II SA/Po 562/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Kamieńska po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. K. i J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki domku letniskowego; postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji /-/ B. Kamieńska W dniu 30 października 2007r. E. K. i J. K. wnieśli do Sądu skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wybudowanego bez pozwolenia na budowę obiektu letniskowego zlokalizowanego na działce nr ewid. gruntów [...] w L., gm. B. W skardze zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, iż rozbiórka obiektu wiąże się ze znacznymi kosztami, a także spowoduje nieodwracalne skutki. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takim wypadku, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 190). Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki z powyższego przepisu. E. i J. K. na podstawie skarżonej decyzji zobligowani są przez organ do rozbiórki drewnianego domku letniskowego o pow. 30,5 m2. Rozebranie obiektu w sposób oczywisty wiązać się będzie z trudnymi do odwrócenia skutkami w rozumieniu zacytowanego przepisu, albowiem nastąpi utrata przedmiotu, którego nie będzie można przywrócić. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowy domek letniskowy składa się z konstrukcji drewnianej. Z zewnątrz i wewnątrz obity jest deskami boazeryjnymi i ocieplony styropianem. Dach pokryty jest papą położoną na deskowaniu. Obiekt posadowiono na betonowych słupkach (k. 9 akt adm. I instancji). W ocenie Sądu o braku możliwości przywrócenia przedmiotowego domku letniskowego do stanu pierwotnego po jego ewentualnej rozbiórce przesądza fakt, że wybudowano go w lekkiej technologii drewnianej, której z założenia się nie przywraca. Tego rodzaju obiekt można jedynie próbować odtworzyć (a nie przywrócić) poprzez wybudowanie nowego domku o takiej samej konstrukcji. Nie oznacza to jednak, że nowopowstały obiekt będzie odpowiadał pod względem estetycznym i użytkowym rozebranemu obiektowi. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ B. Kamieńska