II SA/Po 592/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Małgorzata Górecka /spr./ Protokolant masz. Maria Kasztelan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 stycznia 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi S. i R.W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego; o d d a l a s k a r g ę /-/M. Górecka /-/St. Małek /-/B. Drzazga Skarżący – S. i R. W. wnieśli skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].05.2004r., który działając jako organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].03.2004r. nakazującą skarżącym rozbiórkę zespołu trzech garaży blaszanych o wymiarach: 4.86m x 8.78 m wybudowanego na działce przy ul. [...] w P. (działka nr [...], mapa nr [...], obręb [...]) bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wydając decyzję nakazującą rozbiórkę przedmiotowego zespołu garaży, organ I instancji jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia podał przepis art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016, ze zm.). Ta decyzja została wydana wobec tego, iż nałożone na inwestorów (skarżących) postanowieniem z dnia [...].11.2003r. obowiązki w zakresie przedłożenia wskazanych w treści tego postanowienia dokumentów i złożenia stosownego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie zostały przez skarżących wypełnione w zakreślonym przez organ administracyjny terminie. Stąd też w oparciu o podaną podstawę prawną organ administracyjny zobligowany był wydać przedmiotową decyzję o rozbiórce. Odwołanie od powyższej decyzji z dnia [...].03.2004r. wnieśli skarżący. W uzasadnieniu podali, iż przedmiotowe garaże nie zostały przez nich wybudowane, lecz już od 1986r. były w ich posiadaniu a następnie przez skarżących zostały przesunięte bowiem nie są one trwale z gruntem związane a jedynie posadowione na płytach chodnikowych. Skarżący potwierdzili, iż otrzymali postanowienie zobowiązujące do przedstawienia stosownych dokumentów, niemniej oświadczyli, iż nie stać ich na zapłatę opłaty legalizacyjnej w kwocie [...] zł od każdego garażu a nadto wystąpili oni o wydanie zaświadczenia w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji i Urząd Miasta P., Wydział Urbanistyki i Architektury odmówił wydania takiego zaświadczenia uzasadniając odmowę tym, iż na przedmiotowej działce są już dwa garaże. Skarżący wskazywali na to, iż ustalenia poczynione przez Urząd Miasta P., Wydział Urbanistyki i Architektury w przedmiocie istnienia już na tej samej działce dwóch garaży są błędne albowiem są to te same garaże, które następnie skarżący przesunęli i obecnie znajdują się na miejscu nie wybudowanego pawilonu handlowego. Skarżący poinformowali nadto, iż obecnie są jedynie dwa garaże blaszane bowiem została zlikwidowana istniejąca uprzednio pomiędzy tymi garażami wiata i tym samym została zmniejszona powierzchnia działki zajęta przez garaże. Rozpoznając odwołanie skarżących od decyzji z dnia [...].03.2004r., organ II instancji uznał, iż niewykonanie obowiązków nałożonych na skarżących postanowieniem z dnia [...].11.2003r. skutkować musiało wydaniem nakazu rozbiórki. To, że skarżący posiadają już od 1986r. garaże a następnie je przenieśli, nie wpływa- zdaniem organu II instancji - na treść rozstrzygnięcia albowiem przestawienie garaży w inne miejsce jest równoznaczne z wybudowaniem nowego obiektu. Organ dalej stwierdził, iż przedmiotowe garaże należą do tymczasowych obiektów budowlanych, o których mowa w art. 3 pkt 5 prawa budowlanego bowiem nie są trwale z gruntem związane. Organ zaznaczył, iż nawet gdyby przyjąć, iż postawienie takich obiektów wymaga jedynie zgłoszenia a nie uzyskania pozwolenia na budowę, to i tak skarżący nie dokonali zgłoszenia a przewidziany w ustawie termin 120 dni został znacznie przekroczony. Tak więc utrata przez przedmiotowy obiekt przymiotu tymczasowości powodowała- w ocenie organu- konieczność uzyskania pozwolenia na budowę. Z tych też względów zostało wszczęte przez organ I instancji postępowanie w trybie art. 48 prawa budowlanego a ponieważ skarżący jako inwestorzy nie wywiązali się z nałożonych nań obowiązków, toteż zasadnym było orzeczenie o rozbiórce i bez znaczenia jest to, iż w międzyczasie część zespołu garażowego została przez skarżących rozebrana bowiem nakaz rozbiórki dotyczył całego zespołu garażowego a nie jego części. Skarżący w skardze wnieśli o uchylenie decyzji z dnia [...].05.2004r. wydanej przez organ II instancji i o przyznanie kosztów postępowania a nadto odrębnym pismem wnieśli o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, który to wniosek prawomocnym postanowieniem z dnia 16 czerwca 2005 roku został przez Sąd rozpoznany. W uzasadnieniu skarżący powtórzyli tę samą argumentację podaną w odwołaniu od decyzji organu I instancji dodatkowo wskazując, iż w prawie budowlanym nie jest dokładnie podane jakim typem budowli są blaszane garaże i czy w związku z tym konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę na ich posadowienie. Nadto