II SA/Po 572/16

Dnia 12 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2016 roku sprawy ze skargi K. J. na decyzję Wojewody z dnia 10 czerwca 2016 roku Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 997,- zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 24 marca 2016 r. do Starosty Powiatu [...] (dalej: Starosta) wpłynęło zgłoszenie K. J., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Stacje Paliw "[...]" K. J. (dalej: K. J.), obejmujące modernizację dwóch zbiorników do magazynowania paliw o poj. 25.000 l. na stacji paliw przy ul. [...] w C. . Zgłaszający podał, że zostały one posadowione w 1990 r. przez byłego właściciela stacji paliw firmę B. . W 2011 r. zbiorniki te zostały wycofane z eksploatacji, albowiem są jednopłaszczowe i nie spełniały wymogów przepisów o magazynowaniu i monitorowaniu paliw. K. J. podał, że jego zamiarem jest zmodernizować zbiorniki przez montaż laminatu wewnątrz ich według najnowszej technologii akceptowanej przez Urząd Dozoru Technicznego. Jednocześnie zaznaczył, że modernizacja ta nie będzie wiązać się z naruszeniem Prawa budowlanego, a zbiorniki nie zmienią swojego posadowienia. Starosta [...] decyzją z dnia 13 kwietnia 2016 r. r [...] na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm., dalej: P.b.) zgłosił sprzeciw w sprawie zgłoszenia robót budowlanych polegających na modernizacji dwóch zbiorników do magazynowania paliw o poj. 25.000 l na terenie stacji paliw w C. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji Starosta stwierdził, że uzyskał od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. informację, że co do terenu niniejszej stacji paliw toczy się sześć postępowań administracyjnych przez ten organ. Z uwagi na to należało zgłosić sprzeciw. W odwołaniu od powyższej decyzji K. J., reprezentowany przez r. pr. J. G., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając organowi I instancji naruszenie prawa materialnego – art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz przepisów postępowania – art. 107 k.p.a., zasad ogólnych k.p.a. i przepisów dotyczących postępowania dowodowego. Zdaniem odwołującego, organ I instancji nie wyjaśnił dlaczego w stanie faktycznym niniejszej sprawy przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. pozwala na zgłoszenie sprzeciwu. Plan miejscowy dla tego terenu przewiduje na nim przeznaczenie pod stację paliw. Starosta nie wyjaśnił też z jakich innych powodów uznał, że należy wnieść sprzeciw. Naruszenie przepisów postępowania w tym względzie (art. 107 § 3 k.p.a. i ogólnych zasad postępowania administracyjnego) miało wpływ na wynik sprawy. Postanowieniem z dnia 23 maja 2016 r. nr [...] Wojewoda, na podstawie art. 30 ust. 2 P.b. oraz art. 123 k.p.a., nałożył na K. J. obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o: przedłożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, sprecyzowanie zgłoszenia poprzez podanie jakie roboty budowlane zostaną wykonane przy zbiornikach, wskazanie terminu realizacji przedsięwzięcia, wskazanie nr działek, odpowiednich szkiców lub rysunków obrazujących zamierzenie budowlane (np. mapkę tereny z zaznaczonym usytuowaniem obiektu, rozwiązań konstrukcyjnych, dokumentacji fotograficznej stanu istniejącego terenu/obiektu). Następnie decyzją z dnia 10 czerwca 2016 r. nr [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 P.b., uchylił zaskarżoną decyzję w części powołującej podstawę prawną – art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. i w to miejsce przywołał art. 30 ust. 2 P.b., pozostawiając w pozostałej części zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda w pierwszej kolejności stwierdził, że złożona przez K. J. dokumentacja była niekompletna i powinna zostać uzupełniona na etapie zgłoszenia. Ponadto zauważył, że powołany przez Starostę publikator Prawa budowlanego był błędny, jednakże uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Zdaniem Wojewody, niejasne są też przesłanki zastosowania przez Starostę