II SA/Po 563/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek po rozpoznaniu w dniu 28 października 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta P. na postanowienie Wojewody z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary za przekroczenie terminu do wydania decyzji administracyjnej. postanawia: odrzucić skargę /-/St. Małek Wojewoda postanowieniem z dnia [...] maja 2004 r. na podstawie art. 123 i 141 § 1 kpa w związku z art. 35 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) nałożył na Prezydenta Miasta P. karę w wysokości 1500zł, stwierdzając, że stanowi ona dochód Skarbu Państwa i winna być przekazana na określony rachunek bankowy dochodów budżetowych. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Wojewoda wyjaśnił, że w wyniku analizy rejestrów wniosków i decyzji o pozwoleniu na budowę oraz akt organu I instancji ustalono, że badany wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w dniu 14 sierpnia 2003 r., a decyzja Prezydenta Miasta P. nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę wewnętrznej instalacji gazowej z podłączeniem kotła CO w budynku położonym w P. przy ul. [...] wydana została 17 października 2003 r. Podjęcie zatem decyzji nastąpiło z 3-dniowym przekroczeniem terminu określonego w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego. To oznacza w ocenie Wojewody, że zaistniały podstawy do wymierzenia kary, w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki, tj. w łącznej wysokości 1500zł. Wojewoda dodał, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu, który uzasadniałby przekroczenie terminu wydania decyzji. Nadto wskazał, że postanowienie podlega wykonaniu z dniem doręczenia oraz, że nie przysługuje na nie zażalenie. Prezydent Miasta P. wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia Prezydent Miasta P. zarzucił naruszenie zasad praworządności, a nadto nieuwzględnienie okoliczności, które usprawiedliwiały wydanie pozwolenia na budowę z przekroczeniem terminu wskazanego w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 35 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, w przypadku, gdy właściwy organ nie wyda decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji organ wyższego stopnia wymierza temu organowi karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Kara ta stanowi dochód Skarbu Państwa. W powołanym przepisie nie sprecyzowano w jakiej formie prawnej organ wyższego stopnia wymierza karę za zwłokę w wydaniu decyzji, jak również nie przewidziano żadnego środka zaskarżenia od podjętego na jego podstawie aktu. Oceniając dopuszczalność wniesienia skargi na akt, któremu Wojewoda nadał formę postanowienia w pierwszym rzędzie należało wskazać, że owe postanowienie jest w istocie jednostronną czynnością organu administracji publicznej, adresowaną do określonego podmiotu - organu architektoniczno-budowlanego pierwszej instancji – oraz określającą konsekwencje zastosowania określonej normy prawa materialnego. Oznacza to, że rozstrzygnięcie podejmowane przez właściwy organ administracji publicznej na podstawie art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego, jakkolwiek pełniące funkcję dyscyplinującą w stosunku do organu orzekającego w sprawie pozwolenia na budowę (por. druk sejmowy nr 493 z 15.V.2002 r. do projektu ustawy o zmianie ustawy – Prawo budowlane) jest aktem z zakresu administracji publicznej. Skoro nadto dotyczy ono nie tylko obowiązku wynikającego z przepisów prawa, ale ma znamiona prawne decyzji administracyjnej, to podlega kognicji Sądu administracyjnego (art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153 poz. 1270). W dalszej kolejności należało rozważyć dopuszczalność wniesienia skargi z punku widzenia art. 52 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z okoliczności niniejszej sprawy wynika bowiem, że Prezydent Miast P. nie wezwał Wojewody do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 upsa) ani też nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 52 § 2 tej ustawy. Wobec zmiany art. 35 Prawa budowlanego, wprowadzonej ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 93 poz. 888) a obowiązującej od 31 maja 2004 r., Sąd uznał za zbędne zajęcie jednoznacznego stanowiska co do kwalifikacji prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powołana ustawa nowelizująca określiła bowiem procedurę związaną z nakładaniem kary na organ architektoniczno-budowlany, stanowiąc, że wymierza się ją w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 35 ust. 6, 7 i 8). W rozpoznawanej sprawie, ocenianej według stanu prawnego z daty wydania zaskarżonego postanowienia, nie może budzić wątpliwości, że skarżący Prezydent nie wyczerpał żadnego z środków prawnych przewidzianych w art. 52 § 1,2 i 3 upsa. Uzasadnia to odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cyt. ustawy. Na marginesie należy jedynie dodać, że błędne pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu, stosownie do art. 112 kpa nie może szkodzić stronie. Z przyczyn wyżej podanych orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/St. Małek kk