II SA/Po 564/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu -Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2013r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2013r. Nr [...] w przedmiocie zameldowania postanawia ustanowić dla B. M. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka. /-/ K. Witkowicz-Grochowska Skarżący B. M. wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Korzysta ze zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku o prawo pomocy skarżący argumentował, że jest osobą samotną, ubogą, jedynym źródłem utrzymania jest emerytura z ZUS w wysokości [...] zł, obciążona ratą z tytułu dwóch kredytów. Wskazał, że za wynajem pokoju płaci [...] zł. Po opłaceniu powyższych zobowiązań niewiele pozostaje mu na życie. Oświadczył, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Nadto oświadczył, że nie posiada żadnego majątku nieruchomego, oszczędności oraz wartościowych ruchomości. W świetle przepisu art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270, dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oznacza to, że prawo pomocy ma charakter szczególny i wyjątkowy, a skorzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w rzeczywiście ciężkiej sytuacji finansowej, pozbawione majątku, stałego miesięcznego dochodu lub uzyskujące go w takiej wysokości, że nie są w stanie uiścić najmniejszych nawet kosztów postępowania sądowego (bezrobotni, emeryci, renciści, osoby samotnie wychowujące dzieci). Sytuacja majątkowa i rodzinna skarżącego przedstawiona we wniosku o prawo pomocy uzasadnia ocenę, że nie jest on w stanie wygospodarować środków finansowych na poniesienie kosztów wolnorynkowego wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Jego miesięczny dochód, wedle zasad doświadczenia życiowego, z trudem wystarcza na zaspokojenie koniecznych wydatków bieżącego utrzymania związanych z pokryciem kosztów mieszkania, czy żywności i leków. Nie posiada także żadnego majątku, który pozwoliłby mu na pozyskanie dodatkowych dochodów. Jego dochód obciążony jest koniecznością uiszczania rat kredytowych. W tym stanie rzeczy należało przyznać prawo pomocy i ustanowić dla skarżącego adwokata, zwłaszcza, że skarżący zapowiada wniesienie skargi kasacyjnej, dla sporządzenia której przewidziany jest tzw. "przymus adwokacko- radcowski". Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 i art. 246 §1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu. /-/ K. Witkowicz-Grochowska