art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b., albowiem organ nie wskazał, jakie to "inne przepisy" miały zastosowanie w niniejszej sprawie. Jednocześnie organ odwoławczy przypomniał treść swego postanowienia z 23 maja 2016 r. wydanego w niniejszej sprawie, by następnie stwierdzić, że inwestor odpowiedział na nie poprzez złożenie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, mapy do celów projektowych oraz upoważnienia z dnia 9 maja 2003 r. dla K. J. od J. J.. Wojewoda stwierdził, że inwestor nie sprecyzował jednak zgłoszenia i nie określił prac budowlanych jakie zamierza wykonać na jego podstawie. Zaznaczył, że przepisy P.b. nie przewidują pojęcia "modernizacja", które podano w zgłoszeniu. Ponadto na dołączonej przez stronę mapie zaznaczono jedynie usytuowanie przedmiotowych zbiorników, lecz nie zwymiarowano odległości ww. zbiorników do granic działki, ani tez nie wyznaczono granic należących do K. J. działek. Zabrakło też dokumentacji fotograficznej stanu istniejącego terenu/obiektu. Wobec powyższych zaniechań inwestora Wojewoda uznał za uzasadnione zmienić podstawę prawną sprzeciwu na art. 30 ust. 2 P.b. K. J., reprezentowany przez r. pr. J. G., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższa decyzją Wojewody zarzucając mu naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego błędne zastosowanie i art. 138 § 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W motywach skargi podniesiono, iż istniały przesłanki do uchylenia decyzji organu I instancji, albowiem Starosta bezzasadnie zastosował art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. Tymczasem Wojewoda choć naprawił błędy organu I instancji, nie dokonał jednak swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego, bowiem zignorował pismo z dnia 2 czerwca 2016 r., w którym inwestor odniósł się do zakresu planowanych prac budowlanych, jakie zamierza wykonać na podstawie zgłoszenia. Sprecyzował w piśmie tym, ze w istniejących obiektach budowlanych (zbiornikach) przeprowadzony zostanie remont zgodnie z art. 3 pkt 8 P.b., jednocześnie dołączając mapę z zaznaczeniem usytuowania zbiorników. Zdaniem skarżącego w zgłoszeniu i jego uzupełnieniu został określony rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych, jak i załączona została mapa z zaznaczeniem remontowanych zbiorników. Pełnomocnik skarżącego wskazał, że przy remoncie istniejącego obiektu budowlanego nie ma obowiązku wynikającego z przepisów P.b. zwymiarowania odległości zbiorników do granic działki, przedstawienia dokumentacji fotograficznej stanu istniejącego terenu, czy obiektu, a granice działek należących do skarżącego zostały zaznaczone na załączonej mapie. Reasumując stwierdził, że rozpatrzenie przez organ odwoławczy całości zgromadzonego materiału dowodowego doprowadziłoby do odmiennych wniosków. W odpowiedzi Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, stwierdzając, że prowadząc postępowanie odwoławcze rozpoznał wszystkie okoliczności sprawy i nie znalazł podstaw do zmiany rozstrzygnięcia. Nadto podtrzymał stanowisko wyrażonej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Sądem w dniu 12 października 2016 r. pełnomocnik skarżącego podał, że modernizacja zbiorników ma polegać na wymianie ich wewnętrznej powłoki – usunięciu starej i założeniu nowej, zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sądy administracyjne stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej właściwości sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej: P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Przepis ten umożliwia zatem Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy, niezależnie od podniesionych zarzutów. W art. 145 § 1 P.p.s.a. ustawodawca wskazał wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. decyzja podlega uchyleniu między innymi wówczas, gdy narusza przepisy postępowania w sposób, mogący mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, zaś na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, gdy narusza przepisy prawa materialnego w sposób, który ma wpływ na wynik sprawy. Sytuacja taka zaistniała w niniejszej sprawie, albowiem zaskarżona decyzja Wojewody wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi K. J. w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia 10 czerwca 2016 r., którą organ ten uchylił decyzję Starosty [...] z dnia 13 kwietnia 2016 r. wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia robót budowlanych polegających na modernizacji dwóch zbiorników do magazynowania paliw o poj. 25.000 l na terenie stacji paliw w C. przy ul. [...], w części przywołującej podstawę prawną – art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. i w to miejsce przywołał art. 30 ust. 2 Pb., w pozostałej części utrzymując w mocy decyzję organu I instancji. Materialnoprawną podstawą decyzji wydanych w niniejszej sprawie były przepisy Prawa budowlanego (dalej: p.b.). W pierwszej kolejności zważyć należy, że w niniejszej sprawie organy orzekające prawidłowo zastosowały procedurę zgłoszenia robót budowlanych, o której mowa 30 P.b. Przedmiotem zgłoszenia K. J. uczynił – jak wskazał – "modernizację dwóch zbiorników do magazynowania paliw o poj. 25.000 l." Wyjaśnił przy tym, że zbiorniki te zostały posadowione w 1990 r., w roku 2011 zostały wycofane z eksploatacji, ponieważ są jednopłaszczowe. Ich modernizacja ma zaś polegać na montażu laminatu wewnątrz zbiorników, bez zmiany ich posadowienia oraz ław fundamentowych. W tym miejscu wyjaśnić należy, że wymogi techniczne dla tego typu zbiorników zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 18 września 2001 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego, jakim powinny odpowiadać zbiorniki bezciśnieniowe i niskociśnieniowe przeznaczone do magazynowania materiałów ciekłych zapalnych (Dz. U. Nr 113, poz. 1211 ze zm.). Rozporządzenie to weszło w życie z dniem 24 października 2001 r. Przepis § 78 rozporządzenia określa, że zbiorniki, których proces wytwarzania rozpoczął się przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, mogą być do dnia 31 grudnia 2002 r. zgłaszane do organu właściwej jednostki dozoru technicznego. Przepisy § 74 i § 77 stosuje się odpowiednio. Stosownie do § 77 rozporządzenia zbiorniki, dla których próba szczelności lub rewizja zewnętrzna zakończone zostały wynikiem negatywnym, powinny być wycofane z użytkowania albo, jeżeli jest to technicznie i ekonomicznie uzasadnione, poddane odpowiedniej naprawie lub modernizacji i ponownie przedstawione do badań. Przez modernizację zbiornika należy rozumieć, w myśl § 3 pkt 19 rozporządzenia, dokonanie zmian w stosunku do stanu pierwotnego w parametrach pracy lub konstrukcji zbiornika, wpływających na poprawę bezpieczeństwa jego eksploatacji. Modernizacja ta może polegać m.in. na zastosowaniu dla zbiorników nadziemnych, czy podziemnych o pojedynczych ściankach ścianek podwójnych (§ 10 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia). W kontekście powołanych przepisów uznać należy, że skarżący precyzyjnie sformułował przedmiot zaplanowanych robót. Wymaga jednak wyjaśnienia, zważywszy, że pełnomocnik sprecyzował zgłoszenie pismem z dnia 2 czerwca 2016 r. nazywając je remontem w rozumieniu art. 3 pkt 8 p.b., w jaki sposób tego rodzaju roboty zakwalifikować w świetle przepisów Prawa budowlanego. Aby to ustalić należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że w świetle art. 3 pkt 3 P.b. stacjonarny zbiornik na paliwo jest budowlą. Przepis ów określa bowiem, że budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: m.in. zbiorniki. Budowla wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych jest zaś – zgodnie z art. 3 pkt 1 P.b. – obiektem budowlanym. W ocenie Sądu trafne jest stanowisko pełnomocnika strony skarżącej, zgodnie z którym modernizacja zbiornika bezciśnieniowego na paliwo ciekłe, o której mowa w powołanym wyżej rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego, jakim powinny odpowiadać zbiorniki bezciśnieniowe i niskociśnieniowe przeznaczone