II SA/Po 595/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi T. W. i G. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ważności decyzji dot. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; postanawia zawiesić postępowanie /-/ E.Podrazik /-/ E.Brychcy /-/ B.Kamieńska W dniu [...] Prezydent Miasta wydał decyzję nr [...], w której ustalił dla T. W. i G. B. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie hotelu wraz z wjazdem z ulicy [...]na terenie działek gruntu nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] położonych w P. w rejonie ulic [...]-[...]-[...]. Decyzja wydana została na skutek wniosku T. W. i G. B. złożonego w dniu [...]09.2002 r., w oparciu o przepisy ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 15 poz. 139 z 1999 r.). W decyzji ustalono termin jej ważności do dnia [...] . Decyzja stała się ostateczna w dniu [...]. Pismem z dnia [...]02.2004 r. inwestorzy T. W. i G. B., powołując się na przepis art. 155 kpa, wnieśli o zmianę opisanej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w części określającej termin jej ważności, w taki sposób by w ogóle wykreślić ten termin. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż w określonym w decyzji terminie ważności inwestorzy nie zdążą zgromadzić wszystkich dokumentów niezbędnych do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Nowa ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27.03.2003 r. nie przewiduje wydawania decyzji o warunkach zabudowy z zastrzeżeniem terminu. Decyzją z dnia [...]Prezydent Miasta , na podstawie art. 154 § 2 kpa w zw. z art. 155 kpa odmówił zmiany opisanej wyżej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...]. W uzasadnieniu podano, iż przedmiotowa decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wydana została w oparciu o przepisy ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 7 tej ustawy obligatoryjnym elementem tego typu decyzji jest określenie terminu jej ważności. Wskazana ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym utraciła moc w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przedmiotem decyzji o zmianie decyzji ostatecznej w trybie art. 155 kpa mogą być tylko te elementy, które są określone w przepisie prawa materialnego, na podstawie którego wydano decyzję. W chwili obecnej, gdy ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym utraciła moc, nie ma już możliwości jakiejkolwiek zmiany decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W obecnym stanie prawnym możliwe byłoby jedynie tylko uchylenie jej w całości. Przepis art. 155 kpa jest jedynie przepisem proceduralnym, który daje formalną podstawę do wydania decyzji zmieniającej decyzję i nie można go interpretować w oderwaniu od przepisów ustawy, na podstawie której wydano decyzję. T. W. i G. B. wnieśli odwołanie domagając się zmiany decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu poprzez wykreślenie terminu jej ważności albo poprzez przedłużenie terminu jej ważności do dnia [...]. Decyzją z dnia [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]. W uzasadnieniu wskazano, iż prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 kpa jest uwarunkowana prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Zastosowanie art. 155 kpa w celu modyfikacji treści decyzji ostatecznej nie może prowadzić do sytuacji, w której decyzja ta stanie się sprzeczna z prawem obowiązującym w chwili jej wydania. Decyzja ta nadal musi odpowiadać ówczesnemu reżimowi prawnemu. Przedmiotowe postępowania wszczęte zostało po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawa ta nie przewiduje wydawania decyzji z zastrzeżeniem terminu ważności, stąd decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Skargę na powyższą decyzję złożyli wnioskodawcy T. W. i G. B., domagając się jej uchylenia i zarzucając naruszenie przepisów art. 7, art. 11 i art. 155 kpa. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż Kolegium nie oparło swego rozstrzygnięcia na przepisach prawa, a na jednym z dwóch powołanych w uzasadnieniu decyzji orzeczeń NSA, tj. na wyroku z dnia 05.01.2000r. (I SA 1826/98). Wyraża on stanowisko całkowicie odosobnione tak w nauce prawa jak i w orzecznictwie. Zdaniem skarżących można żądać zmiany decyzji wydanej w poprzednim stanie prawnym, jeśli tylko nie sprzeciwia się temu nowy stan prawny. W zaskarżonym orzeczeniu Kolegium nie odniosło się do pierwotnego wniosku i nie wyjaśniło stronie, z jakich powodów nie uwzględniło tego wniosku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Organy obu instancji prawidłowo ustaliły istotne okoliczności sprawy i właściwie zastosowały przepis art. 155 kpa. Poglądy prawne wyrażone w obu decyzjach uznać należy za trafne i Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni je podziela. Przepis art. 155 kpa określa warunki umożliwiające zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej. W szczególności zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 kpa nastąpić może jedynie w sytuacji, gdy przepisy szczególne temu się nie sprzeciwiają. Natomiast dopuszczalne granice zmiany treści decyzji ostatecznej w powyższym trybie wyznaczają normy prawa materialnego regulujące dany stosunek administracyjno-prawny. Decyzja ostateczna ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, której zmiany domagają się skarżący, wydana została w oparciu o przepisy ustawy z dnia 07.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15 poz. 139 z 1999 r. z zm.) w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z 2003 r.). Treść tego rodzaju decyzji określał przepis art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Do obligatoryjnych elementów decyzji należało oznaczenie okresu jej ważności. Zmiana treści przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu mogłaby więc być dokonana jedynie w ramach wyznaczonych przepisem art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa z dnia 07.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym utraciła moc obowiązującą po dniu 10.07.2003r. Przepisy tej ustawy nie mogą być obecnie stosowane do spraw zakończonych decyzją ostateczną (art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zamyka to również możliwość dokonywania zmiany wydanych na jej podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w trybie art. 155 kpa. Obowiązująca obecnie ustawa z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w kształcie odpowiadającym instytucji z ustawy z dnia 07.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Wprawdzie normuje możliwość wydawania decyzji o warunkach zabudowy, jednak pomimo podobnej nazwy jest to instytucja odmienna od tej z ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, wydawana w oparciu o inne przesłanki ustawowe, o odmiennej treści. W szczególności jest to decyzja bezterminowa. Powyższe okoliczności wykluczają możliwość zastosowania uregulowań ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do zmiany decyzji ostatecznej wydanej w oparciu o ustawę z dnia 07.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreślić należy, że zmiana treści przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prowadziłaby do zastosowania w jednej decyzji częściowo przepisów nowej ustawy, a częściowo przepisów starej ustawy. Treść jednej decyzji kształtowałyby dwa odmienne reżimy prawne. Taką sytuację uznać należy za niedopuszczalną. Przedstawione wyżej stanowisko podzielane jest również w doktrynie (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Pod redakcją Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2005, str. 573-574). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...]są zgodne z prawem. Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) skargę należało oddalić. /-/E. Podrazik /-/B. Kamieńska /-/A. Łaskarzewska kk