II SA/Po 575/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 stycznia 2018 r. wniosku A. P. i T. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg A. P. i T. P. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie konserwacji urządzeń melioracji wodnych; postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak A. P. w swojej skardze na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] z dnia [...] 2017 r., nr [...], w przedmiocie konserwacji urządzeń melioracji wodnych szczegółowych zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został w jakikolwiek sposób uzasadniony. Skarżący T. P. w swojej skardze na ta samą decyzję również zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że wykonanie decyzji związane będzie z koniecznością poczynienia znacznych nakładów pracy i środków finansowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), dalej "P.p.s.a." po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wstępie wskazać należy, że postanowieniem z dnia 6 października 2017 r. sygn. akt II SA/Po 576/17 Sąd zawiesił postępowanie ze skargi A. P. na decyzję oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...]. Ta sama decyzja jest przedmiotem skargi T. P., która zarejestrowana była pod sygn. akt II SA/Po 575/17. W ramach sprawy o sygn. akt II SA/Po 575/17 Sąd postanowieniem z dnia 9 listopada 2017 r. odrzucił skargi pozostałych skarżących, które nie uzupełniły jej braków formalnych. Po uprawomocnieniu tego postanowienia Sąd postanowieniem z dnia 30 stycznia 2018 r. połączył sprawy zarejestrowane pod sygn. akt II SA/Po 575/17 i II SA/Po 576/17 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wyjaśnić należy, że instytucja zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego tworzy sytuację zawisłości sprawy sądowoadministracyjnej, w której nadal istnieją powstałe stosunki prawnoprocesowe, ale tok postępowania ulega wstrzymaniu. Sprawa "spoczywa" bez biegu, terminy nie biegną lub podlegają wstrzymaniu, a czynności procesowe nie są podejmowane, z wyjątkiem tych, które mają na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (art. 127 § 3 p.p.s.a.). W świetle powyższej regulacji dopuszczalne jest zatem rozpoznanie przez Sąd wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w okresie zawieszenia postępowania sądowego. Przechodząc do merytorycznej oceny zgłoszonych wniosków wskazać należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie, nie wystarczy bowiem samo zgłoszenie takiego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W przedmiotowej sprawie skarżąca A. P. w ogóle nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z kolei skarżący T. P. podniósł, że wykonanie decyzji związane będzie z koniecznością poczynienia znacznych nakładów pracy i środków finansowych. Wyjaśnić zatem należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem skarżącego znaczną szkodą, która powstanie na skutek wykonania decyzji, będzie konieczność poniesienia nakładów pracy i środków finansowych. W ocenie Sądu wskazane szkody nie są tymi o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Pod pojęciem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, należy bowiem rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Skarżący nie określił nawet szacunkowo jakiego rzędu byłyby to straty. Zatem brak danych na temat sytuacji ekonomicznej skarżących i kosztorysu robót związanych z konserwacją urządzeń melioracyjnych, a także brak danych na temat rodzaju i rozmiaru szkód, jakie mogą powstać w wyniku wykonania decyzji Dyrektora RZGW, nie pozwalają na uwzględnienie żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi, że efektem wykonania decyzji jedynie przez część zobowiązanych będzie cofanie się wody do wsi S.. W opinii Sądu prace których obowiązek wykonania wynika z treści zaskarżonej decyzji, a polegające na udrożnieniu rowu poprzez jego odchwaszczenie i odmulenie oraz rozplantowanie namułu i plantowaniu skarp po odmuleniu wraz z hakowaniem dna rowu, nie noszą znamion nieodwracalnych. Podkreślić także należy, że stosownie do art. 77 ustawy Prawo wodne obowiązek utrzymywania urządzeń melioracji wodnych szczegółowych należy do zainteresowanych właścicieli nieruchomości. W opisanej sytuacji Sąd uznał, że udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej pozostaje także w sprzeczności z interesem społecznym, rozumianym jako wymóg zapewnienia bezpieczeństwa osób i mienia. Z akt niniejszej sprawy wynika bowiem, że konieczne jest udrożnienie rowu objętego rozstrzygnięciem organów administracji, z uwagi na jego zły stan i duże prawdopodobieństwo podtopień na skutek nie odprowadzania wody spływającej z pól, w wyniku czego może powstać znaczna szkoda i nieodwracalne skutki. Tymczasem skarżący w istocie polemizują z przyjętą przez organy oceną stanu faktycznego i prawnego, kwestionują również konieczność ponoszenia kosztów utrzymania rowu przez właścicieli nieruchomości, które znajdują się w obszarze jego oddziaływania. Wskazywane przez skarżących wady decyzji nie świadczą o zaistnieniu podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ale godzą w jej merytoryczną treść. Skarżący nie wykazali także, by wykonanie zakwestionowanej decyzji miało wpływ na jakość czy wielkość pozyskiwanych przez nich plonów. Jak wyżej podniesiono, również argument o braku środków na pokrycie wydatków związanych z wykonaniem przedmiotowych robót, bez wskazania jaki jest koszt tych robót i bez odniesienia tej okoliczności do stanu majątkowego skarżących, nie świadczy o zaistnieniu po stronie skarżących przesłanki znacznej szkody w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2016 r. sygn. akt II OZ 193/16 – dostępny na stronach internetowych NSA w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W ocenie Sądu, w świetle powołanych wyżej przepisów prawa i wniosku skarżących oraz okoliczności faktycznych i prawnych niniejszej sprawy, nie zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak