II SA/Po 569/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Bela po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 02 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi G. i J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji; oddala skargę. /-/ E Podrazik /-/ J. Szaniecka /-/ B. Drzazga Dnia 16 sierpnia 2006 r. Przedsiębiorstwo A Spółka Jawna w [...] wystąpiło z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia w postaci rozbudowy istniejącej stacji paliw z przystosowaniem do obsługi klientów zewnętrznych oraz budowy dodatkowego zjazdu obsługującego stację paliw. Decyzją z dnia [...] Burmistrz uwzględniając powyższy wniosek określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. W wyniku odwołania wniesionego od tej decyzji przez J. i G. małż. D., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, wskazując na potrzebę uzupełnienia postępowania wyjaśniająco-dowodowego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz decyzją z dnia [...], na podstawie artykułów: 46, 46a ust. 1 i 7 pkt 4, 47, 48 ust. 1 i 2, 56 ust. 1, 2, 3, 4 i 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62 poz. 627 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257 poz. 2573 ze zm.) określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. W opisie owego przedsięwzięcia organ I instancji podał, że będzie ono polegać na rozbudowie istniejącej stacji paliw SKR, z przystosowaniem do obsługi klientów zewnętrznych oraz budowie dodatkowego zjazdu obsługującego stację paliw. Dotychczasowa stacja, znajdująca się we wschodniej części działki inwestora o numerze 88/10 wyposażona jest w dwa zdewastowane budynki socjalne, nieczynny dystrybutor paliw, podziemne zbiorniki paliwa, nieczynną wagę samochodową. W ramach zaś rozbudowy i modernizacji stacji przewiduje się likwidację starej infrastruktury, budowę dwóch nowych zbiorników dwupłaszczowych z elektroniczną sygnalizacją szczelności o pojemności 40 m3 każdy do magazynowania paliw płynnych - benzyny, oleju opałowego oraz oleju napędowego, budowę: peronu tankowania z 4 dystrybutorami wieloproduktowymi, zadaszonych wiatą, nowego punktu zlewu paliwa, nowego pawilonu stacji, myjni samochodowej, śmietnika. wjazdu i wyjazdu w ciągu ul. [...], miejsc parkingowych oraz sieci kanalizacji sanitarnej i deszczowej podłączonych do kanalizacji miejskiej. Zbiornik typu EKSTERM PLUS będzie w całości przeznaczony do magazynowania oleju opałowego, a w zbiorniku drugim, podzielonym na dwie komory, magazynowane będą benzyna i olej napędowy. Stacja prowadzić będzie sprzedaż detaliczną całodobową. Średnią roczną sprzedaż paliw zakłada się na poziomie ok. 5000 m3/rok, natomiast średnią dobową sprzedaż przewiduje się w wielkości ok. 13.699 litrów/dobę. W najmniej korzystnych godzinach zakłada się ruch 15 samochodów osobowych i 3 pojazdów ciężarowych tankujących paliwo oraz 3 aut korzystających z myjni. W projektowanym pawilonie zlokalizowany będzie punkt handlowy - przeznaczony do sprzedaży drobnych części, akcesoriów oraz kosmetyków samochodowych, a także paczkowanych produktów spożywczych i prasy. Najbliższe obiekty mieszkaniowe położone są po przeciwnej stronie ul. [...], a budynek położony na południowy wschód od projektowanej stacji, w przeszłości wykorzystywany pod działalność gospodarczą, nie jest obecnie wykorzystywany. W dalszej kolejności, w powołanej decyzji, organ I instancji określił: – warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, – wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uzgodnienia w projekcie budowlanym, a obejmujące emisję dźwięków, ochronę fauny, flory, krajobrazu, środowiska gruntowo-wodnego, instalacje pyłowo-gazowe, gospodarkę odpadową, instalacje ściekowe, ochronę zasobów kultury i zabytków. – wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia awarii. – wymogi