II SA/Po 615/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia NSA Stanisław Małek Sędzia NSA Barbara Kamieńska (spr.) Protokolant sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi E. i J.S. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 31 marca 2005r. Nr XXVII/478/2005 w przedmiocie protestu do planu miejscowego; postanawia: odrzucić skargę /-/ St.Małek /-/ J.Szaniecka /-/ B.Kamieńska Dnia 15 lutego 2001r. Rada Miejska podjęła uchwałę nr XXIX/433/2001 o przystąpieniu do opracowania "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w rejonie ulicy [...]" wyjaśniając, że jest to uzasadnione "ze względu na potrzebę umożliwienia właścicielowi terenu położonego w rejonie ulic: [...],[...],[...] i [...] prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie obsługi i sprzedaży pojazdów samochodowych, jak również uregulowania sprawy dojazdu do działek przeznaczonych na tę działalność". W obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania, tereny zajmowane przez firmę "A", są w całości przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową, co pozostaje w sprzeczności z faktycznym ich zainwestowaniem. Tereny te położone są przy projektowanej drodze głównej, mającej stanowić w przyszłości przedłużenie tzw. [...] i obwodnicę dla ruchu tranzytowego. Uciążliwości związane w ruchem komunikacyjnym prowadzonym przez tego typu drogę wykluczają możliwość wykorzystania terenów bezpośrednio do niej przylegających (gruntów firmy "A") pod budownictwo jednorodzinne. Projektowana zmiana planu – jak wynika z załącznika – obejmowała działki nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], oraz część działek nr [...],[...], [...] i [...] obręb [...]. W toku postępowania projekt planu był dwukrotnie wykładany - ostatnio w okresie od 3 do 24 stycznia 2005r. W dniu 4 lutego 2005r. wpłynęły do Zarządu Miasta K. uwagi do projektu planu właścicieli działek przylegających do terenu objętego projektowaną zmianą planu: E. i M.H. (działka nr [...]), E. i J.S. (działka nr [...]) oraz G. i M.C. (działka nr [...]). Osoby te zakwestionowały zasadność zmiany przeznaczenia przedmiotowego terenu i "zaplanowanie na terenie bezpośrednio przylegającym do naszych posesji usług komercyjnych (...)" Uniemożliwia to właścicielom korzystanie z działek. Dla ochrony ich interesów autorzy protestu domagali się: 1) ustalenia nakazu wprowadzenia zabezpieczeń przed hałasem zgodnych z Polską Normą (ekranów wygłuszających) nie tylko w sferze uciążliwości układu komunikacyjnego, ale o przy ich posesjach, graniczących w terenami usług komercyjnych; 2) wyłączenia w odniesieniu do podjazdów dla samochodów ciężarowych możliwości odstępstw od głównej linii zabudowy; 3) ograniczenia dopuszczalnej wysokości wszelkiej zabudowy wpisanej w zakres usług komercyjnych do 9 m; 4) ustalenia minimalnej liczby stanowisk parkingowych z wyszczególnieniem miejsc parkingowych dla samochodów ciężarowych; 5) ustalenia zakazu lokalizacji sieci transformatorowych na terenie zieleni izolacyjnej oznaczonej w planie symbolem 1,ZL; 6) doprecyzowania obowiązków związanych z urządzeniem stref zieleni izolacyjnej. Rada Miejska uchwałą z dnia 31 marca 2005r. nr XXVII/478/2005 odrzuciła te protesty, "ponieważ projekt planu ustalając funkcję usług komercyjnych na terenie firmy "A" oraz w najbliższym jej otoczeniu zawierał odpowiednie zapisy z zakresu ochrony środowiska, zapewniające ochronę przed ewentualnymi uciążliwościami oraz odpowiednie warunki zabudowy na terenie 1UC, które nie powinny w sposób nadmierny wpływać na wykonywanie prawa własności na nieruchomościach położonych w sąsiedztwie". Zaliczyć do nich należy między innymi linię i wysokość zabudowy, minimalną ilość miejsc parkingowych oraz 8 m sferę zieleni izolacyjnej. Informując o tym autorów protestu pismem z dnia 4 kwietnia 2005r. Prezydent Miasta K. przypomniał nadto, że projekt planu zawiera zapisy mające chronić interesy osób trzecich przed nadmiernymi uciążliwościami nowotworzonej jednostki bilansowej 1UC, a mianowicie: 1) uciążliwości wywołane działalnością gospodarczą nie mogą przekraczać poziomu określonego przepisami ustaw szczególnych i wykonawczych oraz Polskimi Normami (§ 20 ust. 4), 2) ewentualna uciążliwość dla