II SA/Po 617/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant sekr. sąd. