowiązek powtórnego ważenia. Stanowiący dokument urzędowy protokół kontroli, trafnie przyjęto za podstawę ustaleń faktycznych skoro jego moc dowodowa nie została skutecznie podważona. Zarzuty strony skarżącej dotyczące braku należytej reprezentacji w momencie ważenia należy ocenić jako dotyczące w istocie naruszenia art. 10 § 1 kpa, w której to kwestii wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny. Z wymienionych powodów oddalono skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). /-/ W. Batorowicz /-/ J. Szaniecka /-/ B. Drzazga