II SA/Po 578/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Kamieńska po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi Spółki "P." z siedzibą w K. na zarządzenie pokontrolne Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [..], Nr [..] znak [..] w przedmiocie odpadów; postanawia wstrzymać wykonanie punktu 1. zaskarżonego aktu. /-/ B. Kamieńska W dniu 12 czerwca 2008r. Spółka "P." z siedzibą w K. wniosła do Sądu skargę na zarządzenie pokontrolne Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [..] w części dotyczącej punktu I zarządzenia dotyczącego zaprzestania przekazywania odpadów (komunalnych osadów ściekowych) do odzysku, w tym polegającego na magazynowaniu przed dalszym odzyskiem – proces R 13, osobom fizycznym lub przedsiębiorcom nie posiadającym wymaganego zezwolenia na prowadzenie tego odzysku. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego w jego punkcie I, motywując to tym, iż Spółka nie ma możliwości magazynowania odpadów w tak dużej ilości na własnym gruncie, a ich wywożenie celem unieszkodliwiania naraziłoby skarżącą na wysokie koszty. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę nie ustosunkował się do wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu. Sąd pismem z dnia 11 lipca br. wezwał skarżącą spółkę do wskazania w terminie 7 dni motywów wniosku o wstrzymanie wykonania punktu I zaskarżonego zarządzenia, w szczególności uprawdopodobnienia, iż magazynowanie odpadów na gruncie spółki jest niemożliwe, a wywożenie ich celem unieszkodliwiania rodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W odpowiedzi spółka "P." podała, iż magazynowanie odpadów na jej gruntach nie jest możliwe ze względu na zbyt dużą ich produkcję. W 2007r. spółka wyprodukowała 17.498,1 ton osadów ściekowych, co daje miesięcznie średnio 1.458 ton, zaś do czerwca 2008r. produkcja sięgnęła 10.218,6 ton, tj. 1.703 ton miesięcznie. Oczyszczalnia nie została wyposażona w obiekty służące do magazynowania dużych ilości osadów ściekowych (laguny, poletka osadowe), a istniejący w okolicy oczyszczalni Zakład Unieszkodliwiania Odpadów Komunalnych "O." w P. nie jest przystosowany do zagospodarowania tego rodzaju odpadów i odmawia spółce ich przyjęcia. Jedynym rozwiązaniem jest zatem rolnicze wykorzystanie osadów ściekowych. Skarżąca wskazała, że celem sprawdzenia, czy istnieje możliwość unieszkodliwiania odpadów poza terenem oczyszczalni wystąpiła z zapytaniem do innych podmiotów. W odpowiedzi C. sp. z o.o. przedstawiła ofertę spalania osadów ściekowych w kwocie 40 € za tonę, a spółka "Z." z O. zaproponowała odbiór osadów ściekowych w cenie 150 zł za tonę. Z uwagi na duże ilości wytwarzanych odpadów skarżąca nie może pozwolić sobie na poniesienie kosztów unieszkodliwiania przez podmioty oferujące tego rodzaju usługi, zważywszy, że aktualnie rolnicze zagospodarowanie osadów kosztuje spółkę ok. 40 zł za tonę. Nadto, co istotne, skarżąca wskazała, że jej sytuacja finansowa jest bardzo ciężka z uwagi na konieczność poniesienia kosztów ok. 10.000.000 zł związanych z remontem kolektora doprowadzającego ścieki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że znaczna szkoda to taka szkoda majątkowa i niemajątkowa, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z 2 czerwca 2004r., FZ 86/04, niepubl., za B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 161). Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej spółce znacznej szkody. Skarżąca wykazała, że zaprzestanie przekazywania komunalnych osadów ściekowych do rolniczego odzysku może narazić ją na istotne koszty. Spółka zmuszona będzie bowiem do ponoszenia przeszło trzykrotnie wyższych opłat związanych z unieszkodliwianiem osadów ściekowych przez specjalistyczne podmioty. Dotychczas bowiem rolnicze zagospodarowanie osadów kosztuje spółkę ok. 40 zł za tonę, zaś z ofert złożonych spółce przez specjalistyczne podmioty wynika, że odbiór przez nie odpadów kosztować może ok. 130-150 zł. Ponadto zważywszy, że na skarżącej ciąży aktualnie obowiązek naprawy kolektora odprowadzającego ścieki, która kosztować ma ok. 10 mln zł oczywiste jest, że dodatkowe zobowiązania w postaci podwyższonych opłat za unieszkodliwianie ścieków mogą narazić ją na znaczne szkody. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ B. Kamieńska