II SA/Po 58/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak (spr.) Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2019 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2018r. Nr [...] w przedmiocie usunięcia odpadów oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2018 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 26 ust. 2 i 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 992 ze zm.), Prezydent Miasta P.: 1. nakazał D. B. usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania i magazynowania, tj. z działki nr [...] (ark. [...], obręb J.), położonej przy ul. [...] w P., 2. określił: a) termin usunięcia odpadów na dzień 28 czerwca 2019 r., b) rodzaj odpadów przeznaczonych do usunięcia, jako 17 05 04 – Gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03, c) sposób usunięcia odpadów poprzez przekazanie ich bezpośrednio po usunięciu do kolejnego posiadacza uprawnionego do zbierania lub przetwarzania ww. odpadów, 3. zobowiązał do: - przekazania odpadów bezpośrednio po usunięciu do kolejnego posiadacza uprawnionego do zbierania lub przetwarzania ww. odpadów, - przedstawienia w Wydziale Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. miesięcznych dowodów potwierdzających przekazanie odpadów uprawnionym podmiotom oraz bilansu usuniętych odpadów, w terminie do 12 lipca 2019 r. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że 7 czerwca 2017 r. do Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. wpłynęła informacja o nawiezieniu mas ziemnych na teren działki [...] (art. [...], obręb: J. ), położonej przy ul. [...] i ul. [...] w P.. Dnia 26 czerwca 2017 r. przeprowadzono oględziny terenu, na które nie stawił się właściciel nieruchomości. Stwierdzono, że na przedmiotowej nieruchomości nie były prowadzone prace ziemne oraz, że zalegają tam duże ilości mas ziemnych zmieszanych częściowo z gruzem. W toku wszczętego następnie z urzędu postępowania ustalono, iż zmienił się właściciel przedmiotowej nieruchomości. Na podstawie umowy darowizny z dnia 21 kwietnia 2017 r. właścicielem nieruchomości został R. B., który następnie umową z dnia 22 września 2017 r. darował nieruchomość D. B.. Ustalono, że właściciel nieruchomości nie uzyskał żadnych uzgodnień, w zakresie których byłaby możliwość magazynowania dużych ilości mas ziemnych. Dla działki nr [...] nie były również wydawane jakiekolwiek opinie/uzgodnienia lokalizacyjno-budowlane. Ponowne, przeprowadzone w dniu 14 lutego 2018 r. oględziny nieruchomości, potwierdziły wcześniej ustalony jej stan. Na podstawie wyjaśnień R. B. i D. B. ustalono, że masy ziemi zostały nawiezione przez M. D., który świadczy usługi w tym zakresie w ramach prowadzonej indywidualnej działalności w zakresie wykopów i transportu. Masy ziemi były zwożone od października 2016 roku z terenu rożnych budów, na podstawie ustnej umowy najmu nieruchomości zawartej przez obu właścicieli działki nr [...], za ustną ich zgodą. R. B. i D. B. podali, że odpady mają zostać usunięte do końca czerwca 2019 roku. Organ wyjaśnił, że powyższą deklarację uwzględnił w decyzji. Zdaniem organu ustalony stan faktyczny sprawy uzasadnia wydanie nakazu w oparciu o art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach, zgodnie z którym posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Nie ma znaczenia ustalenie miejsca wydobycia lecz to, że masy ziemi nie zostały wydobyte w obrębie działki nr [...]