II SA/Po 596/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant St. sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2013 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] stycznia 2013r. nr [...], II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...] Powiatowy Inspektor nadzoru Budowlanego w K. (dalej jako "PINB" lub "organ I instancji") w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym w sprawie budowy budynku gospodarczego bez wymaganego zgłoszenia, nakazał S. G. (dalej jako "inwestor") - rozbiórkę budynku gospodarczego o pow. zab. = [...] m2, zlokalizowanego na działce ozn. nr geod. [...] w m. W., gmina Ś.. W sentencji decyzji organ podał, że działał na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej jako "k.p.a."). W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji podniesiono, że w dniu [...] lipca 2012 r., na skutek przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2012 r. kontroli, wszczęte zostało postępowanie administracyjne w sprawie budowy budynku realizowanego na działce nr [...], obr. W., gm. Ś.. W trakcie oględzin przeprowadzonych dnia [...] lipca 2012 r. stwierdzono, iż inwestor na przedmiotowej nieruchomości realizuje budowę dwóch budynków o konstrukcji murowanej - budynku letniskowego i budynku gospodarczego oraz zakończył budowę wiaty o konstrukcji drewnianej. W wyniku prowadzonego postępowania wyjaśniającego PINB ustalił, iż w dniu [...] marca 2010 r. inwestor skutecznie zgłosił w Starostwie Powiatowym w K. zamiar budowy altany i wiaty o powierzchni zabudowy do [...] m2 każdy oraz ogrodzenia o wys. [...]m. Podniesiono, że na działce inwestora realizowana jest budowa dwóch budynków, z których jeden jest budynkiem letniskowym, a drugi budynkiem gospodarczym. Następnie wskazano, że budynki letniskowy i gospodarczy połączone są drewnianym tarasem, na który prowadzi prowizoryczna drewniana kładka, stanowiącym legowisko psa (wyjaśnienia inwestora), nad którym znajduje się pergola pokryta brezentem, pełniąca funkcję zadaszenia oraz jest tymczasową komunikacją na poddasze budynku letniskowego i gospodarczego. Budowa budynku gospodarczego realizowana jest w miejscu planowanej budowy wiaty - na zgłoszenie z dnia [...] marca 2010 r. Biorąc pod uwagę powyższe uznano, że budowa wiaty nie została rozpoczęta. Ponadto ustalono, że budynek gospodarczy posadowiony na żelbetowej ławie fundamentowej jest o konstrukcji murowanej i jest budynkiem parterowym z nieużytkowym poddaszem, o wymiarach zewnętrznych [...]m x [...]m, o powierzchni zabudowy [...] m2, z dachem jednospadowym o konstrukcji drewnianej pokrytym płytą falistą onduliną. Powyższy stan faktyczny został przez organ I instancji ustalony w oparciu o zebrany w postępowaniu materiał dowodowy, w szczególności w wyniku oględzin w dniu [...] lipca 2012 r. oraz złożone oświadczenia. Następnie PINB stwierdził, iż realizowany przez inwestora obiekt należy do kategorii obiektów wymienionych w art. 29 pkt 2 Prawa budowlanego, których budowa wymaga wcześniejszego zgłoszenia. Zdaniem organu I instancji realizowany przez inwestora obiekt budowlany o powierzchni zabudowy do [...]m2, o konstrukcji murowanej z żelbetowym fundamentem, czterema ścianami i dachem, nie został uznany za wiatę, gdyż zgodnie z interpretacją Ministerstwa Infrastruktury z dnia 20 czerwca 2005 r., definiując pojęcie wiaty należy posługiwać się jej powszechnym znaczeniem, ponieważ przepisy prawa budowlanego nie definiują tego pojęcia, w związku z czym za wiatę należy uznać obiekt, który nie posiada pionowych przegród budowlanych, a jedynie słupy podtrzymujące konstrukcję dachu. W ocenie PINB przedmiotowy budynek gospodarczy został uznany jako parterowy budynek gospodarczy, bowiem na jego poddasze użytkowe brak jest dostępności. Zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajduje zatem przepis art. 49b ust. 1 prawa budowlanego, który stanowi o obowiązku wydania przez organ, w drodze decyzji, nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia. Podkreślono również, że zastosowanie tego przepisu ma miejsce jedynie wówczas, gdy brak jest możliwości legalizacji budowy obiektu w trybie art. 49b ust. 2 prawa budowlanego. Zgodnie z ustaleniami § 8 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ś. (dalej jako plan miejscowy), zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej Gminy Ś. z dnia [...] czerwca 2002 r., na działce letniskowej dopuszcza się lokalizację tylko jednego obiektu letniskowego, a wszelkie funkcje gospodarcze, należy łączyć z bryłą obiektu. Wskazano, że działka ozn. nr geod. [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...]