do magazynowania materiałów ciekłych zapalnych, należało traktować jako remont obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 8 P.b. Remontem, jak określa powołany przepis P.b., jest wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. W stanie faktycznym niniejszej sprawy skoro zbiorniki jednopłaszczowe (inaczej: o ściankach pojedynczych) modernizowane są w ten sposób, by stały się zbiornikami dwupłaszczowymi (o podwójnej ściance), to przedmiotowe roboty budowlane powodują, że przy użyciu odpowiedniej technologii i materiałów dotychczas wycofany z eksploatacji zbiornik na paliwa ciekłe uzdalnia się do eksploatacji, wpływając na poprawę bezpieczeństwa jego eksploatacji. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 1 P.b. pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na remoncie obiektu budowlanego. Przepis art. 30 ust. 1 pkt 2a P.b. stanowi, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4, wykonywanie remontu, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1, z wyjątkiem remontu obiektów budowlanych, których budowa nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Zważywszy, że budowa zbiornika do magazynowania paliw ciekłych nie została objęta hipotezą normy określonej w art. 29 P.b., zastosowania do tego rodzaju obiektów znajduje przepis art. 28 ust. 1 P.b. określający obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Reasumując uznać należy, w świetle powołanych przepisów, że zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych wymaga remont przedmiotowych zbiorników. Przechodząc do oceny legalności decyzji wydanych w niniejszej sprawie stwierdzić należy, iż Wojewoda wydając zaskarżoną decyzję, w okolicznościach niniejszej sprawy, błędnie zastosowanie art. 30 ust. 2 P.b. Ów przepis określa, że w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Zdaniem organu odwoławczego inwestor nie sprecyzował – zgodnie z powołanym przepisem – jakie prace budowlane zamierza wykonać na podstawie zgłoszenia, nie zwymiarował odległości planowanych do modernizacji zbiorników na paliwo do granic działki, nie wyznaczył granic należących do niego działek, ani nie przedstawił dokumentacji fotograficznej stanu istniejącego terenu/obiektu. Dlatego uznał, że istniały podstawy do utrzymania w mocy decyzji Starosty [...], choć z powołaniem na inną podstawę prawną. Rację należy przyznać w tej mierze skarżącemu, że Wojewoda naruszając zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), a także przepisy postępowania dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w szczególności nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego i nie dokonał oceny co do spełnienia wymogów określonych w art. 30 ust. 2 P.b. na podstawie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Skarżący uczynił przedmiotem swego zgłoszenia modernizację dwóch zbiorników do magazynowania paliw o poj. 25.000 l, zlokalizowanych na stacji paliw w C. przy ul. [...] i wyjaśnił w zgłoszeniu z dnia 24 lutego 2016 r., że modernizacja ta będzie przeprowadzona przez wyspecjalizowaną firmę, pod dozorem Urzędu Dozoru Technicznego i polegać będzie na montażu laminatu wewnątrz tychże zbiorników, bez zmiany miejsca ich posadowienia oraz ław fundamentowych, a także bez naruszenia P.b. Następnie odpowiadając na postanowienie Wojewody z dnia 23 maja 2016 r. wydanego na podstawie art. 30 ust. 2 P.b. pełnomocnik skarżącego przedstawił wymagane tym przepisem oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (działki nr [...] i [...]), sprecyzował zgłoszenie wskazując, że zbiorniki wymienione w zgłoszeniu zostaną poddane remontowi zgodnie z art. 3 pkt 8 P.b., w terminie do końca kwietnia br., a posadowione są na działce nr [...], Kw [...], a także przedłożył kopię mapę do celów projektowych, na której zaznaczono kolorem czerwonym lokalizację przedmiotowych zbiorników. W ocenie Sądu powyższe wyjaśnienia wyczerpały treść żądań skierowanych przez Wojewodę wobec inwestora postanowieniem z dnia 23 maja 2016 r. W