. W myśl ustawy o odpadach nawiezione masy ziemi są odpadami, przez które rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany, Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach za posiadacza odpadów rozumie się wytwórcę odpadów lub podmiot będący w ich posiadaniu. Kończąc organ wyjaśnił, że konieczność wydania decyzji wynika także z wskazanego przez właścicieli nieruchomości odległego terminu usunięcia odpadów. Od wyżej opisanej decyzji odwołanie złożył D. B., zarzucając naruszenie przepisów art. 3 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 2 pkt 2 ustawy o odpadach, pkt 40 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 15 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku, w związku z art. 27 ust. 8 i art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach; art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, dalej: "K.p.a"). Odwołujący podniósł, iż odpady zwiezione na należącą do niego działkę nie stanowią odpadów w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Część mas ziemnych, uznanych przez organ za odpady, stanowi w istocie grunt rodzimy działki, przemieszczony jedynie w jej granicach. Zdaniem odwołującego do tych mas ziemi stosuje się wyłączenie art. 2 pkt 2 ustawy o odpadach. Prowadząc postępowanie organ nie poczynił w tym zakresie ustaleń, naruszając tym samym art. 7 K.p.a. Na wypadek, gdyby organ uznał nawiezione masy ziemne za odpad, odwołujący wskazał, iż w jego ocenie przeprowadza proces odzyskiwania odpadów, co zgodne jest z przepisem art. 27 ust. 8 ustawy o odpadach, w myśl którego osoba fizyczna i jednostka organizacyjna nie będąca przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi takie rodzaje odpadów i w takich ilościach, które mogą bezpiecznie wykorzystywać na własne potrzeby. Za procesem odzyskiwania odpadów świadczy również ich rozmieszczenie na terenie działki nr [...]. Skarżący podniósł, że odpady o kodzie 17 05 04 mogą być legalnie przejęte na teren nieruchomości w celu jej utwardzenia, w ilości 0,2 Mg/m2 utwardzonej powierzchni w skali roku. Decyzją z dnia [...] 2018 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "Kolegium") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Kolegium uznało, że w świetle mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o odpadach, decyzja organu I instancji była prawidłowa. Ustalony stan faktyczny i prawny nieruchomości uprawniał do przyjęcia, że nawiezione na nią masy ziemi to odpady w rozumieniu obowiązujących przepisów ustawy, a skarżący jest ich posiadaczem w rozumieniu jej art. 3 pkt 19. Kolegium podniosło, że domniemywa się, iż władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Może on zwolnić się z odpowiedzialności za odpady tylko poprzez wykazanie, że odpadem włada lub faktycznie władał inny podmiot. Ciężar dowodu w tym zakresie został przerzucony na władającego powierzchnią ziemi. Zdaniem Kolegium skarżący nie wykazał w sposób obalający to domniemanie, że nie jest posiadaczem odpadów. Ponadto w odwołaniu przyznaje, że masy ziemi w części stanowią wierzchnią warstwę rodzimego gruntu, natomiast w części zostały za jego zgodą nawiezione przez M. D.. Odwołując się do wyroku NSA z 19.09.2017 r., sygn. akt II OSK 2642/16, Kolegium podniosło, że trudno nie uznać za odpad ziemi wydobytej na jednej nieruchomości w celu wybudowania obiektów mieszkalnych i przewiezionych na inną nieruchomość, gdzie zalega na kilkudziesięciu pryzmach, które z czasem zarosły chwastami. Ze zgromadzonej w aktach przedmiotowej sprawy dokumentacji fotograficznej wyraźnie wynika, że masy ziemne zalegają w postaci hałd zarośniętych chwastami. Organ nie podzielił także argumentacji odwołującego w zakresie rzekomej możliwości przetwarzania przez niego, jako osobę fizyczną nieprowadzącą działalności, odpadów na potrzeby własne, wskazując, iż jedyną prawnie dopuszczalną metodą przetwarzania odpadów o kodzie 17 05 04 jest utwardzanie powierzchni po rozkruszeniu odpadów, natomiast odwołujący w toku postepowania deklarował, iż nawiezione masy ziemne będą w całości usunięte. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył D. B., zarzucając naruszenie art. 25 ust. 4b i art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach; pkt 40 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 15 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku, w związku z przepisem art. 27 ust. 8 i art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach; art. 7 K.p.a. