II SA/Po 610/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi "A" z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala skargę Decyzją z dnia (...) września 2012 r., (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (powoływane dalej jako "Kolegium") – po rozpoznaniu odwołania "A" sp. z o.o. – utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy C. (powoływany dalej jako "Wójt") z dnia (...) kwietnia 2012 r., (...) w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie sortowni zmieszanych odpadów komunalnych wraz z towarzyszącą infrastrukturą na działce nr (...), obręb B. (zwanego dalej także "przedsięwzięciem" lub "inwestycją"), które wydano na wniosek "B" sp. j. Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia 25 lutego 2011 r. "B" sp. j., reprezentowana przez S. D., złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie sortowni zmieszanych odpadów komunalnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą w miejscowości B., gmina C. Do wniosku załączono dokument określony jako "raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko". Wniosek został następnie uzupełniony pismem z dnia 16 marca 2011 r. W ramach wewnętrznego postępowania Wójt ustalił wstępnie, że w świetle miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma przeciwskazań do prowadzenia działalności gospodarczej i lokalizacji inwestycji polegające na budowie sortowni odpadów komunalnych na działce (...). Postanowieniem z dnia (...) marca 2011 r. Wójt zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Pismem z dnia (...) marca 2011 r., (...) Wójt – na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) (obecnie tekst jedn. ustawy opublikowano w Dz. U. z 2013 r., poz. 1235, ustawa zwana dalej: "u.u.i.ś.") – wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o wydanie opinii w sprawie potrzeby przeprowadzenia w sprawie oceny oddziaływania na środowisko oraz zakresu ewentualnego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Wniosek o zajęcie stanowiska Wójt wysłał także do Powiatowego Państwowego Inspektora Sanitarnego w P. Pismem z dnia (...) kwietnia 2011 r. (złożonym w reakcji na zawiadomienie o wszczęciu postępowania) "A" sp. z o.o. zwróciła się do organu o wnikliwe przeanalizowanie skutków działania projektowanego przedsięwzięcia i jego pływu na środowisko oraz zakład "A" (którego przedmiotem działania jest odchów kur i produkcja piskląt jednodniowych i jaj wylęgowych). Strona zwróciła się o niewydawanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji "B" sp. j. Postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2011 r., (...) Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyraził opinię, że projektowane przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określił szczegółowo zakres raportu. Pismem z dnia (...) kwietnia 2011 r., (...) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wystąpił do Wójta o nadesłanie karty informacyjnej przedsięwzięcia, zwracając uwagę, że nie została ona dołączona do wniosku (inwestor dołączył do wniosku szerszy dokument, który formalnie określił jako "raport" – uw. WSA). Pismem z dnia (...) marca 2011 r., (...) Wójt wezwał wnioskodawcę o przedłożenie karty informacyjnej przedsięwzięcia. Po przedłożeniu karty informacyjnej przez inwestora pismem z dnia 25 maja 2011 r. Wójt zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu o wydanie opinii na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 pkt 1 i 2 u.u.i.ś. Postanowieniem z dnia (...) maja 2011 r., (...) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla projektowanego przedsięwzięcia. Jednocześnie w postanowieniu określił zakres raportu na podstawie art. 66 u.u.i.ś. Postanowieniem z dnia (...) czerwca 2011 r., (...) Wójt – powołując się na art. 63 ust. 1 i 2, art. 65, art. 66 i art. 68 u.u.i.ś. – nałożył na "B" sp. j. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i jednocześnie określił zakres raportu, który inwestor powinien przedstawić. Jednocześnie postanowieniem z dnia (...) czerwca 2011 r. organ zawiesił postępowanie do czasu przedłożenia przez inwestora raportu. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został przedstawiony dnia (...) lipca 2011 r. Pismem z dnia (...) lipca 2011 r., (...) Wójt wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o wyrażenie opinii na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 u.u.i.ś. Odrębnym pismem datowanym na ten sam dzień (...) zwrócił się także o uzgodnienie inwestycji przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (art. 77 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś.). Dnia (...) września 2011 r. (...) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny – powołując się na art. 77 ust. 1 pkt 2 i art. 78 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. – pozytywnie zaopiniował przedłożoną dokumentację przedsięwzięcia w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Inspektor zastrzegł, że realizacja i eksploatacja inwestycji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Pismem z dnia (...) września 2011 r., (...) Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wystąpił do "B" sp. j. o uzupełnienie raportu. Raport został uzupełniony aneksem nr 1 przygotowanym przez inwestora we wrześniu 2011 r. Pismem z dnia (...) października 2011 r., (...) Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska ponownie wystąpił do "B" sp. j. o uzupełnienie raportu. Wraz z pismem z dnia (...) października 2011 r. "B" sp. j. przedstawiła aneks nr 2 do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Pismem z dnia (...) grudnia 2011 r., (...) Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wystąpił po raz kolejny do "B" sp. j. o uzupełnienie raportu. W grudniu 2011 r. inwestor nadesłał opracowanie określone jako "Wyjaśnienia do pisma sygnatura (...)", w którym szeroko odniósł się do uwag Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Postanowieniem z dnia (...) stycznia 2012 r., (...) Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił realizację przedsięwzięcia polegającą na budowie sortowni zmieszanych odpadów komunalnych wraz z towarzyszącą infrastrukturą na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1, ust. 3, 4 i 7 u.u.i.