skarżący zarzucili organom administracyjnym obydwu instancji, że te nie działają w interesie obywatela i nie pogłębiają swym działaniem zaufania. Taka ocena działań organów administracyjnych wynikała z faktu dokonania przez skarżących zapłaty opłaty partycypacyjnej. Skarżący podnieśli bowiem, iż pomimo tego, że dokonali tej zapłaty to jednak nie skorzystali z realizacji swojego zamiaru a w zamian na tym samym miejscu co miał stanąć pawilon handlowy, postawili garaże – co ich zdaniem – oznacza, że organ administracyjny nie powinien wydać decyzji o rozbiórce. Odpowiadając na skargę, organ II instancji wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując swoją argumentację podaną w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 9.01.2006r. przed sądem, skarżący oświadczyli, iż posadowienie przedmiotowych garaży było prawidłowe i w tym względzie powołali się na zaświadczenie Prezydenta Miasta P. z dnia [...].09.2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na jej uwzględnienie. Rację mają organy administracyjne obydwu instancji, iż skoro w trybie art. 48 prawa budowlanego organ I instancji podjął działania zmierzające do legalizacji samowoli budowlanej, to brak wykonania przez inwestorów (skarżących) nałożonych postanowieniem z dnia [...].11.2003r. obowiązków w zakreślonym przez organ terminie powoduje, iż organ administracyjny zobligowany jest wydać stosownie do ust. 4 art. 48 nakaz rozbiórki. Zaznaczyć przy tym należy, iż skarżący nie kwestionowali nałożonych nań postanowieniem z dnia [...].11.2003r. obowiązków, chociaż w postępowaniu wszczętym na skutek wniesionej skargi na decyzję o rozbiórce można było ewentualne zarzuty w tym zakresie formułować jako, że na postanowienie wydane w trybie art. 48 ust. 2 zażalenie nie przysługuje. Tak więc skarżący nie kwestionowali nałożonych nań tym postanowieniem obowiązków a Sąd z urzędu także nie dopatrzył się w tym zakresie jakichkolwiek naruszeń tak przepisów prawa materialnego jak i procedury postępowania. Uznać zatem należało, iż nie wywiązanie się przez inwestora z nałożonych przez organ administracyjny obowiązków za art. 48 ust. 4 prawa budowlanego- musi skutkować jedynie nakazem rozbiórki. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż przedmiotowe garaże słusznie zostały przez organy administracyjny zaliczone jako tymczasowe obiekty budowlane ( art. 3 Pkt 5) bowiem nie były trwale z gruntem związane a w żadnym razie nie można mówić o ich przeznaczeniu do czasowego użytkowania skoro — co wynika z akt sprawy- nie było takiego zamiaru po stronie skarżących. Tak więc taki tymczasowy obiekt wymagał na jego posadowienie (budowę) pozwolenia i słusznie przyjął organ II instancji, iż bez znaczenia jest to, że garaże zostały "przesunięte" z jednego miejsca na drugie bo – zgodnie z utrwalonym orzecznictwem- zmiana miejsca obiektu budowlanego jest uznawana za jego nowe posadowienie (wybudowanie). Podnoszone przez skarżących okoliczności dotyczące zapłaconej przez nich opłaty partycypacyjnej jak i nie zrealizowanie przez nich pierwotnego zamiaru odnoszącego się do wybudowania w przedmiotowym miejscu, w którym znajdują się owe garaże, obiektu handlowego – są bez znaczenia dla niniejszej sprawy. Zauważyć należy także i to, iż organ w postanowieniu z dnia [...].11.2003r. zobowiązał skarżących nie tylko do przełożenia zaświadczenia o zgodności przedmiotowej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, także do złożenia projektu budowlanego garaży i oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wynika z akt administracyjnych takiego projektu nie złożono jak i skarżący sami nie dysponowali nieruchomością na cele budowlane bowiem była ona przedmiotem współwłasności łącznej (str. 37 skrócony odpis księgi wieczystej KW nr [...]) i co do ewentualnego korzystania z tej nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] przed sądem powszechnym toczyła się sprawa pod sygn. akt III Ns 4433/00 (str. 112 akt administracyjnych). Tak więc skarżący jedynie odnieśli się do kwestii dotyczącej niemożności przedstawienia zaświadczenia o zgodności przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie biorąc pod uwagę tego, iż zobowiązani zostali także do złożenia oświadczenia i projektu budowlanego, czego nie wykonali a co także warunkowało ewentualną legalizację samowoli budowlanej. Ubocznie już tylko należy podnieść i to, że owe błędne ustalenia organu administracyjnego w przedmiocie istnienia już dwóch garaży - co stanowiło według skarżących podstawę do odmowy wydania im przez organ administracyjny zaświadczenia o zgodności przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - wynikały wyłącznie z działań skarżących, którzy zmienili usytuowanie przedmiotowych garaży, przyczyniając się tym samym do ustaleń mających wpływ na odmowę wydania zaświadczenia o zgodności. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. ) – należało orzec jak w sentencji. /-/M. Górecka /-/St. Małek /-/B. Drzazga kk