II SA/Po 598/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Waldemara P. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia 4 lutego 2000 r. (...) w przedmiocie: nakazania wykonania określonych robót budowlanych - uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu P. z dnia 14 grudnia 1999 r. (...); (...). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia 14 grudnia 1999 r. na podstawie przepisu art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał Waldemarowi P. przeprowadzenie remontu budynku położonego w L. przy ul. P. 36 w oparciu o dokumentację techniczną i uzyskanie decyzji pozwolenia na budowę - remontu po wcześniejszym uzyskaniu zezwolenia właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Waldemar P. wniósł odwołanie, domagając się uchylenia decyzji. Podał, że decyzja nie została doręczona pełnomocnikowi, a nadto iż naruszony został przepis art. 7 i art. 10 par. 1 Kpa. Zainteresowany stwierdził, iż postępowanie wszczęte zostało na skutek jego pisma z 12 października 1999 r. W piśmie tym podał, iż nie posiada środków pieniężnych na remont budynku, który z ekonomicznego punktu widzenia nie jest zasadny. Decyzja jest, więc niewykonalna. Nadto wskazano, iż organ nadzoru budowlanego winien w oparciu o protokół oględzin z 16 listopada 1999 r. i przepisu art. 66 Prawa budowlanego nakazać najemcom zamieszkałym w budynku opróżnienie zajmowanych lokali z dalszymi konsekwencjami wynikającymi z pkt 2 i 3 lit. "a" tego artykułu. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. zaskarżoną decyzją uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej wskazania podstawy prawnej i orzekł w ten sposób, że w miejsce "na podstawie art. 66 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane" winno być "na podstawie art. 66 pkt 1, art. 70 pkt 1 w związku z art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane". Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu, że zgodnie z treścią art. 70 pkt 1 Prawa budowlanego właściciel, zarządca lub użytkownik obiektu budowlanego, na którym spoczywają obowiązki w zakresie napraw, obowiązani są w czasie lub bezpośrednio po przeprowadzonej kontroli stanu technicznego obiektu budowlanego usunąć stwierdzone uszkodzenia oraz uzupełnić braki, które mogłyby spowodować zagrożenie życia lub zdrowia. Protokół oględzin z 16 listopada 1999 r. potwierdza stan techniczny budynku opisany w ekspertyzie technicznej z września 1999 r. oraz stwierdza, że w związku z ruchem ulicznym na skutek drgań może nastąpić zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Ekspertyza techniczna stwierdza, że istnieje możliwość zaistnienia niesygnalizowanej katastrofy budowlanej, co jest efektem złego stanu technicznego budynku oraz bliskiego sąsiedztwa ulicy i związanego z tym oddziaływania dynamicznego wynikającego z ruchu pojazdów. Podnoszony przez właściciela budynku argument o braku środków finansowych dla przeprowadzenia remontu nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż na właścicielu spoczywa obowiązek utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym. Waldemar P. wniósł skargę, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazuje, iż protokół kontroli nie zawiera żadnych zaleceń, co do naprawy stwierdzonych uszkodzeń. Wręcz przeciwnie protokół stwierdza, iż istnieje możliwość niesygnalizowanej katastrofy budowlanej. Z tego względu - zdaniem skarżącego - brak było podstaw do wydania decyzji na podstawie przepisu art. 70 Prawa budowlanego. Nadto skarżący zwrócił uwagę, iż wymieniony przepis odnosi się tylko do tych właścicieli, na których spoczywają obowiązki w zakresie napraw określone w przepisach odrębnych. W decyzji nie wskazano jednak tych odrębnych przepisów. Skarżący podtrzymał zarzut przedstawiony w odwołaniu, według którego organ odwoławczy nie uwzględnił słusznego jego interesu i interesu lokatorów, którzy zmuszeni są zamieszkiwać w budynku zagrażającym ich zdrowiu lub życiu. Z tego względu organ nadzoru winien wydać decyzję /art. 68/ nakazującą opróżnienie budynku z wszelkimi konsekwencjami wynikającymi z tego przepisu. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 66 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Wskazany przepis stanowi, iż w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ wydaje decyzję nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał skarżącemu przeprowadzenie remontu będącego jego własnością budynku przy ul. P. 36 w L. Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem powołanego przepisu. Organ administracji, nakazując skarżącemu przeprowadzenie remontu obowiązany był zgodnie z powołanym przepisem do skonkretyzowania stwierdzonych nieprawidłowości. Nie jest, bowiem zgodne z treścią powołanego przepisu nakazanie przeprowadzenia remontu bez wskazania, na czym miałyby polegać wykonywane roboty budowlane. Należy wyjaśnić też czy istotnie przedmiotowy obiekt jest wpisany do rejestry zabytków. Organ nadzoru budowlanego może, bowiem - wydać decyzję przewidzianą w art. 66 dotyczącą obiektu będącego zabytkiem, tylko wtedy, gdy zezwoli na to wojewódzki konserwator zabytków. Skarżący zarówno w odwołaniu, jak i w skardze zarzuca, iż organ nadzoru budowlanego zgodnie z jego żądaniem winien wydać decyzję na podstawie przepisu art. 68 Prawa budowlanego. Zgodnie z treścią powołanego przepisu właściwy organ jest obowiązany w razie stwierdzenia potrzeby opróżnienia w całości lub w części budynku przeznaczonego na pobyt ludzi, bezpośrednio grożącego zawaleniem do nakazania w drodze decyzji, na podstawie protokółu oględzin, właścicielowi opróżnienie bądź wyłączenie w określonym terminie całości lub części budynku z użytkowania, przesłania decyzji obowiązanemu do zapewnienia lokali zamiennych na podstawie odrębnych przepisów oraz do wydania określonych w tym przepisie zarządzeń. Z akt sprawy wynika, iż istotnie skarżący zgłosił żądanie wydania decyzji w powyższym trybie (...). Sprawa tym zakresie nie została jednak dotychczas załatwiona. Wskazać należy, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa stronie służy zażalenie do organu administracji wyższego stopnia /art. 37 Kpa/. Po wyczerpaniu tego trybu stronie przysługuje skarga na bezczynność organu administracji stosownie do przepisu art. 26 ustawy o NSA. Uznając, iż skarga jest zasadna na podstawie przepisu art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy o NSA orzeczono jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania wynika z przepisu art. 55 ustawy o NSA.