ś. Decyzją z dnia (...) kwietnia 2012 r. wydaną na podstawie art. 71 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt. 4, art. 80 ust. 1 art. 82 ust. 1 u.u.i.ś. oraz na podstawie § 3 ust. 1 pkt 80 oraz 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) Wójt ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie sortowni zmieszanych odpadów komunalnych wraz z towarzyszącą infrastrukturą na działce (...) obręb B. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ opisał przebieg sprawy, podkreślając, że w toku postępowania uzyskano stosowne opinie i uzgodnienia. Wójt zaznaczył nadto, że zapewniona została możliwość udziału społeczeństwa. Uwzględniając uwagi wniesione przez społeczeństwo organ zważył, iż przyjmując najbardziej niekorzystne warunki w wyniku realizacji inwestycji nie dojdzie do przekroczenia wskazanych w przepisach norm dotyczących dopuszczalnego poziomu hałasu, a z uwagi na fakt, iż przedsięwzięcie nie będzie miało znaczącego wpływu na środowisko, możliwe jest jego zlokalizowanie w otulinie puszczy. Ze sporządzonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, iż z uwagi na krótki czas przechowywania odpadów niesortowanych na terenie sortowni, procesy beztlenowego rozkładu organicznej frakcji odpadów będą mocno ograniczone, a w związku z tym emisje substancji związanych z procesami gnilnymi będą małe i nie spowodują przekroczeń obowiązujących norm określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. W związku z tym spełnione są wymagania w zakresie ochrony powietrza określone w przepisach prawa i nie przewiduje się znaczącego oddziaływania na środowisko. Ścieki bytowe i przemysłowe będą odprowadzane do kanalizacji sanitarnej. Dalej Wójt zaznaczył, że z uwagi na możliwość wysegregowania odpadów posiadających właściwości niebezpieczne przewidziano w decyzji i określono specjalną procedurę postępowania z takimi właśnie odpadami. Nałożono również na inwestora warunek, aby magazynował na terenie sortowni frakcję podsitową maksymalnie 3 dni. Inwestor zapewnił, iż balast z hali sortowni będzie przekazywany na składowisko odpadów w dniu jego wytworzenia. Zobowiązano inwestora do selektywnego przechowywania odpadów w sposób zabezpieczający przed ich rozprzestrzenianiem i zanieczyszczaniem środowiska gruntowo wodnego, zobowiązano również do zaprojektowania boksów do przechowywania surowców wtórnych. W konsekwencji organ przyjął, iż zgłaszane w toku postępowania przez spółkę "A" uwagi i obawy, że sortownia stanowi realne zagrożenie i może negatywnie oddziaływać na środowisko, nie zasługują na uwzględnienie. Odwołanie od decyzji Wójta złożyła "A" sp. z o.o. Decyzją z dnia (...) września 2012 r. Kolegium utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Wskazało, iż opinie organów uzgadniających są wiążące dla organu wydającego decyzję środowiskową. Inicjujący postępowanie wniosek oraz przedstawiony przez stronę raport spełniły kryteria wyrażone w przepisie art. 73 i 74 u.u.i.ś. Kolegium wskazało ponadto, iż organ pierwszej instancji uwzględnił wszystkie uwagi organów, których opinie i uzgodnienia były wymagane, dlatego zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. Kolegium uznało, iż skoro raport i wszystkie opinie oraz uzgodnienia wskazują, że profil działalności spółki "B" sp. j. nie będzie zagrażał zdrowiu oraz życiu ludzi i zwierząt oraz nie będzie przekraczać dopuszczalnych norm i nie spowoduje innego zagrożenia, to nie można na podstawie subiektywnych zarzutów podniesionych w odwołaniu wydać innego rozstrzygnięcia. W myśl planu miejscowego na nieruchomości możliwe jest prowadzenie działalności gospodarczej, w tym także nawet takiej, która może znacząco oddziaływać na środowisko. Zasięg oddziaływania inwestycji nie będzie wykraczał poza teren działki (...) co zapewnia właściwe zabezpieczenie spółki "A". Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła "A" sp. z o.o. zarzucając naruszenie: – art. 7, art, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na niepodjęciu wszelkich kroków, niezbędnych do zebrania kompletnego materiału dowodowego w sprawie, który umożliwiłby podjęcie decyzji zgodnych z prawem; nienależytym rozpatrzeniu materiału dowodowego i tym samym niepodjęciu wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Poprzez takie działanie organy nie wyjaśniły, czy przedsięwzięcie polegające na budowie sortowni zmieszanych odpadów komunalnych wraz z towarzyszącą infrastrukturą będzie negatywnie oddziaływać na nieruchomość skarżącej spółki, na której zlokalizowana jest ferma drobiu; – art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnikowych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji. W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż wbrew twierdzeniom organów w istocie w sortowni odpadów będą gromadzone również odpady niebezpieczne takie jak środki czystości gospodarstwa domowego, przeterminowane lekarstwa, zużyte strzykawki, świetlówki, rtęć itp. W związku z tym organy nie wzięły pod uwagę kwestii zabezpieczeń terenu sortowni. Kolejną okolicznością są procesy fermentacyjne i gnilne, które zachodzić będą w odpadach podsitowych, które zdaniem skarżącej spółki zaliczyć należy do odpadów niebezpiecznych. Istnieje również zagrożenie, że gryzonie i owady staną się źródłem zawleczenia chorób na tereny sąsiednie. Skarżąca zakwestionowała poczynione w toku postępowania ustalenia dotyczące kierunków i natężenia wiatrów. Jej zdaniem w tym rejonie dominują wiatry południowo zachodnie i południowo wschodnie, które spowodują wypieranie zanieczyszczeń z obiektów nr 3 i nr 13 sortowni odpadów na kurniki znajdujące się w sąsiedztwie tego zamierzenia inwestycyjnego. Ponadto organy zlekceważyły planu miejscowy, w którym przewidziano, iż ewentualne uciążliwości nie mogą przekraczać granicy działki. Zdaniem skarżącej uciążliwości takie jak: hałas, zanieczyszczenia, zagrożenie epidemiologiczne wywołane przez migrujące gryzonie i owady, będą oddziaływały nie tylko na działkę (...) ale także na jej bezpośrednie sąsiedztwo. Skarżąca wskazała ponadto, iż pomimo obowiązku autor raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanej inwestycji, nie przeanalizował sytuacji związanej z wystąpieniem poważnej awarii przemysłowej, czy kataklizmu naturalnego w postaci, np. pożaru. W raporcie – zdaniem spółki – nie przeanalizowano "wpływu oddziaływania przedsięwzięcia na dobra materialne". Takim dobrem materialnym jest działalność prowadząca przez spółkę "A". Skarżąca podniosła również, iż zamierzenie inwestycyjne w postaci sortowni odpadów stoi w sprzeczności ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla obszaru gminy C. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko. W piśmie procesowym z dnia (...) stycznia 2013 r. skarżąca uzupełniła argumentację przedstawioną w uzasadnieniu skargi, w szczególności odwołując się do szczegółowych wyliczeń dotyczących zawartości odpadów podsitowych, nadto wskazując, że plan miejscowy nie przewiduje możliwości lokalizowania na tym terenie działalności "mogącej znacząco oddziaływać na środowisko". Pismem procesowym z dnia (...) lutego 2013 r. "A" sp. z o.o. przedłożyła opinię "w przedmiocie wpływu sąsiedztwa sortowni zmieszanych odpadów komunalnych "B" sp. j. na stan i kondycję drobiu produkowanego w fermie zlokalizowanej w B. koło P. autorstwa dr inż. P. Ł. Pismem z dnia 1 lutego 2013 r. uczestnik postępowania "B" sp. j. wniosła o oddalenie skargi podnosząc w szczególności, iż obowiązujący na terenie gminy plan miejscowy nie sprzeciwia się możliwości lokalizowania na tym terenie działalności w postaci sortowni odpadów, skoro ustalono, iż oddziaływanie tej inwestycji nie będzie wykraczać poza nieruchomość, na której ma się ona znajdować. W piśmie z dnia (...) lutego 2013 r. skarżąca podniosła między innymi, iż jej zdaniem wydana w sprawie opinia sanitarna powinna zostać zweryfikowana w celu rozważenia, iż nawet kilkudniowe przechowywanie na terenie planowanej sortowni odpadów podsitowych może powodować skażenia biologiczne. Powinna zostać rozważona emisja szkodliwych substancji w związku z kierunkiem i natężeniem prądów przenoszonego powietrza. Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2013 r., II SA/Po 1/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję. W motywach tego wyroku Sąd zwrócił uwagę na treść art. 80 ust. 2 u.u.i.ś., zgodnie z którym właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Wskazał następnie, że na terenie, na którym znajduje się działka (...) obowiązuje plan. Zgodnie z § 4 ust. 2 planu na terenach działalności gospodarczej wyznacza między innymi zasadę zainwestowania, iż ewentualne uciążliwości wynikające z prowadzonej działalności muszą mieścić się w granicach działki, na której działalność jest prowadzona. Zdaniem Sądu z tym postanowieniem planu należy skonfrontować treść "raportu o oddziaływaniu na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie sortowni odpadów komunalnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą" przedłożonego przez inwestora. Z tego ostatniego dokumentu wynika, że planowana sortownia będzie oddziaływać na faunę i florę na terenie bezpośrednio z nią sąsiadującym, choć planowanie ogrodzenie inwestycji ograniczy ten wpływ (s. 69 raportu). Sąd uznał, że takie stwierdzenie nie jest jednoznaczne i nie odpowiada na pytanie, czy negatywny wpływ inwestycji zamknie się w granicach nieruchomości, na której inwestycja ma być zrealizowana. Nadto jest sprzeczne ze stwierdzeniem autora raportu znajdującym się na tej samej stronie, iż inwestycja nie będzie w ogóle oddziaływać negatywnie na ludność, zwierzęta i wodę. W ocenie Sądu organ pierwszej instancji nie wyjaśnił (w szczególności nie zobowiązał strony postępowania do uzupełnienia raportu i wyjaśnienia wątpliwości) jaki w istocie wpływ będzie miała sortownia na zwierzęta znajdujące się na sąsiednich nieruchomościach, w szczególności czy będzie to wpływ negatywny. Nadto z uwagi na to, iż sąsiedztwo inwestycji jest znane, a znajdujące się w pobliżu planowanej inwestycji nieruchomości są już w części zagospodarowane, raport powinien odpowiedzieć na pytanie, czy i ewentualnie jaki wpływ będzie mieć sortownia na te nieruchomości, w tym na fermę kurzą należącą do spółki "A". W konkluzji powyższego wywodu Sąd doszedł do przekonania, że Kolegium naruszyło art. 7 i art. 77 K.p.a., a uchybienie to mogło mieć niewątpliwie istotny wpływ na wynik sprawy. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze oraz działając z urzędu Sąd nie dopatrzył się innych uchybień w zakresie działania orzekających w sprawie organów. Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 26 kwietnia 2013 r., II SA/Po 1/13 złożyła "B" sp. j. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej "P.p.s.a.") polegające na przedstawieniu sprawy niezgodnie ze stanem faktycznym, uznanie że organy pierwszej i drugiej instancji nie spełniły wymagań określonych w art. 7 i 77 K.p.a.; a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., polegające na uwzględnieniu skargi pomimo braku naruszenia przez organy przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. W oparciu powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2015 r., II OSK 2207/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. W motywach orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się do powołanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku kwestii stosowania przez organy art. 80 ust. 2 u.u.i.ś., to jest kwestii zapewnienia zgodności inwestycji z planem miejscowym. Zgodził się, że z § 4 ust. 2 planu obowiązującego na terenie przeznaczonym pod planowaną sortownię odpadów komunalnych wynika, że teren ten jest przeznaczony pod działalność gospodarczą, jednak z takim oto warunkiem, że ewentualne uciążliwości wynikające z tej działalności muszą mieścić się w granicach działki na której ta działalność będzie prowadzona. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z takiego przepisu planu można wyprowadzić wniosek, że dopuszczalne jest prowadzenie działalności mogącej nawet znacząco oddziaływać na środowisko. Odnosząc się do wywodów zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Sąd drugiej instancji stwierdził, iż nie jest trafne stanowisko, że na podstawie raportu nie można ustalić jednoznacznie, czy negatywny wpływ sortowni zamknie się w granicach nieruchomości, na której ma być zrealizowana inwestycja. Naczelny Sąd Administracyjny przypomniał, że zgodnie z art. 80 ust. 2 u.u.i.