w zakresie monitoringu i prognozowania przedmiotowego przedsięwzięcia, – warunki dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Ponadto w sentencji decyzji organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej przedsięwzięcia, która winna zawierać porównanie ustaleń zawartych w opracowanym raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko, a także działania podjęte w celu jego ograniczenia. Uzasadniając powyższą decyzję organ I instancji przedstawił następujące ustalenia i wnioski. Przedmiotem postępowania administracyjnego było wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącej stacji paliw SKR, z przystosowaniem do obsługi klientów zewnętrznych oraz budowie dodatkowego zjazdu obsługującego stację paliw, na działce nr 88/10, zlokalizowanej przy ul. [...] w [...] gm. [...]. Postanowieniem z dnia [...], po zasięgnięciu opinii Starosty (postanowienie z [...]) i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (opinia sanitarna z [...]) Burmistrz nałożył na inwestora obowiązki sporządzenia raportu środowiskowego, określając także jego zakres. Raport o oddziaływaniu na środowisko projektowanej rozbudowy i modernizacji stacji paliw opracowany został w kwietniu 2007 r. przez mgr M.M. - Przedsiębiorstwo B. Przedmiotowe przedsięwzięcie, zgodnie z art. 46 ust. 1 Prawa ochrony środowiska jest dopuszczalne wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 35 powołanego na wstępie rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. planowane przedsięwzięcie należy do grupy przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu może być wymagane. Dane o złożonym wniosku, wszczęciu postępowania oraz o sporządzonym raporcie zostały podane do publicznej wiadomości poprzez ogłoszenie na tablicach Starostwa Powiatowego, we wsi [...] oraz na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej. Wypełniając dyspozycję art. 48 ust. 2 Prawo ochrony środowiska, przed wydaniem decyzji zwrócono się do Starosty i do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o uzgodnienie warunków realizacji inwestycji. Powołane organy uzgodniły swoje warunki realizacji przedsięwzięcia (odpowiednio: postanowienie z [...], [...] i postanowienie z [...], [...]), które następnie uwzględnione zostały w sentencji niniejszej decyzji. Dla terenu, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja istnieje w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego zapis, w którym działka nr 88/10 przeznaczona jest pod zabudowę przemysłową, baz oraz składów. Na tej podstawie należy stwierdzić, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. Przy dokonaniu szczegółowej analizy organ badał czy posiada wystarczające informacje, dostarczone zgodnie z wymogami art. 47 oraz art. 49 ust. 3 POŚ i stwierdził: – przedsięwzięcie nie spowoduje negatywnego oddziaływania na środowisko, zdrowie oraz warunki życia ludzi, – na przewidywanym do zajęcia pod lokalizację przedsięwzięcia obszarze nie występują dobra materialne, siedliska zwierząt, pomniki przyrody podlegające ochronie, jak również złoża surowców, – opisane technologie wykonywania robót nie wpływają negatywnie na środowisko, – realizacja inwestycji nie będzie wymagała zużycia dużej ilości surowców mineralnych i skalnych, paliw oraz energii i nie spowoduje naruszenia głównych elementów środowiska, – przedstawione formy zabezpieczeń, a także rozwiązań chroniących środowisko oraz zapobiegających negatywnemu oddziaływaniu są wystarczające, – wymagany zakres monitoringu obejmuje badanie wpływu planowanej stacji na wody podziemne oraz środowisko gruntowe. Podsumowując na podstawie zgromadzonych dowodów stwierdzić należało, iż realizacja planowanego przedsięwzięcia nie pociągnie za sobą znaczących oddziaływań, które mogłyby wpłynąć na pogorszenie obecnego stanu środowiska oraz zdrowia i życia ludzi. Nie