. Zgodnie z pismem Burmistrza Miasta i Gminy Ś. z dnia [...] listopada 2012 r. zabudowa budynkiem gospodarczym działki inwestora (jednocześnie zabudowanej budynkiem letniskowym) jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego, gdyż funkcję gospodarczą należy łączyć z bryłą budynku letniskowego. Z kolei brak zgodności budowy budynku gospodarczego z ustaleniami planu miejscowego obowiązującego dla przedmiotowej nieruchomości uniemożliwia zastosowania przepisu art. 49b, ust. 2 prawa budowlanego. Pełnomocnik S. G. pismem z dnia [...] lutego 2013 r. złożył odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji. Zakwestionowano także wydane w dniu [...] lutego 2013 r. postanowienie Nr [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono: niewłaściwe zastosowanie art. 49b ust. 1 prawa budowlanego, albowiem na kwestionowaną przez organ wiatę dokonano ważnego zgłoszenia, a także błędną wykładnię art. 48 ust. 2 i 3 przedmiotowej ustawy i błędne wstrzymanie robót budowlanych objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę z dnia [...] czerwca 2012 r. Następnie podniesiono, że wobec wystąpienia przez inwestora o pozwolenie na budowę, obejmującego rozbudowę istniejących budynków wzniesionych na podstawie zgłoszenia, postępowanie z art. 49b ust. 1 prawa budowlanego powinno być zawieszone do czasu wydania lub odmowy wydania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania i rozbudowę istniejących budynków na działce [...], co czyni zaskarżoną decyzję również przedwczesną w stosunku do istniejącego stanu faktycznego. Podniesiono również, że PINB w sposób dowolny przyjął, iż budynek, którego rozbiórkę nakazano, jest budynkiem gospodarczym, gdy tymczasem była to obudowana wiata (altana), używana jedynie przejściowo, nie tylko jako obiekt mieszkalny, ale i do magazynowania mebli i ruchomości w nim wykorzystywanych. Zdaniem pełnomocnika odwołującego, wizja lokalna została przeprowadzona w sposób nierzetelny i nieprecyzyjny, gdyż w rzeczywistości roboty budowlane na obu obiektach zostały zakończone oraz sporny budynek pokryty jest gontem, a nie falistą onduliną. W odwołaniu podkreślono ponadto, że błędne jest ustalenie, iż na działce inwestora, w miejsce zgłoszonej wiaty zrealizowano budynek gospodarczy, gdyż w rzeczywistości na działce są dwie altany i wiata, a nie budynek letniskowy i gospodarczy. Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i niezaskarżalnego postanowienia, skarżonego łącznie z decyzją, a także umorzenie postępowania oraz obciążenie PINB kosztami zastępstwa. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r., znak [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "WINB" lub "organ II instancji"), działając na podstawie art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 267) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższej decyzji podniesiono, że z protokołu kontroli PINB z dnia [...] lipca 2012 r. wynika, że na nieruchomości inwestora wybudowane zostały wiata i altana o powierzchni zabudowy do [...] m2 oraz budynek o powierzchni zabudowy ok. [...] m2, składający się z 2 elementów kubaturowych oraz łącznika ze schodami o konstrukcji drewnianej. Z protokołu kolejnej kontroli PINB z dnia [...] lipca 2012 r. wynika z kolei, że na działce znajdują się dwa budynki o konstrukcji murowanej posadowione na ławie fundamentowej żelbetowej o wymiarach [...]m x [...]m oraz [...]m x [...]m. Przestrzeń między budynkami zabudowana jest tarasem konstrukcji drewnianej na wysokości [...]m, na który prowadzi kładka technologiczna, powyżej w wysokości dachów ażurowa konstrukcja drewniana pokryta plandeką. Organ II instancji wskazał, że z pisma Starostwa Powiatowego w K. z dnia [...] lipca 2012 r. wynika, iż dnia [...] marca 2010 r. inwestor zgłosił zamiar budowy wiaty i altany oraz ogrodzenia działki od strony drogi powiatowej, natomiast dnia [...] czerwca 2010 r. ten sam inwestor zgłosił zamiar budowy wiaty o wymiarach [...]m x [...]m wykonanej na płycie betonowej, której nie będzie przeznaczał na pobyt ludzi. Starostwo powiatowe nie wniosło sprzeciwu w sprawie w/w zgłoszeń. Wskazano również, że wnioskiem z dnia [...] czerwca 2012 r. S. G. wystąpił o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę obejmującą zmianę sposobu użytkowania budynku wiaty i altany gospodarczej na budynek letniskowy wraz z rozbudową w m. W., gm. Ś. na działce nr ewid. [...]