II SA/Po 605/13

Dnia 27 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Miasta G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Miasta G. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2013 r., [...] w przedmiocie sprzeciwy w sprawie przyjęcia zgłoszenia zamiaru wykonania tymczasowego obiektu budowlanego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ Jakub Zieliński Decyzją z dnia [...] 2013 r., Nr [...] Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy decyzję Starosty G. z dnia 4 [...] 2013 r., nr [...] wyrażającej sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia zamiaru wykonania tymczasowego obiektu budowlanego. Wraz z skargą na powyższą decyzję Miasto G. złożyło wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnienie wniosku strona skarżąca podniosła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji grozi skarżącemu znaczną szkodą, gdyż organ uznając, iż planowana inwestycja (targowisko) jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowani przestrzennego może nakazać rozbiórkę boksów i straganów. Podniesiono, iż przedmiotowe targowisko ma mieć charakter tymczasowy i wiąże się z jego przeniesieniem z innej lokalizacji, na której prowadzona jest inwestycja rewitalizacyjna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a) sąd po przekazaniu mu skargi może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, iż wstrzymanie wykonania może jednak dotyczyć wyłącznie tych aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis. W-wa 2005, str. 295). W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dotyczy aktu administracyjnego, którym organ administracji architektoniczno- budowlanej wniósł sprzeciw wobec zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych. Decyzja o wniesieniu sprzeciwu ani nie przyznaje uprawnień, ani nie nakłada na nikogo obowiązku. Charakter prawny takiej decyzji jest najbardziej zbliżony do rozstrzygnięć odmownych, gdyż decyzja o wniesieniu sprzeciwu od zamiaru wykonania określonych robót budowlanych oznacza, że jej adresat będzie musiał powstrzymać się od wykonywania robót budowlanych objętych zgłoszeniem. W świetle powyższego, wobec faktu, że decyzja ta nie podlega wykonaniu, brak jest możliwości wstrzymania jej wykonania. Niezrozumiała jest argumentacja podniesiona we wniosku, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do rozbiórki istniejących straganów i boksów. Zwłaszcza, iż sprzeciw – decyzja organu I instancji - został doręczony stronie skarżącej w dniu 4 lutego 2013 r. a zatem, przed określonym w zgłoszeniu dniem w którym inwestor zamierzał przystąpić do realizacji inwestycji tj. 11 lutego 2013 r. Dlatego też, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. /-/ Jakub Zieliński