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie jej uchylenie. Podtrzymując dotychczasową argumentację skarżący w uzasadnieniu skargi podniósł, że nie jest posiadaczem odpadów, stosownie do treści art. 3 pkt 19 ustawy o odpadach. Nadto skarżący podniósł, iż przechowywanie na jego działce mas ziemnych stanowi magazynowanie niezanieczyszczonej gleby, która przeznaczona ma zostać do celów budowlanych, a także, że odpady mają zostać poddane procesowi odzysku. Skarżący zwrócił również uwagę na niewyjaśnione w jego ocenie okoliczności faktyczne, co uzasadnia zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi w całości, podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji. Odnosząc się do argumentacji skarżącego Kolegium podniosło, że władający powierzchnią ziemi nie może skutecznie obalić domniemania z art. 3 pkt 19 ustawy o odpadach, jeżeli odpady zostały zgromadzone przez inny podmiot za zgodą władającego powierzchnią ziemi. Tym samym nieuprawniony jest zarzut nieustalenia posiadacza odpadów i skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną. Podczas rozprawy sądowoadministracyjnej przeprowadzonej 22 maja 2019 r. pełnomocnik skarżącego - radca prawny T. D. - podtrzymał skargę i jej zarzuty. Pełnomocnik podniósł, że właścicielem odpadów jest M. D., zatem decyzję skierowano do niewłaściwego adresata. Pełnomocnik zarzucił, że organy nie zbadały jaką część nawiezionych mas ziemi wykorzystano do wyrównania działki. Wyjaśnił, że na mocy umowy zawartej z Panem D. w zamian za udostępnienie nieruchomości na przywóz tam mas ziemi miał on wyrównać teren nieruchomości, z wykorzystaniem ziemi tam znajdującej się, w tym zwiezionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie dokonuje więc kontroli aktów lub czynności pod względem słusznościowym i nie orzeka bezpośrednio o roszczeniach stron. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji Sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2018 r., nr [...], którą nałożono na skarżącego obowiązek usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania i magazynowania, tj. z terenu działki nr [...] (ark. 24, obręb J.), położonej przy ul. P. w P.. Organ określił termin usunięcia odpadów na dzień 28 czerwca 2019 r. oraz klasyfikację rodzaju odpadów przeznaczonych do usunięcia, jako 17 05 04 – Gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03. W tym miejscu wskazać należy, iż w treści skargi w sposób wadliwy oznaczono datę wydania, numer oraz przedmiot decyzji organu I instancji. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana została po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2018 r., nr [...], a nie – jak podano w skardze – od decyzji tego organu z dnia [...] 2018 r. nr [...], którą nałożono na skarżącego obowiązek usunięcia odpadów z innej nieruchomości - położonej w P. przy ul. [...] (dz. nr [...]). Nie budziło wątpliwości Sądu, że wskazane wadliwe oznaczenie decyzji organu I instancji nie przeczy intencji skarżącego – zaskarżenia decyzji Kolegium z dnia [...] 2018 r., nr [...]. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 992 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania (ust. 1). Według ust. 1 i 2 tego przepisu, w przypadku nieusunięcia odpadów wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania (...). Z kolei, zgodnie z ust. 4, jeżeli posiadacz odpadów nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, z której jest obowiązany usunąć odpady, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z tej nieruchomości, a w przypadku wykonania zastępczego decyzji - organowi egzekucyjnemu. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, posiadaczem odpadów jest wytwórca odpadów lub osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej będąca w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ocena, czy masy ziemi zmagazynowane i zdaniem skarżącego częściowo rozplantowane na działce nr [...], która jest własnością skarżącego, mogły zostać uznane za odpady w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach. Decyzją organu I instancji nałożono na skarżącego obowiązek usunięcia odpadów - mas ziemnych zmieszanych z gruzem, z terenu dz. nr [...], obręb J. w P. - jako miejsca nie przeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt. 6 ustawy o odpadach, odpadem jest każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Katalog odpadów określa natomiast Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. z 2014 r. poz. 1923). Wskazać zatem należy, że o tym, co jest odpadem, przesądza ww. ustawa i rozporządzenie. Wyżej powołane rozporządzenie kwalifikuje zarówno glebę i ziemię, jak i różne rodzaje gruzu jako odpad. Gleba, ziemia, w tym kamienie oznaczone zostały kodem 17 05 04, jak przyjęto w rozpatrywanym przypadku. Nie ma więc mowy w badanej sprawie o arbitralnym działaniu organu, który prawidłowo wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 3 ww. ustawy o odpadach, jej przepisów nie stosuje się do niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych, pod warunkiem, że materiał ten zostanie wykorzystany do celów budowlanych w stanie naturalnym na terenie, na którym został wydobyty. Zatem masy ziemne nie są odpadem tylko w razie spełnienia ww. przesłanek. Jeśli natomiast przemieszczane są w związku z realizacją inwestycji, ale sposób gospodarowania nimi nie został określony ww. decyzjach, albo posiadacz odpadów przemieszcza je jeszcze przed uzyskaniem stosowanych decyzji, traktuje się je jak odpady i w związku z tym winny być spełnione wymogi wynikające z ustawy o odpadach. Jak ustalił organ I instancji dla przedmiotowej działki nie zostały wydane decyzje, które uprawniałby do nawiezienia na jej teren mas ziemnych. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości Sądu, że nawiezione na teren działki nr [...] masy ziemi zmieszane z gruzem, są odpadem w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach. Ustalenia poczynione w tym zakresie w toku przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania są kompletne i nie budzą zastrzeżeń Sądu. W realiach niniejszej sprawy istotnym jest, że przedmiotowe masy ziemi zostały nawiezione na teren działki nr [...] za zgodą i wolą właścicieli działki – R. B., a następnie - od 22 września 2017 r. - D. B., którzy wyrazili zgodę na przyjęcie mas ziemi na teren nieruchomości stanowiącej kolejno ich własność. Z akt sprawy wynika, że do nawiezienia mas ziemnych doszło w konsekwencji ustnego uzgodnienia (umowy) zawartego z M. D., prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie wykonywania wykopów ziemnych oraz transportu. Prawidłowo zatem uznano, że to skarżący jest posiadaczem odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach. W opinii Sądu domniemania tego skarżący w żaden sposób nie obalił. Skarżący, jako właściciel nieruchomości, a więc władający powierzchnią ziemi zanieczyszczonej odpadami, jest posiadaczem odpadów, a w konsekwencji podmiotem zobowiązanym do ich usunięcia. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z art. 1 ustawy o odpadach, jej celem jest między innymi określenie środków służących ochronie środowiska, życia i zdrowia ludzi zapobiegających i zmniejszających negatywny wpływ na środowisko oraz zdrowie ludzi, będący następstwem wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi. Orzecznictwo sądów administracyjnych jednolicie wskazuje, że obalenie domniemania prawnego mogło nastąpić tylko w jeden sposób, mianowicie poprzez wskazanie że odpadem władał faktycznie inny podmiot (vide: wyroki WSA w Lublinie sygn. IISA/Lu 889/10 i NSA o sygn. II OSK 1721/06 i II OSK 330/12). Z kolei wprowadzone przez ustawodawcę domniemanie prawne odpowiedzialności za odpady władającego powierzchnią gruntu zanieczyszczonego odpadami, zdejmuje z organów prowadzących postępowanie obowiązek dociekania z urzędu, kto był wytwórcą odpadów. Ciężar przeprowadzenia dowodu celem obalenia domniemania z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach spoczywa na władającym powierzchnią ziemi. Jak przyjął NSA w wyroku z dnia 23 sierpnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2936/14 (wyrok dostępny w CBOSA) nie jest wystarczające wskazanie