. Organ II instancji podniósł, iż postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. ([...]) PINB rozdzielił prowadzoną sprawę o sygn. [...] na sprawę o sygn. [...], dotyczącą domku letniskowego oraz sprawę o sygn. [...], dotyczącą budynku gospodarczego. Z pisma Urzędu Miasta i Gminy w Ś. z dnia [...] listopada 2012 r. wynika, że zabudowa budynkiem gospodarczym działki inwestora jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ II instancji podniósł następnie, iż z protokołu z kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2012 r. wynika, że sporny obiekt jest budynkiem gospodarczym o konstrukcji murowanej z pustaka porotherm gr. 24cm z izolacją zewnętrzną ze styropianu gr. 10cm. Jest to budynek parterowy z nieużytkowym poddaszem, posadzka betonowa z płytką gresową, strop drewniany, dach jednospadowy o konstrukcji drewnianej, stolarka okienna i drzwiowa, na parterze pomieszczenie o funkcji gospodarczej i wysokości [...]m do bali stropowych. Wymiary zewnętrzne budynku to [...]m x [...]m (powierzchnia zabudowy [...] m2), wysokość [...]m. Zgłoszenia dokonane przez inwestora dotyczyły zamiaru pobudowania dwóch wiat i jednej altany. Z kolei z protokołów sporządzonych przez PINB podczas przeprowadzonych kontroli wynika, że na przedmiotowej działce pobudowane zostały: - budynek letniskowy o powierzchni zabudowy [...]m2, będący przedmiotem sprawy o sygn. [...], - budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy [...]m2, będący przedmiotem niniejszej sprawy, - wiata o powierzchni zabudowy [...]m2, w stosunku do której nie jest prowadzone postępowanie. Dokonując kwalifikacji przedmiotowego obiektu WINB wskazał, że art. 29 Prawa budowlanego zawiera regulacje dotyczące obiektów takich jak budynki gospodarcze, wiaty i altany. Ustawa ta jednakże nie przewiduje istnienia obiektu takiego jak "obudowana wiata". Ze względu na brak definicji legalnej wiaty odwołano się do potocznego rozumienia tego terminu. I tak, przez wiatę zazwyczaj rozumie się konstrukcję składającą się z dachu i wspierających go podpór, która nie posiada przegród budowlanych. Zauważono, że obiekt będący przedmiotem niniejszej sprawy nie odpowiada temu opisowi (poza zadaszeniem posiada także ściany, drzwi i okno) oraz posiada właściwości, których wiata nie powinna posiadać (zamknięta przestrzeń wewnętrzna). Zdaniem WINB nie można więc uznać, że obiekt na działce inwestora powstał na podstawie zgłoszenia z dnia 29 czerwca 2010 r. Zaznaczono także, że wymiary budynku określone w w/w zgłoszeniu są inne niż te, które budynek rzeczywiście posiada. W zgłoszeniu wskazano bowiem obiekt o powierzchni zabudowy [...]m2 ([...] x [...]) oraz wysokości w najwyższym punkcie [...]m. Natomiast powstał budynek gospodarczy o powierzchni [...] m2 oraz wysokości [...]-[...] m. Odnosząc się do kwestii uznania przedmiotowego obiektu za altanę, organ II instancji podniósł, że podobnie jak w przypadku wiaty, ze względu na brak definicji ustawowej w orzecznictwie przyjęło się stosowanie pojęcia altany zgodnie z jego znaczeniem w języku potocznym oraz jej definicję słownikową. W związku z tym altana jest to niewielka budowla ogrodowa, zwykle drewniana, często o ażurowych ścianach. Często zwraca się także uwagę na jej lekką konstrukcję. Z powyższego wynika, że altana i budynek gospodarczy są obiektami podobnymi pod kątem konstrukcyjnym oraz funkcjonalnym. Ze względu na rzeczywisty wygląd i parametry powstałego budynku (ściany grubości 24cm, z izolacją zewnętrzną gr. 10cm, posiadający nieużytkowe poddasze) powstały obiekt jest budynkiem gospodarczym. Na marginesie zauważono, że także wymiary budynku nie zgadzają się z określonymi w zgłoszeniu zamiaru wykonania altany i wiaty z dnia [...] marca 2010 r., albowiem powierzchnia podana w zgłoszeniu to [...] m2, natomiast powierzchnia powstałego budynku to [...]m2. W odniesieniu do zarzutów odwołania wskazano ponadto, że wniosek inwestora z dnia [...] czerwca 2012 r. o pozwolenie na wykonanie robót budowlanych polegających na zmianie sposobu użytkowania wiaty i altany wraz z ich rozbudową nie ma wpływu na postępowanie prowadzone przez PINB w przedmiocie legalności pobudowania obiektów budowlanych, których mają dotyczyć planowane prace. Podsumowując, organ II instancji podniósł, że nie mógł przyjąć, iż obiekt pobudowany na działce inwestora, oznaczony w protokole sporządzonym podczas kontroli przeprowadzonej przez PINB dnia [...] lipca 2012 r. jako budynek nr 2, powstał na podstawie dokonanego zgłoszenia. Wskazano więc, że w przypadku budowy obiektu budowlanego bez dokonania wymaganego prawem zgłoszenia, zastosowanie znajduje procedura określona w art. 49b prawa budowlanego. Z kolei zastosowanie procedury legalizacyjnej, zgodnie z art. 49b ust. 2 prawa budowlanego, jest możliwe jedynie w przypadku, gdy przedmiotowa budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z powyższym PINB zwrócił się do Urzędu Miasta i Gminy Ś. o udzielenie informacji czy zabudowa działki nr [...] obr. W. jest zgodna z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w odpowiedzi uzyskano informację, że działka inwestora znajduje się na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Ś. zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej Gminy Ś. z dnia [...] czerwca 2002 r. ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego nr 102, poz. 2560 z dnia 29 lipca 2002 r. Z w/w pisma Urzędu Miasta i Gminy Ś. oraz planu miejscowego wynika, że działka nr [...] w m. W. stanowi teren zabudowy letniskowej oznaczony symbolem ML. Z ustaleń ogólnych dla tego terenu (§ 8 pkt 5 planu) wynika, że "ustala się prawo zabudowy działki jednym budynkiem letniskowym. Funkcje gospodarcze (garaż) należy łączyć z bryłą budynku". Z kolei § 15 przedmiotowego planu zawierający ustalenia szczegółowe ustala nieprzekraczalną linię zabudowy oraz wymagane odległości obiektów od jezdni i linii wysokiego napięcia. Ponadto z w/w pisma wynika, że "zabudowa budynkiem gospodarczym [...] w m, W. (zabudowanej budynkiem letniskowym) jest niezgodna z ustaleniami ww. planu zagospodarowania przestrzennego". Organ II instancji poddając analizie powyższe postanowienia planu miejscowego wskazał, że z zapisów planu wynika, iż dopuszcza on lokalizowanie na działce jedynie jednego budynku letniskowego, a funkcje gospodarcze (garaż) należy łączyć z bryłą budynku. Wskazano więc, że funkcja garażowa nie jest jedyną funkcją, którą należy łączyć z bryłą budynku - w planie wyraźnie wskazano funkcje w liczbie mnogiej, a zatem określenie funkcji jako garaż stanowi jedynie przykładowe wyliczenie. Zdaniem WINB przedmiotowy budynek gospodarczy, jako budynek niepołączony z bryłą budynku letniskowego/mieszkalnego znajdującego się już na przedmiotowej działce (wynika to z protokołu przeprowadzonej kontroli z dnia [...] lipca 2012 r. oraz załączonych zdjęć), jest niezgodny z planem miejscowym. Interpretację zawartą w piśmie Urzędu Miasta i gminy Ś. uznano tym samym za prawidłową. Na marginesie WINB wskazał, że postanowienie PINB z dnia [...] lutego 2013 r. zostało wydane w toku innego postępowania prowadzonego przez organ I instancji, a jego zaskarżenie możliwe jest w odwołaniu od decyzji wydanej w tym samym postępowaniu. Tym samym organ II instancji nie ma możliwości merytorycznego odniesienia się do zarzutów dotyczących ww. postanowienia, a zażalenie na postanowienie PINB z dnia [...] lutego 2013 r. zostanie rozpatrzone w odrębnym postępowaniu. Pełnomocnik S. G. wniósł w dniu [...] kwietnia 2013 r. skargę na powyższą decyzję organu II instancji. W imieniu strony zaskarżono w całości decyzję WINB z dnia [...] marca 2013 r. oraz wniesiono o uchylenie i rozpoznanie łączne również decyzji organu I instancji z dnia [...] stycznia 2013 r. oraz postanowienia z dnia [...] sierpnia 2012 o rozdzieleniu sprawy [...] na dwie odrębne. W powyższej skardze wniesiono o: (1) stwierdzenie nieważności decyzji WINB z dnia [...] marca 2013 r., a także decyzji PINB z dnia [...] stycznia 2013 r., a w przypadku braku stwierdzenia nieważności, uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji, jak też postanowienia z dnia [...] sierpnia 2012 r. o rozdzieleniu spraw 2 obiektów jako wydanego bez podstawy prawnej. Wniesiono ponadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz w razie uwzględnienia skargi o określenie w wyroku sądu, że czynności dotyczące rozbiórki obiektu o pow. [...] m2 na działce [...] w Wąsoszach nie mogą być wykonywane, a także o zasądzenie na rzecz S. G. kosztów zastępstwa procesowego wg norm przypisanych oraz zwrotu wpisu od skargi. Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie prawa materialnego polegające na: - niewłaściwym zastosowaniu art. 49b ust. 1 prawa budowlanego i zaniechaniu postępowania legalizacyjnego opisanego w art. 49b ust.2 przedmiotowej ustawy, - błędnym przyjęciu, że obiekt objęty zgłoszeniem z dnia 29 czerwca 2010 r. o pow. [...] m2 jest budynkiem gospodarczym wykonanym niezgodnie z w/w zgłoszeniem, - błędne uznanie, że budynek został wybudowany bez pozwolenia na budowę, mimo, że nie było one wymagane, gdyż zgłoszono zamiar budowy wiaty (altany jeżeli przyjąć zmienność nazewnictwa dla tego typu obiektów), - naruszeniu art. 48 ust. 2 i 3 prawa budowlanego, - niewłaściwym rozdzieleniu postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. niniejszej sprawy na taką, dotyczącą rzekomego domku letniskowego oraz inną, dotyczącą rzekomego budynku gospodarczego. W zakresie pozostałych zarzutów pełnomocnik skarżącego podniósł, że niewłaściwe zastosowano art. 28 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2) prawa budowlanego, gdyż błędnie zakwalifikowano zgłoszone roboty budowlane obejmujące wiatę (altanę) jako obiekt wymagający uzyskania pozwolenia na budowę. (2) naruszono inne przepisy postępowania tj. art. 80 w zw. z art. 77 §1 i art.76 §1 i 2 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a więc bezpodstawnie uznano, że odpowiedź Urzędu Miasta i Gminy w Ś. z dnia [...] listopada 2012 r. przesądza, iż inwestycja jest niezgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ś.. W uzasadnieniu powyższej skargi podniesiono, że organ drugiej instancji bez istotnej analizy podstawy prawnej zaakceptował stanowisko PINB, mimo rażącego naruszenia prawa materialnego. Wskazano więc, że WINB dokonał samodzielnie definicji wiaty (altany) i przyjął również, iż wnosząc obiekt mniejszy niż [...]m2 (tj. [...]m2) inwestor złamał warunki zgłoszenia robót budowlanych z 2010 r. Zaznaczono, że w przypadku braku legalnej definicji zarówno wiaty jak i altany istnieje możliwość racjonalnej wykładni tych pojęć, odmiennej niż ta której dokonały organy obu instancji. Podkreślono, że sporny obiekt został wzniesiony po dokonaniu wymaganego zgłoszenia (organy nie wniosły sprzeciwu), a więc nie ma podstaw do odmowy wszczęcia postępowania legalizacyjnego z art. 49b ust. 2 prawa budowlanego. Zdaniem pełnomocnika skarżącego obiekt całkowicie dowolnie uznano za budynek gospodarczy i nie był on wzniesiony w miejsce zgłoszonej wiaty. Ponadto definicje powszechne wiaty i altany się nakładają i krzyżują, co daje możliwość uznania za wiatę również obiektu w formie niewielkiego domku ze strychem. W skardze podniesiono również, że wobec złożenia w dniu [...] czerwca 2012 r. wniosku o rozbudowę spornego obiektu i sąsiedniej altany na podstawie pozwolenia na budowę, PINB winien zawiesić swoje postępowanie jak przy żądaniu warunków zabudowy. Zaznaczono również, że żaden organ nie może wg swej kwalifikacji stanu faktycznego dokonać oceny prawnej legalności działania strony. Tak jednak WINB interpretował charakter inwestycji, traktując ją bez podstawy faktycznej i prawnej jako budynek gospodarczy i nakazując jej rozbiórkę. Odnośnie do zarzutów dotyczących braków w postępowaniu dowodowym i przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów, wskazano, że oględziny przeprowadzone zostały przez organ w sposób mało precyzyjny, a więc bez badania parametrów i porównania z innymi obiektami. Tak więc organy obu instancji nie mogły uznać, że wybudowany obiekt nie był objęty zgłoszeniem, ponieważ PINB nie zebrał na potwierdzenie powyższej tezy żadnych dowodów. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, konsekwencją stawianych zarzutów jest konieczność stwierdzenia nieważności również decyzji PINB z dnia [...] stycznia 2013 r. oraz postanowienia tego samego organu z dnia [...] sierpnia 2012 r. o rozdzieleniu spraw. W razie nieuwzględnienia zarzutu stwierdzenia nieważności zasadne jest natomiast uchylenie decyzji organu odwoławczego ale i organu I instancji i postanowienia o rozdzieleniu spraw. Na końcu skargi podniesiono, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jak i decyzji PINB z [...] stycznia 2013 r. również znajduje uzasadnienie w sprawie. W odpowiedzi na powyższą skargę organ II instancji podtrzymał dotychczasowe swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu 25 października 2013 r. skarżący S. G. podtrzymał skargę i dotychczasową argumentację. Wyjaśnił, że odnośnie do drugiego z zakwestionowanych przez PINB obiektów (zakwalifikowanego przez organ jako domek letniskowy), w dniu [...] września 2013 r. decyzją Nr [...] orzeczono o odstąpieniu od nałożenia obowiązku określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót. Przedstawił Sądowi postanowienie PINB z dnia [...] lipca 2013 r., Nr [...] oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., Nr [...]. Na pytanie Sądu skarżący odpowiedział, że jego zamierzeniem jest połączenie obu obiektów tak, aby tworzyły jedną bryłę i aby był to budynek letniskowy, co jest możliwe wobec przesunięcia korytarza ochronnego w związku z istniejącymi liniami energetycznymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest jedynie sprawdzenie, czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy jej podejmowaniu nie zostały naruszone w sposób istotny przepisy postępowania administracyjnego. Natomiast stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu są decyzje podjęte przez organy nadzoru budowlanego w trybie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z powołanym przepisem właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Od nakazu rozbiórki obiektu budowlanego określonego w ust. 1 tej normy można odstąpić, jeżeli samowolna budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo w przypadku jego braku, ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Wówczas, w przypadku wykonania robót budowlanych, nakłada się obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3 albo art. 30 ust. 2 i 4 ustawy Prawo budowlane (pkt 1), projektu zagospodarowana działki lub terenu (pkt 2), zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego (pkt 3). W rozpatrywanym przypadku organ nie przystąpił do legalizowania obiektu budowlanego o powierzchni zabudowy [...]m2, zakwalifikowanego jako budynek gospodarczy, i wydał nakaz jego rozbiórki. PINB uznał, iż obiekt powstał na podstawie zgłoszenia, od którego nie wniesiono sprzeciwu, a na jego zrealizowanie nie było wymagane było pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W pierwszej kolejności rozważenia zatem wymagało, czy organ właściwie zakwalifikował roboty