ś., jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa i wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Zatem organ musi brać pod rozwagę nie tylko ustalenia raportu. Bardzo istotne są również wskazane w tym przepisie uzgodnienia i opinie, a te w sprawie okazały się dla inwestora pozytywne. W sprawie zostały one wydane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (postanowienie z dnia (...) września 2011 r.) i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (postanowienie z dnia (...) stycznia 2012 r.). Podstawą orzeczeń tych organów był w szczególności zakwestionowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił dalej, że dla rozstrzygnięcia sprawy szczególnie istotna okazała się opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego wydana w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Podkreślił, że w ramach oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z obowiązującymi przepisami po trzykrotnym uzupełnieniu raportu wypowiedziały się kompetentne w zakresie wymogów sanitarnych i środowiskowych organy wyposażone w doświadczonych w tym zakresie pracowników i w odpowiedni aparat techniczny. Dlatego – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – uregulowany w u.u.i.ś. sposób dokonania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko poprzez konieczność uzyskania uzgodnień i opinii, uniemożliwia podważanie ich merytorycznej zawartości przez organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że organy – Wójt i Kolegium – zasadnie uznały, że złożony przez inwestora raport po uzupełnieniu spełnia wymogi formalne wynikające z art. 66 ust. 1 u.u.i.ś. Zatem stanowisko zawarte w tym raporcie mogło być podstawą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wreszcie Sąd drugiej instancji zaznaczył, że wnioski wypływające z tego raportu uprawniały organy do wydania pozytywnej dla inwestora decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny dodał, że nie można się zgodzić z tym, iż raport wymaga uzupełnienia w zakresie określonym przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Przewidywany zakres przestrzenny oddziaływania planowanej sortowni odpadów należało ustalić na podstawie całego raportu. W punkcie 6.1 raportu stwierdza się, że "Planowana inwestycja, nie będzie w ogóle oddziaływała negatywnie na ludność, zwierzęta i wodę, ponieważ wszelkie metody ochrony środowiska zostaną zachowane". Następnie stwierdza się w tym raporcie, że "Wpływ planowanej sortowni na faunę i florę ograniczy się do terenu bezpośrednio z nim sąsiadującego. Składowisko jest ogrodzone i zamknięte, co istotnie ogranicza jego oddziaływanie na świat roślinny i zwierzęcy". Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się, że to ostatnie stwierdzenie odczytywane w oderwaniu od pozostałej treści może budzić wątpliwości. Jednak pozostała treść raportu oraz wpływ sortowni na środowisko przedstawiony graficznie na mapach będących załącznikami do raportu, uprawniają do stwierdzenia, że inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na nieruchomości sąsiednie. W raporcie poza punktem 6.1 kilkakrotnie wskazuje się, że zasięg oddziaływania inwestycji na środowisko nie będzie wykraczał poza teren działki (...). W raporcie dokonano w szczególności oceny zagrożenia mogącego wystąpić w powietrzu. Zawarte w raporcie sformułowania wskazują, że z uwagi na krótki czas przechowywania odpadów niesortowalnych na terenie sortowni, procesy beztlenowego rozkładu organicznej frakcji odpadów będą mocno ograniczone, a w związku z tym emisje substancji związanych z procesami gnilnymi będą małe i nie spowodują przekroczeń obowiązujących norm z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. Dlatego też nie jest zasadne żądanie uzupełnienia raportu dla potrzeb ustalenia, czy inwestycja spowoduje rozwój bakterii i wirusów chorobotwórczych, które mogłyby mieć negatywny wpływ na hodowlę prowadzoną przez spółkę "A". Konkludując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przygotowany w sprawie raport spełnia wymogi formalne z art. 66 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku a jego treść jest wystarczająca do ustalenia, czy planowana sortownia spełni wymóg zawarty w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, iż ewentualne uciążliwości wynikające z prowadzonej działalności gospodarczej muszą się mieścić w granicach działki, na której działalność będzie prowadzona. Na krótko przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu "A" sp. z o.o. złożyła obszerne pismo procesowe datowane na 10 sierpnia 2015 r., w którym przedstawiła szereg okoliczności wskazujących na braki raportu oraz wadliwość postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organy. Pismem z dnia 14 sierpnia 2015 r. na zastrzeżenia i wątpliwości skarżącej odpowiedziała "B" sp. j., która podważyła poszczególne zarzuty podniesione w piśmie z dnia 10 sierpnia 2015 r. W toku rozprawy w dniu 20 sierpnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej "A" sp. z o.o. podtrzymał wnioski i stanowisko wyrażone w skardze oraz dalszych pismach procesowych. Pełnomocnik uczestnika postępowania "B" sp. j. podtrzymał z kolei swe stanowisko wyrażone w złożonych pismach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przed przystąpieniem do przedstawienia motywów rozstrzygnięcia określonego w sentencji niniejszego wyroku podkreślić trzeba, że dotychczasowy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2013 r. II SA/Po 1/13 w sprawie ze skargi "A" sp. z o.o. został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2015 r., II OSK 2207/13. Przypomnieć nadto należy, że zgodnie z art. 190 P.