środowiska wywołana przez obiekty usługowe i inne nie może wykraczać poza teren lokalizacji obiektu, a tym samym wywoływać konieczności ustanawiania strefy ochronnej (§ 20 ust. 4), 3) obowiązek zaopatrzenia w ciepło ze źródeł ekologicznych (§ 17), 4) odprowadzenie ścieków sanitarnych do miejskiej sieci kanalizacyjnej, a zanieczyszczonych wód opadowych do miejskich kanałów deszczowych (§ 15), 5) obowiązek podczyszczania ścieków technologicznych na własnym terenie (§ 15), 6) obowiązek urządzenia pasów zieleni izolacyjnej pomiędzy zabudową usługową i komunikacją, a zabudową mieszkaniową (rysunek planu oraz § 20 ust. 1, § 21 ust. 1 i § 26). Pismem z dnia 25 kwietnia 2005r. E. i M.H., E. i J.S. oraz G. i M.C. wnieśli na powyższą uchwałę skargę do Sądu, wnosząc "o zbadanie pod względem merytorycznym i legalności uchwały j.w. oraz zasadności działań Rady Miasta w zakresie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego terenu j.w. w proponowanym przezeń kierunku rozwoju ". W ocenie skarżących, organom gminy zależy nie na ochronie mieszkańców osiedla domów jednorodzinnych, które bezpośrednio sąsiaduje z terenem objętym planem, lecz "na uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego w kształcie, na którym zależy lokalnemu przedsiębiorcy – właścicielowi firmy "A". Rada Miejska wniosła o odrzucenie skargi, bowiem zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, które mają zastosowanie w powyższej sprawie na podstawie art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r.o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na uchwałę w sprawie odrzucenia protestu nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 23 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym). W dniu 28 kwietnia 2005r. Rada Miejska uchwałą nr XXX/494/2005 zatwierdziła kwestionowany przez skarżących "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu w rejonie ulicy [...]". Zastrzeżenia skarżących co do merytorycznych rozwiązań planistycznych również nie mają uzasadnienia, ponieważ rozwiązania te są zgodne z wcześniej uchwalonym "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K.", w którym na przedmiotowym terenie – przy projektowanym dużym węźle komunikacyjnym – przewidziano centra usługowe. Poza tym w planie wprowadzono szereg zabezpieczeń z zakresu ochrony środowiska, które chronią sąsiadującą zabudowę mieszkaniową przed ponadnormatywnym hałasem i zanieczyszczeniami. Skargi G. i M.C. oraz E. i M.H., od których skarżący nie uiścili wpisów zostały odrzucone postanowieniami z dnia 1 grudnia 2005r. Odnośnie skargi E. i J.S. - Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2006r. skarżący oraz pełnomocnik Rady Miejskiej zgodnie przyznali, że nieruchomość skarżących, oznaczona krzyżykiem na zdjęciu (k. 102 akt sądowych) leży poza granicami obszaru objętego projektowaną zmianą planu, ale z nim sąsiaduje. Samo tego rodzaju sąsiedztwo nie może jeszcze stanowić o interesie prawnym tych osób, a tym bardziej o jego naruszeniu. Wszystkie okoliczności mające w ocenie skarżących wskazywać na naruszenie kwestionowanym projektem ich interesu prawnego jako właścicieli jednej z nieruchomości graniczących z terenem objętym planem, takie jak zwiększenie nasilenia ruchu samochodowego, zwiększenie emisji hałasu i zanieczyszczeń, czy niedostateczny zasięg pasa zieleni izolacyjnej wiążą się wyłącznie z interesem faktycznym. Trafnie zatem Rada Miejska potraktowała pismo skarżących złożone dnia 4 lutego 2005r. jako protest w rozumieniu art. 23 ust. 1` ustawy z dnia 7 lipca 19994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zasadnie w odpowiedzi na skargę twierdzi się, iż powołana ustawa, której przepisy mają w sprawie zastosowanie z uwagi na rozpoczęcie procedury planistycznej w czasie jej obowiązywania, nie przewiduje możliwości zaskarżenia uchwały w sprawie odrzucenia protestu. Skarga nie mogła też zostać rozpatrzona na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wobec niewyczerpania przez skarżących wymogu uprzedniego wystąpienia do Rady Gminy z żądaniem usunięcia naruszeń. Dlatego skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 pkt 6 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/ St.Małek /-/ J.Szaniecka /-/ B.Kamieńska MarK