II SA/Po 602/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu dnia 25 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić skargę /-/ E. Brychcy M. C. funkcjonariusz Aresztu Śledczego w służbie stałej w dniu 14 listopada 2008 r. złożył do Dyrektora Aresztu wniosek o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Dyrektor Aresztu Śledczego decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 roku na podstawie art.184 ust. 1 w związku z art.170 ust. 4, art. 172 pkt 1 oraz art. 268 ust.2 i art. 192 pkt 4 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523 ze zm.) oraz § 2 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie przyznawania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego funkcjonariuszowi Służby Więziennej (Dz. U. Nr 147, poz. 986) odmówił przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Od powyżej decyzji M. C. złożył odwołanie do Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej decyzją z dnia [...] maja 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, albowiem konieczne było w sprawie przeprowadzenie postępowania mającego na celu określenie przysługującej funkcjonariuszowi powierzchni mieszkalnej zgodnie z art.173 i 174 ustawy o Służbie Więziennej. Zatem bez przeprowadzenia tego dowodu nie możliwe było w ocenie organu rozpoznanie sprawy. Od powyższej decyzji w terminie ustawowym M. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której podniósł szereg zarzutów dotyczących funkcjonowania organów. Jednocześnie Dyrektor Aresztu Śledczego decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] na podstawie art. 184 ust. 1 w związku z art. 170ust. 4, art. 172 pkt 1, art. 173 ust. 1 i 2, art. 174 ust. 1 i 2 oraz w zw. z art. 268 ust. 2 i art. 192 pkt 4 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 roku o Służbie Więziennej oraz § 2 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2010 roku w sprawie przyznawania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego funkcjonariuszowi Służby Więziennej ponownie odmówił M. C. przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sąd przystępując do rozpatrywania skargi w pierwszej kolejności zobowiązany jest zbadać swoją właściwość w sprawie. Odrzucenie skargi z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego następuje w szczególności w wypadku, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) lub gdy dotyczy sprawy wyłączonej z właściwości tych sądów (art. 5 p.p.s.a.). Odrzucenie skargi z wymienionego powodu nastąpi także wówczas, gdy skarga została wniesiona w sprawie objętej właściwością sądów powszechnych. Z dniem 13 sierpnia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, która przewidziała w rozdziale 20, zatytułowanym "Rozpatrywanie sporów o roszczenia funkcjonariuszy ze stosunku służbowego", nowe zasady postępowania w tych kwestiach. I tak, zgodnie z art. 217 tej ustawy, sprawy ze stosunku służbowego rozstrzyga przełożony w formie pisemnej, a przez sprawy ze stosunku służbowego należy rozumieć: nawiązanie stosunku służbowego, powoływanie oraz mianowanie funkcjonariuszy na stanowiska służbowe, przenoszenie, odwoływanie i zwalnianie ze stanowisk służbowych, nadawanie stopni Służby Więziennej, zawieszanie w czynnościach służbowych, zwalnianie ze służby, stwierdzanie wygaśnięcia stosunku służbowego, ustalanie uposażenia, przyznawanie świadczeń pieniężnych oraz inne konieczne czynności związane z powstaniem, zmianą, ustaniem stosunku służbowego oraz realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków funkcjonariuszy. Natomiast, na mocy art. 218 ustawy o Służbie Więziennej, sprawy dotyczące: 1) zwolnienia ze służby, 2) przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, 3) przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, 4) zawieszenia w czynnościach służbowych - rozstrzyga się w formie decyzji, od których funkcjonariusz może, w terminie 14 dni, wnieść odwołanie do wyższego przełożonego. Do postępowań w tych sprawach, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), a od decyzji organu odwoławczego przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z kolei sprawy wynikające z podległości służbowej (wymienione w art. 219 ust.1 ustawy o Służbie Więziennej), dotyczące: 1) powoływania oraz mianowania na stanowiska służbowe, 2) odwoływania oraz zwalniania ze stanowisk służbowych i przenoszenia do dyspozycji, 3) nadawania stopni Służby Więziennej, 4) delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, 5) oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza granicami państwa, 6) powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym - rozstrzyga się w formie rozkazu personalnego. Formę rozkazu personalnego stosuje się również do stwierdzania wygaśnięcia stosunku służbowego (art. 219 ust. 2 ww. ustawy). Przepisem ustalającym generalną właściwość sądów w sprawach roszczeń funkcjonariuszy Służby Więziennej jest art. 220 ustawy o Służbie Więziennej, zgodnie z którym spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach nie wymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2, rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. Przepis art. 217 ust., 2 ustawy o Służbie Więziennej wśród spraw ze stosunku służbowego wymienia m.in. sprawy dotyczące przyznawania świadczeń pieniężnych funkcjonariuszom tej Służby. Zważywszy, że przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego jest przyznaniem świadczenia pieniężnego funkcjonariuszowi Służby Więziennej należy uznać, że sprawy w tym przedmiocie są sporami o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariusza. Ponieważ zaś spór o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie mieszkania dotyczy realizacji uprawnień wynikających z treści stosunku służbowego i nie należy do spraw wymienionych w art. 218 ust.1 ostatnio powołanej ustawy podlegających kognicji sądów administracyjnych, lecz w oparciu o przepis art. 220 ustawy o Służbie Więziennej jest rozpatrywany przez sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy, skargę M. C. należało odrzucić. Stąd na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ E. Brychcy