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia prawa w rozumieniu art. 190 P.p.s.a. "obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe, przy czym ocena ustaleń faktycznych jest pochodną oceny wykładni (a w konsekwencji zastosowania) przepisów postępowania. W tym sensie orzeczenie NSA może pośrednio wiązać sąd pierwszej instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy co do oceny ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracyjne" (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2014 r., II GSK 1793/12, Lex nr 1497867) W wyżej wymienionym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "w ramach oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z obowiązującymi przepisami po trzykrotnym uzupełnieniu Raportu wypowiedziały się kompetentne w zakresie wymogów sanitarnych i środowiskowych organy wyposażone w doświadczonych w tym zakresie pracowników i w odpowiedni aparat techniczny. Dlatego uregulowany w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku sposób dokonania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko poprzez konieczność uzyskania uzgodnień i opinii, uniemożliwia podważanie ich merytorycznej zawartości przez organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Wójt Gminy C. i SKO w P. zasadnie, czego nie zakwestionował też Sąd Wojewódzki, uznały, że złożony przez inwestora Raport po uzupełnieniu spełnia wymogi formalne wynikające z art. 66 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Zatem stanowisko zawarte w tym raporcie mogło być podstawą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem organów wnioski wypływające z tego raportu uprawniały je do wydania pozytywnej dla inwestora decyzji. Jest to zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko prawidłowe". Naczelny Sąd Administracyjny wskazał dalej, że "W raporcie poza punktem 6.1 kilkakrotnie wskazuje się, że zasięg oddziaływania inwestycji na środowisko nie będzie wykraczał poza teren działki nr (...). W Raporcie dokonano w szczególności oceny zagrożenia mogącego wystąpić w powietrzu. Zawarte w Raporcie sformułowania wskazują, że z uwagi na krótki czas przechowywania odpadów niesortowalnych na terenie sortowni, procesy beztlenowego rozkładu organicznej frakcji odpadów będą mocno ograniczone, a w związku z tym emisje substancji związanych z procesami gnilnymi będą małe i nie spowodują przekroczeń obowiązujących norm z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. Dlatego też nie jest zasadne żądanie uzupełnienia Raportu dla potrzeb ustalenia, czy inwestycja spowoduje rozwój bakterii i wirusów chorobotwórczych, które mogłyby mieć negatywny wpływ na hodowlę prowadzoną przez spółkę "A". W rezultacie należy uznać, że Raport spełnia wymogi formalne z art. 66 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku a jego treść jest wystarczająca do ustalenia czy planowana sortownia spełni wymóg zawarty w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, iż ewentualne uciążliwości wynikające z prowadzonej działalności gospodarczej muszą się mieścić w granicach działki na której działalność będzie prowadzona". Mając na uwadze powyższe nie ulega wątpliwości, że wedle wiążącego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego złożony w sprawie raport jest w świetle art. 66 ust. 1 u.u.i.ś. kompletny, a wnioski wypływające z tego raportu uprawniały organy do wydania pozytywnej decyzji dla inwestora. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że raport zawiera dane wymagane w świetle art. 66 ust. 1 u.u.i.ś. pozwalające stwierdzić, że ewentualne uciążliwości związane z inwestycją mieścić się będą w granicach działki, na której będzie prowadzona działalność "B" s.j. Powyższe stanowisko – zgodnie z powołanym wcześniej art. 190 P.p.s.a. – wiąże Sąd pierwszej instancji, któremu sprawa została przekazana po kasacyjnym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd obecnie rozpoznający sprawę nie może zatem przyjąć, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest niekompletny, a także nie może weryfikować jego oddziaływań, gdyż te Naczelny Sąd Administracyjny uznał za ustalone i zawierające się w granicach terenu inwestora (czyniąc te stwierdzenia podstawą swego orzeczenia). Wojewódzki Sąd Administracyjny przed rozpoznaniem sprawy dokonał analizy stanowiska "A" sp. z o.o. przedstawionego w piśmie procesowym z 10 sierpnia 2015 r., które wpłynęło do Sądu 12 sierpnia 2015 r. W piśmie tym skarżąca podnosi szereg zarzutów podważających przygotowany przez "B" sp. j. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Na zarzuty te inwestor odpowiedział w piśmie z 14 sierpnia 2015 r. (które wpłynęło do akt 12 sierpnia 2015 r.). W ocenie Sądu zarzuty skarżącej podniesione w piśmie z dnia 10 sierpnia 2015 r. nie mogą odnieść skutku, w znacznej mierze dlatego, że prowadzą one do podważenia bądź poddają pod wątpliwość ocenę sprawy, która legła u podstaw prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przed zajęciem stanowiska co do poszczególnych zarzutów i okoliczności podniesionych w piśmie z dnia 10 sierpnia 2015 r. Sąd zwraca także uwagę na pewną kwestię natury ogólnej. Podkreślić trzeba, że w znacznej części swych wywodów "A" sp. z o.o. wyraża wątpliwości co do tego jaki charakter będzie miało przedsięwzięcie projektowane przez "B" sp. j. i że jego oddziaływania będą inne od założonych przez inwestora. W ocenie Sądu wyrażanie obaw, że inwestycja może rzekomo spełniać inne funkcje aniżeli te, na które wskazano w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, nie może być podstawą skutecznego zarzutu w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tego rodzaju postępowaniu przedmiotem oceny jest konkretny wniosek, którego treścią jest także konkretna charakterystyka przedsięwzięcia zawarta w raporcie. W niniejszej sprawie jest to przedsięwzięcie polegające na budowie sortowni zmieszanych odpadów komunalnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą w miejscowości Bolechowo. W punkach 1-3, 5 i 6 pisma z dnia 10 sierpnia 2015 r. skarżąca spółka opisuje relacje przestrzenne pomiędzy własnym zakładem (fermą drobiu) i innymi obiektami a projektowaną inwestycją. Zaznacza, że odległości pomiędzy zakładami nie są wystarczająco duże i podano je błędnie (punkt 6 pisma), co powoduje, że zamierzenie inwestycyjne "B" sp. j. zagrozi fermie drobiu (stworzy na nią niekorzystne oddziaływanie), a także zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej (pkt 3 pisma). W punkcie 5 wskazano nadto, że inwestycja niekorzystnie wpłynie na otaczającą ją faunę i florę. "A" sp. z o.o. zarzuca, iż w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powyższe kwestie nie zostały przeanalizowane. Wymienione wyżej zarzuty nie mogą zostać uwzględnione, gdyż opierają się one na sprzecznym ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego założeniu, że projektowana inwestycja będzie powodowała niekorzystne oddziaływania poza jej granicami, co zostało