jedynie wytwórcy odpadów, lecz konieczne jest wykazanie przez władającego powierzchnią ziemi, że wytwórca odpadów wytworzone przez siebie odpady złożył na nieruchomości skarżącego nielegalnie. Władający gruntem muszą bowiem mieć świadomość dbałości o stan swoich nieruchomości i odpowiedzialność na zasadzie ryzyka za działania osób trzecich prowadzące do zanieczyszczenia ich nieruchomości. Skoro w toku postępowania ustalono, że za zgodą właściciela działki nr [...] zmagazynowano na niej masy ziemne stanowiące odpady, a właściciel nie dysponował decyzjami administracyjnymi uprawniającymi do takiego działania, w tym pozwoleniem na budowę, jak również pozwoleniami na prowadzenie działalności w zakresie wytwarzania, zbierania czy przetwarzania odpadów, to tak zgromadzony i zagospodarowany (przemieszczony) odpad należy usunąć, niezależnie od tego, do jakiego rodzaju odpadów nawiezione masy ziemi powinny zostać zakwalifikowane. Wskazać w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 78 § 1 K.p.a. żądanie strony, dotyczące przeprowadzenia dowodu, należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W tym wypadku organ posiadał podstawę do przyjęcia, iż zgromadzony materiał dowodowy był kompletny i pozwalał na rozstrzygniecie sprawy. W świetle zebranego materiału dowodowego nie budzi wątpliwości Sądu, że działka nr [...] w opisanych uwarunkowaniach nie jest miejscem przeznaczonym do składowania lub magazynowania odpadów, a skarżący jako właściciel tej działki, jest posiadaczem odpadów. W świetle powołanych przepisów ustawy o odpadach obowiązek usunięcia odpadów ciąży na posiadaczu odpadów, a jego odpowiedzialność jest oparta na obiektywnym fakcie zalegania odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Dla sprawy nie ma zatem znaczenie dowodzenie, że skarżący nie wytworzył odpadów i nie jest ich właścicielem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 listopada 2012r. sygn. akt II SA/Gd 692/13, publ. LEX nr 1413135). Jak wyżej podniesiono, powoływanie się przez skarżącego na ustną umowę najmu nieruchomości i jej udostępnienie M. D. nie może obalić domniemania, że to skarżący, a uprzednio R. B., byli posiadaczami odpadów w rozumieniu art. 3 pkt 19 ustawy. Wskazać nadto należy, że w decyzji, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach określa się w szczególności: termin usunięcia odpadów; rodzaj odpadów; sposób usunięcia odpadów (ust. 6). Racjonalność nakazuje określać termin usunięcia odpadów w sposób, który ma na uwadze realne wykonanie obowiązku. W omawianym przypadku organ I instancji uwzględnił stanowisko właściciela nieruchomości, który deklarował, że odpady zostaną usunięte do końca czerwca 2019 r. i tak określił termin wykonania obowiązku. Wbrew zarzutom skargi w decyzji nakładającej obowiązek usunięcia odpadów organ nie musiał określać ich ilości. Rzeczą strony jest doprowadzenie do takiego stanu działki [...], jaki istniał przed nawiezieniem spornych mas ziemi, co jednoznacznie wynika z wydanych w sprawie decyzji. Wykonanie decyzji z kolei podlegać będzie kontroli organu i to wówczas ocenione zostanie, czy nawieziony odpad usunięto, jak również, czy można uwzględnić stanowisko skarżącego, iż w świetle pkt 40 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 15 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz.U. z 2016 r. poz. 93) może magazynować i wykorzystać na własny cel 0,2 Mg odpadów na 1m2 utwardzonej powierzchni w skali roku. Zdaniem Sądu zarzut naruszenia w tym zakresie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. nie jest zasadny. Reasumując, w opinii Sądu postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, spełniającej wymogi określone przepisem art. 107 § 3 K.p.a. Sąd, rozpatrując skargę, nie dostrzegł również z urzędu żadnej innej wadliwości zaskarżonej decyzji, ani decyzji ją poprzedzającej, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Z wyżej wskazanych względów Sąd, na podstawie art. 151 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.