podejmowanie żadnych działań w celu modernizacji istniejącej stacji paliw nie wpłynie znacząco na poprawę stanu środowiska na omawianym terenie, wręcz przeciwnie, stanowi zagrożenie dla niego w związku z funkcjonowaniem starej stacji, gdyż zastosowane obecnie rozwiązania techniczne i technologiczne są przestarzałe, nie spełniają obowiązujących norm, grożąc z biegiem czasu coraz większą awaryjnością. Podjęcie decyzji o modernizacji i rozbudowie stacji ma służyć minimalizacji wpływu inwestycji na środowisko, w tym na zdrowie i życie ludności. Zastosowanie rozwiązań technicznych i technologicznych przedstawionych w sporządzonym raporcie środowiskowym pozwoli na ograniczenie uciążliwości stacji do minimum. Korzystna lokalizacja na terenach zurbanizowanych poddanych antropopresji i wykorzystanie naturalnych walorów środowiska uniemożliwiających jego degradację argumentuje istnienie stacji paliw przy głównym szlaku komunikacyjnym (ul. [...]). W przeprowadzonym postępowaniu, zgodnie z art. 53 POŚ, organ zobligowany został do zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa. Termin składania uwag i wniosków wyniósł 21 dni. W tym czasie nie wpłynęło do Urzędu Miasta i Gminy żadne pismo. Ponadto organ prowadzący postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zapewnił społeczeństwu możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i informacji, po zakończeniu postępowania dowodowego. W tym czasie wpłynął do Urzędu wniosek Państwa J. i G. D., zam. [...], z dnia 25 czerwca 2007 r. w sprawie udostępnienia wszelkich dowodów w postaci kserokopii dokumentów. Wnioskodawcy otrzymali żądane dokumenty, łącznie z raportem środowiskowym. W kolejnym wniosku z 13 lipca 2007 r. małż. D. zwrócili się o przeprowadzenie pomiarów hałasu w istniejącej stacji paliw. Zwrócono się więc do autora raportu M.M., który w piśmie z 16 lipca 2007 r. wyjaśnił, że wykonanie pomiarów przy aktualnym systemie pracy stacji nie będzie odzwierciedlać jej wpływu na klimat akustyczny po modernizacji i rozbudowie. Obecna stacja obsługuje maszyny rolnicze, traktory, samochody ciężarowe oraz kombajny. Natomiast po modernizacji przystosowana zostanie do obsługi głównie pojazdów osobowych, a więc o zimniejszych mocach akustycznych. W tej sytuacji zobowiązano inwestora, na podstawie art. 56 ust. 4 Prawa ochrony środowiska do przeprowadzenia analizy porealizacyjnej, która pozwoli na zobrazowanie rzeczywistego wpływu na środowisko. Realizacja inwestycji nie spowoduje naruszenia wymagań ochrony środowiska zawartych w obowiązujących przepisach, jeżeli spełnione będą warunki określone w raporcie o oddziaływaniu na środowisko stanowiącym integralną część niniejszej decyzji oraz w samej decyzji. Oddziaływanie przedsięwzięcia nie wpłynie więc na pogorszenie stanu środowiska przyrodniczego oraz na zdrowie ludzkie. W załączniku do powołanej wyżej decyzji zawarto charakterystykę przedmiotowego przedsięwzięcia, w której między innymi podano, że brak podjęcia działań w celu modernizacji istniejącej stacji paliw sprowadził zagrożenie stanu środowiska, bowiem stosowane obecnie rozwiązania techniczne i technologiczne są przestarzałe, nie spełniają obowiązujących norm, grożąc z biegiem czasu coraz większą awaryjnością. Podjęcie decyzji o modernizacji i rozbudowie stacji ma służyć minimalizacji wpływu inwestycji na środowisko, w tym na zdrowie i życie ludzkie. Zastosowanie rozwiązań technicznych i technologicznych przedstawionych w sporządzonym raporcie środowiskowym pozwoli na ograniczenie uciążliwości stacji do minimum. Korzystna lokalizacja na terenach zurbanizowanych poddanych antropopresji i wykorzystanie naturalnych walorów środowiska uniemożliwiających jego degradację argumentuje istnienie stacji paliw przy głównym szlaku komunikacyjnym (ul. [...]). Ochronę środowiska oraz interesów osób trzecich zagwarantuje przede wszystkim wykonanie przedmiotowej inwestycji według najnowszych technologii oraz zgodnie z przepisami prawa budowlanego. Przedsięwzięcie to, przy zastosowaniu wymienionych w decyzji rozwiązań nie będzie też stanowić zagrożenia dla ujęć wód podziemnych. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli G. i J. D. Domagając się jej uchylenia, małż. D. podnieśli, że planowana stacja paliw jest usytuowana w bezpośrednim sąsiedztwie ich budynku mieszkalnego położonego na działce nr 88/8 w [...]. W sprawie nie może mieć znaczenia, że w przeszłości budynek ten wykorzystywany był na działalność gospodarczą i że obecnie nie jest zamieszkany, skoro z księgi wieczystej wynika, że jest to budynek mieszkalny. Dlatego raport winien uwzględniać wpływ planowanej inwestycji na warunki mieszkaniowe najbliższych sąsiadów. Tymczasem w raporcie i w decyzji usiłuje się przekwalifikować nieruchomość wnoszących odwołanie z mieszkaniowej na przemysłową. Ignoruje się wiec prawa małż. D. do spokojnego zamieszkiwania w ich budynku. W dalszej kolejności wnoszący odwołanie podnieśli, że ich wniosek dotyczył przeprowadzenia pomiarów natężenia hałasu emitowanego przez istniejąca stację paliw, położoną w [...], a autor raportu odniósł się do stacji w [...], która ma być modernizowana i działać całą dobę. Celem wniosku było porównanie wyników stacji działającej i rzeczywistego hałasu jaki emituje z teoretycznymi założeniami autora raportu. Rzeczą oczywistą jest, że z nowowybudowanej stacji będą korzystać pojazdy o dużym natężeniu mocy akustycznej i to przez całą dobę. Pomiar dokonany po uruchomieniu stacji będzie dokonany za późno, skoro celem niniejszego postępowania jest ocena wpływu inwestycji na warunki życia ludzi i zdrowia. Dlatego, w ocenie małż. D. raport należy uznać za stronniczy, chroniący wyłącznie inwestora. W odpowiedzi na odwołanie inwestor Przedsiębiorstwo A Spółka Jawna w [...] wniósł o jego nieuwzględnienie. Podkreślił, że stanowisko wnoszących odwołanie jest gołosłowne, zmierzające do uzyskania od inwestora nienależnych korzyści finansowych. Wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] Burmistrz ustalił warunki zabudowy dla działki nr 88/10 w [...] dla przedmiotowej inwestycji i decyzja ta nie została zaskarżona przez małż. D. Dlatego kwestionowanie w niniejszym postępowaniu warunków zabudowy, w tym ustalonej w powołanej wyżej decyzji infrastruktury technicznej i komunikacyjnej jest niedopuszczalne. Inwestor podkreślił, że na terenie działki nr 88/10 istnieje już stacja paliw z funkcjonującym jednopłaszczowym zbiornikiem oraz przewodami paliwowymi. Przedmiotowa inwestycja ma zaś na celu rozbudowę i modernizację istniejącej stacji, a nie budowę nowej. Realizacja inwestycji nastąpi zgodnie z nowymi rygorystycznymi przepisami dostosowanymi do wymogów unijnych, w tym zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 243 poz. 2063). Przedsięwzięcie to wyeliminuje jakiekolwiek zagrożenie negatywnego oddziaływania na środowisko i najbliższe otoczenie. Ponadto inwestor zapewni - zgodnie z warunkami decyzji i postanowieniami Państwowego Inspektora Sanitarnego dodatkowy pas zieleni izolacyjnej, co również wpłynie na poprawę dotychczasowych warunków istniejącej stacji paliw. Bezzasadne jest stanowisko wnoszących odwołanie, że przedmiotowa inwestycja wywoła zwiększenie hałasu ponad dopuszczalne normy, skoro zaskarżona decyzja nakłada na inwestora obowiązki mające na celu przeprowadzenie planowanej inwestycji w taki sposób, by nie naruszyć obowiązujących norm emisji do środowiska niekorzystnych czynników. Ponadto bezspornym jest, że małż. D. nie korzystali w ogóle z obiektu położonego w miejscowości [...], albo korzystali z niego w celu prowadzenia działalności usługowej. Zgodnie przy tym z art. 115 Prawa ochrony środowiska, w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, oceny, czy teren należy do rodzajów terenu, o którym mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 (a więc między innymi terenu przeznaczonego pod zabudowę mieszkaniowo-usługową) właściwe organy dokonują na podstawie stanu faktycznego zagospodarowania i wykorzystania tego i sąsiednich terenów. W dalszej kolejności inwestor podał, że działka odwołujących znajduje się na rogu ulicy [...] i drogi łączącej miejscowości [...] i [...]