II SA/Po 589/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski ( spr ) Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia WSA Bożena Popowska Protokolant sekr.sąd. Justyna Frankowska-Sarbak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2004 r. sprawy ze skargi D.L.-N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego ; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 10 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ B.Popowska /-/ J.Stankowski /-/ P.Miładowski JFS Decyzją z dnia [...] listopada 2001r., nr [...]Prezydent Miasta P., na podstawie art. 104 kpa oraz art. 39 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 1994r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 1998r., nr 120, poz. 787 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 1999r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. nr40, poz. 403 z późn. zm.) załatwił odmownie wniosek D. L. – N. o przyznanie dodatku mieszkaniowego na częściowe pokrycie wydatków za zajmowany lokal. Organ wskazał, że mąż wnioskodawczyni – M. N., opłaca zryczałtowany podatek dochodowy, którego podstawą jest przychód a nie dochód. Przy ustalaniu dochodu nie należy zatem w takich przypadkach – zdaniem organu – odliczać kosztów uzyskania przychodu. W obliczeniu dochodu gospodarstwa domowego w ciągu trzech miesięcy organ przyjął jako dochód M. N. wysokość przychodu i tak obliczył ten dochód na kwotę 8.736,76 zł. Średni dochód gospodarstwa domowego za 1 miesiąc wyniósł zatem 2.912,25 zł. Ustalając możliwość przyznania dodatku mieszkaniowego na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych organ uznał, że udział wnioskodawcy w wydatkach na mieszkanie wynosi 349,47zł i jest wyższy od dodatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu po uwzględnieniu ryczałtu za brak c.o. i c.w. W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Poznania D. L. – N. zarzuciła organowi błędne obliczenie dochodu męża poprzez zrównanie przychodu ewidencjonowanego z dochodem brutto. Odwołująca się podniosła, że jedynie od 40 do 50% przychodu w ryczałcie ewidencjonowanym stanowi dochód. Odpowiednio wyliczona stąd kwota została obłożona podatkiem w wysokości 8,5 %. Brak możliwości szczegółowych wyliczeń dochodu z przychodu ewidencjonowanego nie powinien – zdaniem Odwołującej się – skutkować automatyczną odmową przyznania zasiłku mieszkaniowego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2001r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy na podstawie art.1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2001r., nr 79, poz. 856), oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Organ uznał, że przyznanie dodatku nie jest możliwe ze względu na fakt, że udział Wnioskodawczyni w wydatkach na mieszkanie jest wyższy od wydatków ponoszonych na normatywną powierzchnię użytkową. Organ II instancji stwierdził też, że Prezydent Miasta P. prawidłowo obliczył dochody gospodarstwa domowego. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego D. L. – N. podniosła te same argumenty co w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało w całości swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych ( t.j. Dz. U. 1998 r. Nr 120, poz.787 ) stanowi, że wysokość dodatku mieszkaniowego w gospodarstwie 2-4 osobowym stanowi różnicę pomiędzy wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu a wydatkami poniesionymi przez osobę otrzymującą dodatek, w wysokości 12% dochodów gospodarstwa. Organ uznał, że skoro maż Wnioskodawczyni opłaca zryczałtowany podatek dochodowy, to przy ustalaniu dochodu nie należy odliczać kosztów uzyskania przychodu, skoro podstawą ryczałtu jest przychód a nie dochód. Tymczasem, zgodnie z art. 39a ust. 1 cytowanej ustawy za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Przepis ten stanowi zatem wyraźnie, że przy obliczaniu dochodu należy odliczyć koszty uzyskania przychodu. Regulacja ta obowiązuje niezależnie od tego, jaki rodzaj podatku płaci dana osoba. W przedmiotowej sprawie, zważając na to, że mąż Skarżącej wykonuje zawód taksówkarza, organ powinien ustalić jakie powstają koszty uzyskania przychodu. Należy uwzględnić tu przykładowo takie koszty jak: bieżące naprawy, paliwo, oleje, ewentualne opłaty za parking, ubezpieczenie pojazdu. Wobec powyższego, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy. /-/B. Popowska /-/J. Stankowski /-/P. Miładowski JFS