budowlane wykonane przez inwestora. Należy w tym miejscu zauważyć, że w przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej ustawa Prawo budowlane przewiduje trzy tryby likwidacji skutków samowoli budowlanej: tryb określony w art. 48, tryb z art. 49b oraz tryb przewidziany przepisami 50-51 ustawy. Tryby te stosowane są w odmiennych stanach faktycznych. Na podstawie art. 48 Prawa budowlanego właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Na podstawie art. 49b ustawy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2 rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Z kolei tryb określony w przepisach art. 50-51 ustawy znajduje zastosowanie, w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1. Zgodnie z przepisem art. 3 pkt 6) ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o budowie - należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. W myśl punktu 7) tego przepisu robotami budowlanymi są: budowa, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Z kolei przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji (pkt 7a). Z powyższego wynika zatem, że w sytuacji samowolnego wykonania robót budowlanych, polegających na budowie obiektu budowlanego lub jego części, bez wymaganego pozwolenia właściwym trybem jest tryb określony w art. 48, względnie art. 49b Prawa budowlanego, a w przypadku dokonania "przebudowy" obiektu budowlanego lub jego części organy winny prowadzić postępowanie według trybu uregulowanego w przepisach art. 50-51 Prawa budowlanego, gdyż jest to przypadek inny niż określony w art. 48 i 49b Prawa budowlanego. W kontrolowanej sprawie podstawą przyjęcia przez organ nadzoru budowlanego, że postępowanie winno być prowadzone w trybie art. 49b Prawa budowlanego, było ustalenie, że inwestor wbrew dokonanemu zgłoszeniu zrealizował inny obiekt, o innych parametrach i charakterze. Zdaniem WINB inwestor od samego początku realizował nie wiatę i altanę, a budynek letniskowy i budynek gospodarczy. W ocenie Sądu ustalenie to zostało dokonane z naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a., bowiem inwestor i jego pełnomocnik konsekwentnie wywodzą, że na zgłoszenie zrealizowane zostały altana i wiata, które następnie ocieplono, w wyniku czego obiekty te uzyskały obecny stan, a charakter (przeznaczenie) tych obiektów nie uległy zmianie. Akta sprawy nie zwierają dokumentacji, która pozwoliłaby twierdzenia te podważyć, bowiem przedłożona organowi I instancji przez inwestora dokumentacja zdjęciowa z okresu budowy obu obiektów jest nieczytelna, nie została opisana oraz omówiona w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej (k. nr 16-18 akt admin. I instancji). W opinii Sądu wskazane okoliczności nakazują zatem uznać, że tryb legalizacji przedmiotowego obiektu przyjęto w sytuacji nie wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Skarżący wywodzi, że organ w sposób nieuprawniony przedmiotowy obiekt zakwalifikował jako budynek gospodarczy, co w ocenie Sądu nie ma na obecnym etapie znaczenia. Istotnym jest, że mamy do czynienia z obiektem budowlanym, który nie może zostać uznany za wiatę czy też altanę, a który pełni określoną funkcję. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Przesłanką orzeczenia nakazu rozbiórki w niniejszej sprawie było stwierdzenie przez organy nadzoru budowlanego braku zgodności tej zabudowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzenie to oparto na piśmie Z-cy Burmistrza Miasta i Gminy Ś. z dnia [...].11.2012 r. (k. nr 42 akt admin. I inst.) oraz na przeprowadzonej analizie własnej planu miejscowego. W konsekwencji tego stwierdzenia nie przystąpiono do prowadzenia postępowania legalizacyjnego i odstąpiono od nałożenia na skarżącego inwestora, w oparciu o przepis art. 49b ust. 2 ustawy, obowiązku przedłożenia dokumentów niezbędnych dla legalizacji samowoli budowlanej. Warunkiem legalizacji samowoli budowlanej jest zgodność konkretnej budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W rozpatrywanym przypadku działka inwestora znajduje się na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Ś., zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej Gminy Ś. z dnia [...] czerwca 2002r. (Dz.Urz Wojew. Wlkp. nr 102, poz. 2560 z 29 lipca 2002 r. Oceny możliwości legalizacji spornego obiektu budowlanego – zakwalifikowanego przez organy nadzoru budowlanego jako budynek gospodarczy, należy zatem dokonać w odniesieniu do zapisów tego planu miejscowego. W opinii Sądu przeprowadzona na potrzeby sprawy ocena zapisów tego planu nie jest prawidłowa. Organy obu instancji oparły się na stanowisku wyrażonym w piśmie Burmistrza MIG Ś. oraz przeprowadzonej analizie własnej planu miejscowego i przyjęły, że działka nr [...] w m. W. stanowi teren zabudowy letniskowej (ML). W konsekwencji tego stanowiska argumentowano, że z zapisów ogólnych