. Żadne z okien budynku małż. D. nie wychodzi na stronę działki inwestora. Zatem jakiekolwiek hałas dobiegający do budynku odwołujących dochodzić może wyłącznie od strony ulic. Inwestor również wskazał, że sami odwołujący generują hałas ponad przeciętną miarę prowadząc w podpiwniczonej części swego domu dyskotekę pod nazwą "69", a w przyszłości zamierzają w przedmiotowym budynku otworzyć zakład wulkanizacyjny. W ocenie inwestora zarzuty małż. D. zmierzają jedynie do zapewnienia ochrony ich interesu ekonomicznego a nie prawnego. Złożyli oni bowiem inwestorowi propozycję kupna ich działki za kwotę znacznie przekraczającą jej faktyczną wartość. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Kolegium Odwoławcze w pierwszej kolejności przytoczyło treść ustaleń organu I instancji, które w całości podzieliło. Uznając zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające, uwzględnił w swej decyzji opinie i uzgodnienia organów współdziałających. Ponadto organ I instancji dochował warunków przewidzianych w art. 53 ustawy Prawo ochrony środowiska tj. zapewnił społeczeństwu udział w postępowaniu. Zgodę na realizację przedmiotowej inwestycji organ I instancji oparł na wynikach postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, o których mowa w art. 46 ust. 3, art. 47 oraz art. 48 ust. 1 cyt. wyżej ustawy. Ponadto podał argumenty, które w postępowaniu tym podlegały rozważeniu. Dlatego, w ocenie Kolegium Odwoławczego zaskarżona decyzja jest zgodna z dyspozycją art. 56 ust. 2 Prawa ochrony środowiska. Ponadto Kolegium zauważyło, że inwestor ma prawo zagospodarować nieruchomość - zgodnie z jej przeznaczeniem - do której ma tytuł prawny. Skarżący jako właściciele nieruchomości znajdującej się w niedalekim sąsiedztwie terenu inwestycji, nie mogą pozbawić inwestora prawa do korzystania z jego nieruchomości. Zresztą skarżący całe odwołanie konstruują wokół tezy, iż mają prawo do niezakłóconego imisjami zewnętrznymi korzystania z nieruchomości, której są właścicielami. Analogiczne prawo przysługuje także inwestorowi w stosunku do posiadanej przezeń nieruchomości. Cały przebieg nader rozbudowanego postępowania w sprawie oceny środowiskowych uwarunkowań inwestycji dowodzi wyraźnie, iż planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko, w tym i na zdrowie ludzkie. Skoro przebudowa stacji paliw nie naruszy prawa skarżących do korzystania z działki nr 88/10 zgodnie z jej przeznaczeniem, to decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Kolegium też podniosło, że realizacja planowanej inwestycji doprowadzi do zamknięcia przestarzałej technologicznie i zdegradowanej stacji paliw, obsługującej maszyny rolnicze i samochody ciężarowe. W jej miejsce inwestor zbuduje nowoczesną stację paliw z zastosowaniem optymalnych rozwiązań w zakresie ochrony środowiska, w tym ochrony gleby i klimatu akustycznego. G. i J. małżonkowie D. wnieśli na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego (przepisów ustawy o ochronie środowiska) i prawa procesowego, skarżący wnieśli o to, by Sąd odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, względnie by uchylił zaskarżoną decyzję. W motywach skargi podano, że organ odwoławczy błędnie oznaczył działkę skarżących jako działkę o nr 88/10, co nasuwa wniosek, że cała decyzja wydana została bez merytorycznej analizy materiału dowodowego. Dalej podano, że organ odwoławczy nie odniósł się do wyników sporządzonego raportu, a w szczególności do wyliczonego przez biegłego poziomu natężenia hałasu oraz wniosku skarżących zbadania natężenia hałasu w innej, funkcjonującej stacji paliw w [...]