II SA/Po 562/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 06 stycznia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta P. na postanowienie Wojewody z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary za przekroczenie terminu do wydania decyzji p o s t a n a w i a odrzucić skargę /-/ A. Łaskarzewska MP Wojewoda postanowieniem z dnia [...] maja 2004r. – na podstawie art. 123, 141 § 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z dn. 5.12.2003r. nr 207, poz. 2016 ze zm.) nałożył karę na Prezydenta Miasta P. w wysokości [...] zł. Stwierdził, że kara ta stanowi dochód Skarbu Państwa, winna zostać przekazana na określony rachunek bankowy dochodów budżetowych. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Wojewoda wywiódł, że decyzja o pozwoleniu na budowę podjęta została z przekroczeniem terminu z art. 35 ust. 6 prawa budowlanego. Zaistniały zatem przesłanki, by wymierzyć grzywnę. Wojewoda dodał, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu, który uzasadniałby przekroczenie terminu do wydania decyzji. Prezydent Miasta P. wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zażądał stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia. Zarzucił naruszenie zasad praworządności a nadto nieuwzględnienie okoliczności, które usprawiedliwiały wydanie pozwolenia na budowę z przekroczeniem terminu z art. 35 ust. 6 prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 35 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, w przypadku gdy właściwy organ nie wyda decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji organ wyższego stopnia wymierza temu organowi karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Kara ta stanowi dochód Skarbu Państwa. W powołanym przepisie nie sprecyzowano w jakiej formie prawnej organ wyższego stopnia wymierza karę za zwłokę w wydaniu decyzji, jak również nie przewidziano żadnego środka zaskarżenia od podjętego na jego podstawie aktu. Oceniając dopuszczalność wniesienia skargi na akt, któremu Wojewoda nadał formę postanowienia w pierwszym rzędzie należało wskazać, że owe postanowienie jest w istocie jednostronną czynnością organu administracji publicznej, adresowaną do określonego podmiotu – organu architektoniczno- budowlanego pierwszej instancji – oraz określającą konsekwencje zastosowania określonej normy prawa materialnego. Oznacza to, że rozstrzygnięcie podejmowane przez właściwy organ administracji publicznej na podstawie art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego, jakkolwiek pełniące funkcję dyscyplinującą w stosunku do organu orzekającego w sprawie pozwolenia na budowę (por. druk sejmowy nr 493 z 15.V.2002r. do projektu ustawy o zmianie ustawy – Prawo budowlane) jest aktem z zakresu administracji publicznej. Skoro nadto dotyczy ono nie tylko obowiązku wynikającego z przepisów prawa, ale ma znamiona prawne decyzji administracyjnej, to podlega kognicji Sądu administracyjnego (art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153 poz. 1270). W dalszej kolejności należało rozważyć dopuszczalność wniesienia skargi z punktu widzenia art. 52 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z okoliczności niniejszej sprawy wynika bowiem, że Prezydent Miasta P. nie wezwał Wojewody do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 upsa) ani też nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 52 § 2 tej ustawy. Wobec zmiany art. 35 Prawa budowlanego, wprowadzonej ustawą z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93 poz. 888) a obowiązującej od 31 maja 2004r., Sąd uznał za zbędne zajęcie jednoznacznego stanowiska co do kwalifikacji prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powołana ustawa nowelizująca określa bowiem procedurę związaną z nakładaniem kary na organ architektoniczno – budowlany, stanowiąc, że wymierza się ją w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 35 ust. 6, 7 i 8). W rozpoznawanej sprawie, ocenianej według stanu prawnego z daty wydania zaskarżonego postanowienia, nie może budzić wątpliwości, że skarżący Prezydent nie wyczerpał żadnego ze środków prawnych przewidzianych w art. 52 § 1, 2 i 3 upsa. Uzasadnia to odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cyt. ustawy. Na marginesie należy jedynie dodać, że błędne pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu, stosownie do art. 112 kpa nie może szkodzić stronie. Z przyczyn wyżej podanych orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ A. Łaskarzewska MP