wykluczone w wyroku Sądu drugiej instancji. Warto zwrócić uwagę, że na kwestie wymienione wyżej w punktach 1-3, 5 i 6 "A" sp. z o.o. zwracała uwagę w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (zob. pismo z dnia 3 lipca 2013 r., k. 199 akt sądowych), a stanowisko spółki nie zostało przez ten Sąd uwzględnione. W tym miejscu należy też przypomnieć, że przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego była właśnie kwestia oddziaływań inwestycji poza granice terenu objętego tytułem prawnym inwestora, a oddziaływanie to zostało przez Sąd drugiej instancji wykluczone (gdyby istniało, to inwestycja naruszałaby plan miejscowy – szerzej na ten temat zob. uzasadnienie wyroku II OSK 2207/13) W punkcie 4 pisma z dnia 10 sierpnia 2015 r. "A" sp. z o.o. stwierdza, że pas zieleni izolacyjnej przewidziany w planie miejscowym, który miałby za zadanie izolować inwestycję od pozostałych terenów, nie znajduje się na działce inwestora i zostało to przyznane w samym raporcie (s. 28 raportu). W ocenie Sądu zagadnienie to nie może stanowić okoliczności pozwalającej podważyć decyzję. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 13 i 14 u.u.i.ś. "raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać: [...] 13) przedstawienie zagadnień w formie graficznej; 14) przedstawienie zagadnień w formie kartograficznej w skali odpowiadającej przedmiotowi i szczegółowości analizowanych w raporcie zagadnień oraz umożliwiającej kompleksowe przedstawienie przeprowadzonych analiz oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko". Raport dokładnie opisuje charakterystykę przedsięwzięcia i zawiera załączniki graficzne obrazujące przeprowadzone wywody i analizy. W raporcie rzeczywiście przewiduje się istnienie pasa zieleni izolacyjnej (obraz nr 12). Skoro tak, to oznacza tylko tyle, że raport oparto na założeniu, iż zieleń ta zostanie na tym obszarze zrealizowana. Jest to natomiast w gestii inwestora, aby warunek ten dopełnić w związku z dalszymi etapami procesu inwestycyjnego dla projektowanej instalacji. Nie może też ujść z pola widzenia fakt, że w decyzji z dnia (...) kwietnia 2012 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, w punkcie 3.3 wskazano, że do projektu budowlanego "należy dołączyć projekt zieleni izolacyjnej, zgodnie z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego)". Zieleń izolacyjna zalicza się więc do elementów przedsięwzięcia wnioskowanego przez "B" sp. j. jako całości i musi być zrealizowana. Warto w tym miejscu dodać, że w końcowej części uzasadnienia decyzji środowiskowej zastrzeżono, że wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (decyzji określonej w art. 72 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś.) powinien być zgodny z wymaganiami określonymi w raporcie (w przeciwnym przypadku inwestor musiałby przeprowadzić ponową ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – zob. art. 88 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś.). W punkach 7 i 8 pisma z dnia 10 sierpnia 2015 r. "A" sp. z o.o. poddaje pod wątpliwość, jak należy rozumieć warunek dotyczący wydajności instalacji wynoszącej 18000 Mg/rok, z możliwością sortowania odpadów opakowaniowych w ilości do 2000 Mg/rok. Obawy skarżącej budzi przede wszystkim fakt, że przedsięwzięcie – jak przewiduje się to w wielu fragmentach raportu – może funkcjonować w systemie dwuzmianowym, a to jej zdaniem pozwoli na podwojenie wydajności. Zwiększy to także ilość emisji gazów, pyłów do powietrza oraz hałasu (pkt 8). Zdaniem Sądu zarzut podniesiony w punktach 7 i 8 nie jest zasadny. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wyraźnie wskazano, że projektowana instalacja do sortowania odpadów komunalnych zmieszanych dopuszczana decyzją ma mieć wydajność do 18 000 Mg/rok, z możliwością sortowania odpadów opakowaniowych w ilości do 2000 Mg/rok w czasie, kiedy nie wykonuje się sortowania odpadów komunalnych zmieszanych. Warunek ten jest w ocenie Sądu jednoznaczny. Dla wskazanej w decyzji wydajności instalacji został przygotowany raport. W punkcie 9 i 10 pisma z 10 sierpnia 2015 r. "A" sp. z o.o. wskazuje, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie jest wyczerpujący treściowo. Zarzuca, że na terenie instalacji będą dowożone odpady budowlane oraz wywożone odpady wysegregowane: biodegradowalne i palne, a także ścieki technologiczne. Skarżąca zarzuca nadto, że nie wyjaśniono jak ogrzewane będą trybuna sortownicza z kabiną sortowniczą oraz czy i jak będzie ogrzewany budynek administracyjny z portiernią. "A" sp. z o.o. podniosła, iż kwestia ogrzewania budynków jest istotna także z punktu widzenia planu miejscowego, gdzie w § 18 ust. 1 zawarto zalecenia w tym zakresie. Wreszcie skarżąca dodaje, że nie ujęto w raporcie wszystkich pojazdów ciężarowych, które będą poruszać się po zakładzie, a które stanowić będą źródło hałasu. W punkcie 11 "A" sp. z o.o. podważa natomiast treść raportu w zakresie w jakim przyjęto w nim ustalenia dotyczące uciążliwości zapachowych powodowanych przez odpady zwożone na teren instalacji oraz procedur organizacyjnych mających na celu ich eliminację. Zdaniem skarżącej procedury te są niewystarczające. Wyjaśniono także, że projektowany system eksploatacji instalacji będzie działał w warunkach rodzących obawy co do tego, że uciążliwości zapachowe powodowane przez przedsięwzięcie będą znacznie większe niż zakładane w raporcie. Odnosząc się do powyższych kwestii Sąd wskazuje, że nie mogą one odnieść skutku na obecnym etapie sprawy. W wyroku z dnia 17 kwietnia 2015 r., II OSK 2207/13 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, że organy "zasadnie [...] uznały, że złożony przez inwestora Raport po uzupełnieniu spełnia wymogi formalne wynikające z art. 66 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Zatem stanowisko zawarte w tym raporcie mogło być podstawą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowe jest też stanowisko organów, że "wnioski wypływające z tego raportu uprawniały je do wydania pozytywnej dla inwestora decyzji". W świetle cytowanych wypowiedzi zakres badania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może zatem już obecnie w żadnym razie zmierzać do wykazania, że raport dotknięty jest brakami dyskwalifikującymi ten dokument w świetle art. 61 ust. 1 u.u.i.