. Zdaniem skarżących stacja paliw położona na działce nr 88/10, będąca własnością Spółdzielni Kółek Rolniczych, uruchomiona około 40 lat temu powinna zostać zlikwidowana. Fakt, że posadowiona została na terenie przeznaczonym w planie miejscowym jako przemysłowy nie daje podstaw do lokalizacji w tym miejscu nowej stacji, całodobowej. Wszystkie nowe stacje buduje się obecnie na obrzeżach miast, poza terenami mieszkalnymi. W ocenie skarżących organ I instancji, w sposób nieuprawniony przyjął, że budynek skarżących nie jest mieszkalny. Ponadto niezasadnie oparł się na wynikach raportu, które oparte zostały na teoretycznych wyliczeniach, niezgodnych z rzeczywistą emisją szkodliwych czynników pochodzących ze stacji paliw. Raport w całości zlecony został przez inwestora i przez niego sfinansowany i już tylko z tego powodu zasługuje na odrzucenie "ponieważ żaden biegły w takiej sytuacji nie wyda opinii wbrew intencji inwestora". W konsekwencji bezpodstawne zdaniem skarżących było oddalenie ich wniosku o przeprowadzenie pomiarów natężenia hałasu. Skarżący wskazali też, że mieli utrudniony dostęp do materiałów sprawy i dopiero na ich pisemne żądanie zostały one im udostępnione. W konkluzji skarżący stwierdzili, że niezasadne jest twierdzenie organu odwoławczego, że przebudowa stacji paliw nie naruszy ich prawa do korzystania z działki nr 88/8 zgodnie z jej przeznaczeniem. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji organ ten podniósł, że skarżący, poza kwestią hałasu nie sprecyzowali jakie realne zagrożenie dla prawem określonego sposobu korzystania z budynku na działce nr 88/8 spowoduje budowa stacji paliw zlokalizowanej poza granicami [...], a postępowanie przeprowadzone w niniejszej sprawie nie wykazało, by inwestycja stanowiła zagrożenie dla ludzi i środowiska. Również o oddalenie skargi wniósł inwestor Przedsiębiorstwo A Sp.J. w [...]. W obszernych motywach zamieszczonych w odpowiedzi na skargę inwestor podtrzymał argumenty przytoczone w piśmie stanowiącym odpowiedź na odwołanie podnosząc, że zarzuty skarżących są pozbawione podstaw. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżący J. D. dodatkowo podał, że jego budynek jest nadal niewykończony i niezamieszkały. Zgodnie z pozwoleniem na budowę, parter budynku przeznaczony jest pod działalność gospodarczą, a jego piętro ma funkcję mieszkalną. Usytuowany jest w granicy z działkami numer 90/2 i 88/10 i od strony tych granic nie ma on otworów okiennych i drzwiowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu administracyjnego podlega zatem zgodność z prawem aktów, w tym wypadku decyzji, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego (art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Wobec powyższego nieuprawnione były oczekiwania skarżącego, że Sąd rozstrzygnie niniejszą sprawę merytorycznie tj. co do jej istoty i orzeknie o "odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia". Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji w granicach przewidzianych artykułem 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. nie będąc związany zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. W rozpoznawanej sprawie, organ I instancji z poszanowaniem przepisów prawa procesowego zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz wymogów przewidzianych w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony Środowiska (Dz.U. z 2006 r. Nr 129 poz. 902 ze zm.), w tym , w rozdziale 2 tej ustawy, przeprowadził postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Wbrew sugestiom zawartym w skardze, skarżącym