określonych dla tego terenu w § 8 pkt 5 planu, wynika, że ustala się prawo zabudowy działki jednym budynkiem letniskowym, a funkcje gospodarcze (garaż) należy łączyć z bryłą budynku. Wskazano również, iż zgodnie z §15 przedmiotowego planu, zawierającego ustalenia szczegółowe, ustala się nieprzekraczalną linię zabudowy oraz wymagane odległości obiektów od jezdni i linii wysokiego napięcia. W konsekwencji przyjęto, że zabudowa budynkiem gospodarczym działki nr [...] w m, W., która zabudowana jest również odrębnym budynkiem letniskowym, jest niezgodna z ustaleniami ww. planu zagospodarowania przestrzennego. W opinii Sądu ocena ta jest co najmniej przedwczesna. Z części graficznej przedmiotowego planu wynika bowiem, że działka inwestora znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] (k. nr 33 akt admin. I instancji), a więc na obszarze dopuszczającym zabudowę mieszkaniową oraz letniskową (zgodnie z przyjętymi w planie oznaczeniami). Dla wsi W. plan na obszarze oznaczonym tym symbolem ustala teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i letniskowej, przy czym w celu przeciwdziałania tworzeniu "mozaiki" funkcjonalnej ustalono, że projekt podziału terenu powinien umożliwiać utworzenie stref o jednolitej funkcji. Z części graficznej planu nie wynika, w jakiej części tereny oznaczonego symbolem [...] plan przeznacza pod funkcję mieszkaniową, a gdzie przewiduje lokalizowanie funkcji letniskowej. Do akt administracyjnych sprawy nie załączono decyzji o podziale nieruchomości, z której wydzielona została działka nr [...], zatem nie można na tej podstawie ustalić, jakie założenia przyjęto na potrzeby podziału nieruchomości, który musiał zostać przeprowadzony z uwzględnieniem zapisów przedmiotowego planu. Takie sformułowanie nie wyklucza założenia, że organy planistyczne pozostawiły w tym zakresie prawo o wyborze rodzaju zabudowy tym spośród właścicieli nieruchomości niezabudowanych, którzy jako pierwsi dokonają podziałów nieruchomości oraz wybiorą określony rodzaj zabudowy. Jedynym założeniem, jakie plan miejscowy w tym zakresie przyjmuje, jest dbanie o ład urbanistyczny poprzez zapobieganiu przenikaniu się funkcji. Z map, które skarżący przedkładał przedsiębiorstwu energetycznemu wynika, że w wyniku podziału działki nr [...] i [...] powstało 17 działek o porównywalnej wielkości ok. [...] m2 oraz drogi wewnętrzne (k. nr 2, 4 akt admin. I instancji). Jednocześnie z załączonej przez PINB dokumentacji fotograficznej wynika, że działki bezpośrednio sąsiadujące z działką skarżącego zabudowane są budynkami których gabaryty i architektura wskazują, że mogą być budynkami mieszkalnymi (k. nr 8 akt admin. I instancji). W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego w żaden sposób nie wykazały, iż w tych uwarunkowaniach działka nr [...] nie może zostać uznana za wchodzącą w skład obszaru o funkcji mieszkaniowej, a nie letniskowej. Okoliczność ta ma podstawowe znaczenie dla oceny możliwości pozostawienia spornego obiektu, bowiem w dla terenów budownictwa mieszkaniowego, oznaczonych na rysunku planu symbolem MN, plan ustala prawo zabudowy działki budynkiem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym o wysokości 1 kondygnacji. To z kolei oznacza, że w przypadku zakwalifikowania spornego budynku jako budynek gospodarczy, jak przyjęto w wydanych w sprawie decyzjach, możliwa byłaby jego legalizacja. W ocenie Sądu z akt sprawy nie wynika, aby ustalony w planie miejscowym obszar korytarza technicznego pod linią elektroenergetyczną WN 220kV uniemożliwiał na tym obszarze realizowanie budownictwa mieszkaniowego. Stosownych ustaleń i ocen w tym zakresie nie zawarto w uzasadnieniach wydanych decyzji, tym niemniej wskazać należy, iż na rysunku planu przebiegające m.in. przez działkę inwestora linie energetyczne oznaczone zostały jako 110kV, zatem ewentualne ograniczenia co do możliwości zabudowy działki nr [...] można wyprowadzać wyłącznie z przepisów szeroko pojętego prawa energetycznego. W konsekwencji z faktu istnienia korytarza energetycznego nie można wywodzić, że teren działki nr [...] nie może być wykorzystywany na cele budownictwa mieszkaniowego. Już z tej przyczyny uznać należy, że wydane w sprawie decyzje podjęto z naruszeniem art. 7, art. 11 § 1 i art. 80 k.p.a. Prowadząc postępowanie w sprawie samowoli budowlanej w związku z zabudową zrealizowana została na działce skarżącego (nr [...]) PINB rozdzielił do odrębnego postępowań sprawy dotyczące dwóch obiektów, zakwalifikowanych jako budynek letniskowy oraz jako budynek garażowy. Sprawa dotycząca budynku letniskowego zarejestrowała została pod numerem [...]