ś. jako niekompletny i nie mogący stanowić podstawy dla wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowań. Uzupełniając powyższe warto też wskazać na rolę i charakter raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Dokument ten stanowi opis i charakterystykę projektowanego przedsięwzięcia odnoszące się do założonych przez inwestora parametrów. Druga funkcja raportu wyraża się natomiast w tym, że jest on szczególnego rodzaju dowodem na okoliczność tego, że w świetle dostępnej wiedzy specjalistycznej projektowana inwestycja o założonych parametrach spowoduje takie a nie inne oddziaływanie na środowisko (J. Szuma, Charakter prawny raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko [w:] B. Rakoczy, K. Karpus, M. Szalewska, M. Walas, Zasada zrównoważonego rozboju w wymiarze gospodarczym i ekonomicznym, Toruń 2015, s. 295). W przedstawionym raporcie "B" sp. j. szczegółowo przedstawiła charakterystykę i parametry przedsięwzięcia. Określiła też obszernie rodzaje oddziaływań, w tym emisji do atmosfery, które powodować będzie projektowana przez nią instalacja w toku jej realizacji i eksploatacji. Warto wskazać, że zostały one szczegółowo przeanalizowane nie tylko w raporcie, ale też doprecyzowane w piśmie uzupełniającym raport z dnia (...) grudnia 2011 r. (zob. s. 2 pisma). Analizując raport złożony przez "B" sp. j. w świetle całego zebranego materiału sprawy (w tym także opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska) Sąd obecnie orzekający nie znalazł podstaw, aby stwierdzić, że przypisywane przedsięwzięciu oddziaływania zostały przez inwestora przedstawione nierzetelnie albo, że zostały zaniżone w stopniu, który dyskwalifikowałby raport jako dowód. Wykracza natomiast poza ocenę raportu zagadnienie, czy pewne szczegółowe rodzaje oddziaływań, charakterystyczne dla niektórych czynności (ruch określonych pojazdów), czy elementów instalacji (ogrzewanie konkretnych obiektów budowlanych) zostały przez inwestora przeoczone. W świetle treści przedstawionego raportu rolą inwestora jest bowiem tak zaprojektować i zrealizować zamierzenie na dalszych etapach procesu inwestycyjnego, aby było ono zgodne z wynikającymi z tego raportu założeniami. W piśmie z dnia 10 sierpnia 2015 r. "A" sp. z o.o. wskazuje też, że opis metod ogrzewania obiektów projektowanej przez "B" sp. j. instalacji ma znaczenie z punktu widzenia jej oceny w świetle § 18 ust. 1 planu miejscowego. Zarzut ten nie jest trafny, gdyż w wymienionym przepisie planu nie wymaga się bezwzględnie stosowania określonych metod ogrzewania, a jedynie zaleca określone paliwa ekologiczne. Odnosząc się do zarzutu zawartego w piśmie "A" sp. z o.o. w pkt 12 dotyczącego nie uwzględnienia w raporcie faktu położenia inwestycji względem obszaru chronionego krajobrazu we wsi T. wyznaczonego uchwałą Rady Gminy C. Sąd podkreśla, że choć inwestycja znalazła się na obszarze chronionego krajobrazu, to nie sposób stwierdzić, aby naruszała ona którykolwiek zakaz sformułowany w uchwale na jego potrzeby. Wreszcie zaznaczenia wymaga, że powyższa uchwała z dnia 21 maja 2009 r. została unieważniona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2015 r., IV SA/Po 1070/14 (Dz. Urz. Woj. Wlkp., poz. 2641) (sprostowanym postanowieniem z dnia 26 maja 2015 r., IV SA/Po 1070/14). Brak zawarcia w raporcie opisu położenia inwestycji względem wymienionego wyżej obszaru chronionego krajobrazu i weryfikacji zgodności inwestycji z uchwałą nie może mieć zatem wpływu na wynik sprawy. "A" sp. z o.o. w punkcie 13 wskazuje, że na potrzeby inwestycji nie dokonano odpowiedniej analizy w kontekście stosowania najlepszych dostępnych technik (zob. art. 207 Prawa ochrony środowiska). Zaznaczono, że w zakresie gospodarki odpadami został opracowany Dokument referencyjny zatytułowany: Przemysł Przetwarzania Odpadów z sierpnia 2006. Sąd obecnie rozpoznający skargę nie znajduje podstaw, aby na aktualnym etapie sprawy oceniać i kwestionować inwestycję z wymienionego wyżej powodu, zwłaszcza nie widzi podstaw, aby uznać, iż raport jest niekompletny w zakresie oparcia projektu instalacji na odpowiednich technologiach. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił jednoznacznie, że "w ramach oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z obowiązującymi przepisami po trzykrotnym uzupełnieniu Raportu wypowiedziały się kompetentne w zakresie wymogów sanitarnych i środowiskowych organy wyposażone w doświadczonych w tym zakresie pracowników i w odpowiedni aparat techniczny. Dlatego uregulowany w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku sposób dokonania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko poprzez konieczność uzyskania uzgodnień i opinii, uniemożliwia podważanie ich merytorycznej zawartości przez organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach". W punktach 14-18 pisma z dnia 10 sierpnia 2015 r. skarżąca powołuje się na przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm.) zmienionej ustawą z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 89). Argumentacja ta opiera się na założeniu, że projektowana instalacja spełnia warunki do zakwalifikowania jej jako regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych (por. art. 35 ust. 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.). Przedstawione wyżej okoliczności – w ocenie Sądu – nie mają znaczenia dla obecnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W raporcie instalacja projektowana przez "B" sp. j. nie jest określona jako regionalna instalacja przetwarzania odpadów komunalnych. Przedsięwzięcie zostało przez inwestora w określony sposób scharakteryzowane w raporcie i w przedstawionym kształcie podlegało ono ocenie w toku postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast to, czy ewentualnie w przyszłości będzie ona miała aspirować to uznania ją za instalację służącą realizacji zdań określonych w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach zależeć będzie od przyszłych planów inwestora. Z uwagi na uchylenie dotychczasowego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez Naczelny Sąd Administracyjny zachodzi oczywiście konieczność zajęcia stanowiska, co do pozostałych zarzutów skargi "A" sp. z o.o. Sąd w tym składzie w pełni podziela ocenę zaprezentowaną w tym zakresie (nie podważonym przez Naczelny Sąd Administracyjny) w wyroku z dnia 26 kwietnia 2013 r., II SA/Po 1/13 i uznaje ją za własną. Stwierdzić należy, że postępowanie przeprowadzone w sprawie było zgodne z przepisami rozdziału 3 działu V u.u.i.