zapewniono czynny udział w tym postępowaniu, co obrazują dokumenty zamieszczone w aktach administracyjnych (k. 8, 13, 15, 20, 21, 23, 24, 29 akt I inst.). Rację mają skarżący, że w motywach zaskarżonej decyzji określono ich nieruchomość jako działkę o numerze 88/10 zamiast 88/8. Błąd ten jednak można oceniać jedynie w kategoriach oczywistego błędu pisarskiego, skoro równocześnie organ odwoławczy prawidłowo, powołanym wyżej numerem geodezyjnym oznaczył też działkę inwestora, i swoją argumentację odniósł do sąsiadującej z nią działki skarżących. Skarżący nie mogą z oczekiwanym przez siebie rezultatem podważać sporządzonego w sprawie raportu oddziaływania na środowisko z tej przyczyny, że został on wykonany na zlecenie i koszt inwestora. Zgodnie bowiem z art. 51 ust. 2 Prawa ochrony środowiska obowiązek przedłożenia owego raportu spoczywał właśnie na wnioskodawcy (inwestorze). Omawiany raport, sporządzony w kwietniu 2007 r. zawiera wszystkie, określone w art. 52 powołanej wyżej ustawy elementy i informacje, a nadto uwzględnia ten zakres problematyki, który określiło postanowienie organu I instancji z dnia 3 kwietnia 2007 r., stwierdzające konieczność sporządzenia raportu. Nietrafnie skarżący zarzucają, że w rozpoznawanej sprawie zachodziła potrzeba przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, celem zweryfikowania ustaleń autora raportu dotyczących emisji hałasu. Omawiany raport zawiera szczegółową analizę zagadnień dotyczących oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym na tereny podlegające ochronie akustycznej. Przyjęte w raporcie założenia, odnoszące się do źródeł hałasu i ich mocy zostały obszernie umotywowane. Wbrew przekonaniu skarżących, określenie przez biegłego faktycznego natężenia hałasu, pochodzącego z innej, działającej w mieście [...] stacji paliw nie mogłoby stanowić podstawy do oceny stanowiska zaprezentowanego w raporcie, już choćby z tego względu, że nie można utożsamiać warunków, w jakich działa istniejąca stacja paliw z warunkami zamierzenia inwestycyjnego, i to zlokalizowanego w innym środowisku. Dodać przy tym należy, że zgodnie z art. 52 ust. 1 pkt 1 lit. c Prawa ochrony środowiska raport winien zawierać przewidywane wielkości emisji, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia. Dopiero bowiem po realizacji inwestycji można ustalić jej rzeczywiste oddziaływanie na środowisko. Ustalenia raportu i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostaną w rozpoznawanej sprawie zweryfikowane w analizie porealizacyjnej, do której przedstawienia, na podstawie art. 56 ust. 4 pkt 2 powołanej ustawy zobowiązany został inwestor. Brak jest też podstaw do podzielenia zarzutów skargi sprowadzających się do twierdzenia, że decyzje organów obu instancji, a także raport oddziaływania na środowisko nie uwzględniły bliskiego sąsiedztwa budynku skarżących i jego funkcji. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, w tym między innymi z mapy zasadniczej stanowiącej załącznik nr 2 do raportu wynika, że nieruchomość skarżących (działka nr 88/8) usytuowana jest przy skrzyżowaniu ulic [...] (droga powiatowa) i [...] (droga gminna) i zabudowana jest budynkiem zlokalizowanym w granicy z działką inwestora (nr 88/10) oraz działką o numerze 90/2. Z wyjaśnień skarżącego złożonych na rozprawie sądowej, korespondujących z dokumentacją fotograficzną przedłożoną przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym wynika nadto, że owy budynek jest niewykończony i niezamieszkały, a jego ściany od strony granic z wymienionymi wyżej działkami nie mają otworów okiennych i drzwiowych. Według twierdzeń skarżącego budynek ten w parterze ma być przeznaczony pod działalność gospodarczą, a jego piętro ma pełnić funkcję mieszkalną. W raporcie oddziaływania na środowisko określono budynek skarżącego jako wykorzystywany