szczególności należy wskazać, że K. J. wystarczająco precyzyjnie określił zakres robót objętych zgłoszeniem, wyjaśniając, że będą one miały charakter remontu, który ma polegać na montażu laminatu wewnątrz zbiorników. Zauważyć należy, że akta sprawy zawierają pismo skierowane przez Kierownika Działu Urządzeń Ciśnieniowych Urzędu Dozoru Technicznego Oddział w P. z dnia 11 marca 2016 r., w który podano, że roboty te polegać mają na modernizacji dwóch zbiorników bezciśnieniowych na materiały ciekłe zapalne. Ponadto, stosownie do pkt 3 postanowienia Wojewody, pełnomocnik inwestora wyjaśnił, że prace przewidziane były do końca kwietnia 2016 r. Odpowiadając zaś na pkt 4 postanowienia podał, że przedmiotowe zbiorniki usytuowane są na działce nr [...] w C. przy ul. [...]. W ocenie Sądu pełnomocnik skarżącego, adekwatnie do rozmiarów i rodzaju planowanych robót budowlanych, przedstawił odpowiedni szkic, obrazujący usytuowanie przedmiotowych zbiorników na działce nr [...]. Do pisma z dnia 2 czerwca 2016 r. załączono bowiem aktualną mapę do celów projektowych, na której wyrysowano lokalizację zbiorników. Zdaniem Sądu Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wykazał, dlaczego uznał za naruszenie art. 30 ust. 2 P.b. niezwymiarowanie przez skarżącego odległości przedmiotowych zbiorników od granic działek, niewyznaczenie granic należących do niego działek, a także nieprzedstawienie dokumentacji fotograficznej stanu istniejącego terenu/obiektu. Trzeba zaznaczyć, że postanowieniem organu z dnia 23 maja 2016 r. nie nałożono na skarżącego obowiązku zwymiarowania odległości zbiorników od granic działek, przedstawienia dokumentacji fotograficznej, czy wyznaczenia granic należących do skarżącego działek, a jedynie w pkt 5 nakazano uzupełnić zgłoszenie o odpowiednie szkice lub rysunki obrazujące zamierzenie budowlane (np. mapka terenu z zaznaczonym usytuowaniem obiektu, rozwiązania konstrukcyjne, dokumentacja fotograficzna stanu istniejącego terenu/obiektu). Skoro zatem pełnomocnik skarżącego do pisma z dnia 2 czerwca 2016 r. dołączył mapę do celów projektowych, a na niej wyrysowano na działce nr [...] przedmiotowe zbiorniki uznać należy, że spełniony został wymóg określony przez organ. W tej sytuacji należy uznać, że brak było podstaw do zastosowania przez Wojewodę przepisu art. 30 ust. 2 P.b. Z tego powodu zaskarżoną decyzję należało uchylić, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w pkt I. wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy kierując się normą określoną w art. 153 p.p.s.a. zastosuje się oceny prawnej i wytycznych Sądu zawartych w niniejszym uzasadnieniu wyroku. W ramach ponownej oceny przedmiotowego zgłoszenia obowiązkiem Wojewody będzie uzupełnić postępowanie dowodowe na podstawie art. 136 k.p.a. w zakresie legalności posadowienia przedmiotowych zbiorników. Przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. określa, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Zważyć należy, że akta sprawy zawierają pismo z pisma z dnia 6 kwietnia 2016 r. nr [...], w którym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. wskazał, że prowadzi postępowanie administracyjne co do zgodności lokalizacji obiektów przedmiotowej stacji paliw należącej do K. J.. Organy orzekające nie wyjaśniły jednak, jaki jest zakres przedmiotowy tegoż postępowania. W szczególności czy dotyczy ono przedmiotowych zbiorników. W świetle przepisu art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. niezbędne są ustalenia w powyższym zakresie, albowiem gdyby ustalono, że zbiorniki służące magazynowaniu paliw ciekłych, zlokalizowane na działce nr [...], posadowiono w warunkach samowoli budowlanej, to konieczne byłoby zgłoszenia sprzeciwu w zakresie ich remontu. Sąd w pkt II. wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804) zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w kwocie 997 zł (tj. jako sumę: 500 zł – wpis od skargi, 480 zł – wynagrodzenie pełnomocnika, 17 zł – opłata skarbowa od pełnomocnictwa).