ś. Sąd zważył w szczególności, iż niezasadny jest zarzut jakoby na terenie sortowni miały być przechowywane odpady niebezpieczne. Oczywistym jest, iż odpady posiadające cechy odpadów niebezpiecznych w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r o odpadach (Dz. U z 2010 r. Nr 185, poz.1243 ) obowiązującej w dniu wydania zaskarżonej decyzji, mogą znaleźć się wśród odpadów zmieszanych. Ani obowiązująca w dniu wydania zaskarżonej decyzji ustawa o odpadach, ani obowiązująca obecnie ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U z 2013 r. nr 21) nie zabraniają wyodrębniania odpadów posiadających właściwości niebezpieczne z odpadów zmieszanych dostarczonych na teren sortowni. Oczywistym jest, iż ani przedsiębiorstwo zajmujące się odbieraniem odpadów zmieszanych od ludności, ani przedsiębiorstwo zajmujące się sortowaniem odpadów nie mają wpływu na to czy wśród odpadów zmieszanych znajdą się odpady posiadające właściwości niebezpieczne. W toku postępowania organ pierwszej instancji okoliczność tę dostrzegł i zawarł w swojej decyzji z dnia (...) kwietnia 2012 r. stosowne obostrzenia dotyczące przechowywania na terenie sortowni odpadów zawierające właściwości niebezpieczne (pkt. 2.10). Rozstrzygnięcie to jest zgodne z obowiązującymi przepisami. Reasumując nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że na terenie sortowni będą składowane odpady niebezpieczne, gdyż zgodnie z przepisami takie odpady nie powinny się znaleźć się wśród odpadów zmieszanych. W szczególności odpadami niebezpiecznymi nie są podlegające biodegradacji odpady organiczne, co próbowała wykazać skarżąca. Natomiast gdyby na skutek nieprzestrzegania przepisów odpady o właściwościach niebezpiecznych miały się pojawić na terenie sortowni (co stanowiłoby sytuację wyjątkową) organy zapewniły właściwą procedurę postępowania z takimi odpadami. Twierdzenie skarżącej, iż magazynowanie odpadów podsitowych z uwagi na procesy "gnilne i biodegradowalne", będzie miało negatywny wpływ na produkcję spółki "A", w tym także wnioski zawarte w tym zakresie w prywatnej opinii dr P. Ł., traktować należy li tylko jako polemikę z ustaleniami poczynionymi przez organy obu instancji, opartymi na raporcie o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. W szczególności zauważyć należy, iż organ pierwszej instancji ograniczył czas przechowywania na terenie sortowni "frakcji podsitowej" do jedynie 3 dni, pomimo, iż w raporcie termin ten określono na "kilka" dni. Niewątpliwie to dokonane przez organ obostrzenie stanowiło uwzględnienie postulatów strony postępowania administracyjnego – spółki "A". Zawarte w skardze w tym zakresie zarzuty są gołosłowne i nie mogą doprowadzić do zakwestionowania ustaleń organów. Również sporządzona na zamówienie skarżącej spółki opinia dr P. Ł. – która w istocie może być potraktowana w niniejszym postępowaniu jako uszczegółowienie stanowiska strony skarżącej - poza przedstawionymi w niej wątpliwościami dotyczącymi ewentualnego wpływu na zwierzęta znajdujące się w sąsiedztwie planowanej inwestycji, posiada cechy polemiki, niepopartej jednak argumentami, które mogłyby doprowadzić do zakwestionowania ustaleń przyjętych w raporcie, w zakresie, który nie został przez Sąd zakwestionowany. Nie budzi przy tym wątpliwości, że opinia ta nie może posiadać waloru dowodu z opinii biegłego, nawet jeśli sporządzona została przez osobę posiadającą wiedzę fachową (por. wyrok SN z dnia 12 kwietnia 2002 r., sygn. akt I CKN 92/00, Lex nr 53932). Opinię "prywatną" traktuje się jak twierdzenia strony, która dla ich uwiarygodnienia odwołuje się do autorytetu specjalisty. W ocenie Sądu nie ma racji skarżąca, iż w toku postępowania nie przewidziano sposobu postępowania w przypadku "poważnej awarii przemysłowej". Z uwagi na charakter inwestycji – zgodnie z obowiązującymi przepisami - nie przewiduje się dla niej możliwości wystąpienia "poważnej awarii przemysłowej" (na co zwrócił uwagę organ pierwszej instancji w decyzji z dnia 2 kwietnia 2012 r.), a sytuacje awaryjne i postępowanie w związku z nimi zostały opisane na s. 49 raportu. Nadto w pkt. 2.8 decyzji Wójta z dnia 2 kwietnia 2012 r. przewidziano obowiązek niezwłocznego (maksymalnie w ciągu 24 godzin) wywozu odpadów z terenu sortowni na wysypisko, w sytuacji awarii linii sortowniczej. Niezrozumiały jest zarzut skarżącej dotyczący nierozważenia w Raporcie wpływu oddziaływania przedsięwzięcia na dobra materialne, w tym na dobra należące do "A" sp. z o.o. Przy założeniu, że inwestycja nie może (zgodnie z planem miejscowym) oddziaływać negatywnie na sąsiednie nieruchomości, nie może też negatywnie oddziaływać na dobra materialne. Tak więc wpływ na dobra materialne mógłby być rozważany tylko i wyłącznie wobec ustalenia, że inwestycja będzie mieć negatywne oddziaływanie na tereny sąsiednie, co z kolei wobec treści planu miejscowego uniemożliwiałoby wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach sortowni. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy zarzut negatywnego wpływu inwestycji na sąsiednie nieruchomości jest nieuprawniony. Całkowicie niezasadny jest zarzut skarżącej, iż planowania inwestycja jest sprzeczna ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla obszaru gminy C. Wobec uchwalenia planu miejscowego dla terenów położonych w gminie C., w świetle obowiązujących przepisów organy zobowiązane były sprawdzenia zgodności zamierzenia inwestycyjnego właśnie z tym planem. Również ewentualna sprzeczność planu miejscowego ze studium nie może być przedmiotem badania organów rozpatrujących wniosek o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Wbrew skarżącej raport (Aneks nr II) zawiera opis szczegółowych zabezpieczeń w celu ochrony środowiska gruntowo wodnego, nadto raport i decyzja organu pierwszej instancji zawierają opis postępowania z wodami opadowymi i pochodzącymi z roztopów. Mając to wszystko na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi "A" sp. z o.o. na podstawie art. 151 P.p.s.a.