w przeszłości pod działalność gospodarczą, obecnie niewykorzystywany (str. 2 raportu). Tych ustaleń raportu skarżący nie podważali. W zakresie emisji hałasu podano natomiast, że najbliższe obszary podlegające ochronie akustycznej to tereny zabudowy mieszkaniowej z usługami i zabudowy wielorodzinnej położone przy ul. [...] i [...] (str. 38 raportu oraz załącznik nr 1 - mapa lokalizacyjna). Określając poziom hałasu w otoczeniu planowanej stacji paliw, autor raportu uwzględnił również usytuowanie budynku skarżącego, co wynika z załącznika nr 10 do tego raportu. Równocześnie w raporcie stwierdzono, że emisja hałasu i substancji do powietrza nie będą powodować uciążliwości dla okolicznych mieszkańców i nie będą zagrażać zdrowiu i życiu ludzi (str. 47 raportu). Organ I instancji, określając wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uzgodnienia w projekcie budowlanym, wskazał między innymi, że poziom hałasu nie może przekraczać dopuszczalnych norm (w porze dziennej 55 dB, w porze nocnej 45 dB). Należy nadmienić, że ustalenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wiążą organ wydający pozwolenie na budowę (art. 56 ust. 9 POŚ). Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi należy wyjaśnić, że w postępowaniu dotyczącym oceny oddziaływania na środowisko skarżący nie mogą kwestionować ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy. Taką zaś decyzją ostateczną Burmistrza nr [...] z dnia [...] legitymuje się inwestor. W decyzji tej ustalono warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę istniejącej stacji paliw z przystosowaniem do obsługi klientów zewnętrznych oraz budowę dodatkowego zjazdu na terenie działki nr 88/10 położonej we wsi [...] gm. [...] (załącznik do raportu oddziaływania na środowisko). Dlatego skarżący nie mogą skutecznie podważać lokalizacji przedmiotowej inwestycji w niniejszej sprawie. Wydana w rozpoznawanej sprawie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach spełnia wszystkie wymogi, tak art. 56 Prawa ochrony środowiska jak i art. 107 kpa. Zamieszczono w niej również te warunki realizacji przedsięwzięcia, które określone zostały przez organ ochrony środowiska i właściwego inspektora sanitarnego (art. 48 ust. 2 POŚ). W postępowaniu poprzedzającym tę decyzję organ orzekający, stosownie do wymogów art. 47 Prawa ochrony środowiska, analizował i oceniał wpływ przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, możliwość i sposoby zapobiegania i ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko, wymagany zakres monitoringu. Badając powyższe kwestie organ orzekający uprawniony był uczynić to między innymi w oparciu o stanowisko wyrażone w postanowieniach organów uzgadniających warunki realizacji przedsięwzięcia, jak i w oparciu o ustalenia zamieszczone w sporządzonym w niniejszej sprawie raporcie oddziaływania na środowisko. Powołany raport jest środkiem dowodowym, szczególnie uregulowanym w ustawie - Prawo ochrony środowiska, którego celem jest umożliwienie oceny zagrożeń wynikających z realizacji przedsięwzięcia. Wbrew przekonaniu skarżących organ I instancji krytycznie odniósł się do tego raportu, czego dowodem jest choćby nałożony na inwestora obowiązek przedłożenia analizy porealizacyjnej. Z kolei organ odwoławczy, podzielając stanowisko wyrażone w decyzji pierwszoinstancyjnej nie naruszył postanowień art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 107 § 3 kpa, jakkolwiek nie odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia. Uznając wiec, że w sprawie na naruszono przepisów prawa materialnego (Prawa ochrony środowiska), a nadto przepisów procesowych w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należało skargę jako nieuzasadnioną oddalić. Dlatego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji, /-/ E.Podrazik /-/ J.Szaniecka /-/ B.Drzazga MK