. Skarżący wywodzi, iż oba budynki powinny zostać objęte jednym postępowaniem, tym bardziej, że jego zamiarem jest ich połączenie w jedną całość, po uzyskaniu decyzji o zmianie sposobu ich użytkowania – w budynek mieszkalny. Stanowiska tego Sąd nie podziela, bowiem kwestia postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania spornych obiektów ma charakter wtórny w stosunku do prowadzonych postępowań w przedmiocie samowoli budowlanej. Podkreślenia wymaga, że zgłoszenie, z którego skarżący wywodzi legalność swoich działań, obejmowało realizację dwóch obiektów, inwestor zrealizował dwa odrębne obiekty, a łączące je konstrukcje drewnianego zadaszenia i schodów na taką ocenę nie mają wpływu. Skoro organy nadzoru budowlanego zasadnie uznały, że mamy do czynienia z dwoma samodzielnymi obiektami budowlanymi, których nie można uznać za jeden obiekt, to uprawnione były do wszczęcia i prowadzenia dwóch odrębnych postępowań. Stanowisko to, w świetle materiału dowodowego załączonego do akt sprawy, uznać należy za prawidłowe. Inną kwestią jest natomiast kolejność rozpatrywania tych dwóch spraw. Zważyć należy, iż z akt sprawy oraz oświadczeń skarżącego wynika, że oba postępowania organ nadzoru budowlanego prowadził równolegle, a niniejsza sprawa – dotycząca budynku zakwalifikowanego jako budynek gospodarczy, została zakończona w pierwszej kolejności. W opinii Sądu w sytuacji, gdy inwestor wywodzi, że zrealizował altanę, a nie budynek letniskowy, organy nadzoru budowlanego powinny rozważyć konieczność zakończenia w pierwszej kolejności postępowania w sprawie samowoli dotyczącej obiektu zakwalifikowanego jako budynek letniskowy. W świetle zapisów obowiązującego dla tego obszaru planu miejscowego, przy przyjętym przez organy założeniu, że jest to teren zabudowy letniskowej, podstawowe znaczenie dla oceny możliwości zalegalizowania drugiego z obiektów (zakwalifikowanego jako budynek gospodarczy) ma uprawomocnienie się decyzji dotyczącej obiektu uznanego za budynek letniskowy. Zasadność tego twierdzenia potwierdzają dokumenty przedłożone do akt przez skarżącego na rozprawie w dniu 25.10.2013 r., z których wynika, że postępowanie w sprawie o nr [...] zostało decyzją z dnia [...] września 2013 r. umorzone przy przyjęciu, ze inwestor na działce nr [...] zrealizował w oparciu o zgłoszenie od którego nie wniesiono sprzeciwu altanę, która następnie ocieplił (k. nr 49 akt sądowych). W zaistniałej sytuacji pojawia się odrębna podstawa do zakończenia przez PINB postępowania dotyczącego drugiego z obiektów - na potrzeby przedmiotowego postępowania zakwalifikowanego jako budynek gospodarczy. Możliwość taką niewątpliwie dają zapisy planu miejscowego, jak również przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Podkreślenia zatem wymaga, że poczynienie jednoznacznych ustaleń co do charakteru obu obiektów istniejących na działce nr [...], ma podstawowe znacznie dla sposobu zakończenia postepowania w obu sprawach. Zważywszy na wskazaną wyżej zależność postępowań dotyczących obu obiektów budowlanych na działce nr [...] przedwczesnym byłoby ustosunkowywanie się przez Sad do tych zarzutów skargi, które odnoszą się do kwestionowania przyjętej przez organ kwalifikacji obiektu objętego niniejszym postępowaniem, sposobu zakończenia tego postępowania oraz możliwości jego ewentualnej legalizacji – przy założeniu, że obiekt ten nie był objęty zgłoszeniem. W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego dopuściły się naruszeń art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez brak wnikliwego zbadania całokształtu materiału dowodowego oraz niepoczynienie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych, istotnych z uwagi na postanowienia obowiązującego względem działki nr [...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji. Uchylenie zarówno decyzji zaskarżonej skargą, jak i decyzji pierwszoinstancyjnej uzasadnione jest potrzebą dokonania przy ponownym rozpoznaniu ustaleń faktycznych mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, co z uwagi na zakres i istotę tych ustaleń dla rozstrzygnięcia sprawy - w celu zachowania zasady dwuinstancyjności, w pierwszej kolejności powinno być zrealizowane przez PINB. Uwzględnienie skargi czyniło koniecznym orzeczenie z urzędu o niemożności wykonania zaskarżonej decyzji (art. 152 p.p.s.a.). O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o treść przepisu art. 200 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien uwzględnić poglądy prawne Sądu wyrażone w uzasadnieniu niniejszego wyroku i dokonać wszechstronnego zbadania całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, przeprowadzić konieczne uzupełniające ten materiał czynności dowodowe, oraz w konsekwencji dokonać wyczerpujących ustaleń faktycznych, uwzględniając wymogi określone w k.p.a., w tym przede wszystkim odnosząc się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, które pozwolą na jednoznaczne zakwalifikowanie wykonanych robót i zrealizowanego w ich wyniku obiektu i w konsekwencji umożliwią prawidłowe zakończenie postępowania.