II SA/Po 602/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na lokalizację inwestycji drogowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ I. Paluszyńska Pismem z dnia 23 maja 2018 r. (wpływ do organu 28 maja 2018 r.) W. M. reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika wniosła skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...]. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, uzasadniając go w ten sposób, że wykonanie planowanych przy inwestycji prac może spowodować znaczne i nieodwracalne szkody oraz znaczne trudności przy ewentualnym przywróceniu stanu obecnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: P.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienia NSA z dnia 7 lutego 2014 r., I OZ 66/14, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena, czy grożąca szkoda jest znaczna, możliwa jest wyłącznie na podstawie analizy okoliczności konkretnej sprawy i można o niej mówić wówczas, gdy rozmiary szkody wywołane wykonaniem zaskarżonego aktu są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Trudne do odwrócenia skutki to takie skutki wykonania zaskarżonej decyzji, które wprawdzie można odwrócić, ale przy podjęciu nadmiernego w danych warunkach wysiłku. Dlatego zawarta we wniosku argumentacja winna być poparta faktami i ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II OZ 186/14, dostępne j.w.). Ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Jednocześnie zauważyć należy, iż brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać Sąd (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2014 r. o sygn. akt II OZ 661/14 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie przedstawiła rzeczowej argumentacji, ani dowodów uzasadniających wniosek. Podała, że na przedmiotowej nieruchomości znajduje się już chodnik, który ma być zastąpiony kostką brukową. Nie wyjaśniła przyczyn ani rozmiarów szkody. Nie wyjaśniła też, w jaki sposób mogłoby dojść do trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. Ograniczyła się jedynie do wskazania, ze takie skutki mogą nastąpić w sytuacji wykonania planowanych przy inwestycji prac, co uznać należało za niewystarczające. Jak już wyżej wskazano Sąd nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skoro nie wykazano w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej. W tej sytuacji Sąd, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ I. Paluszyńska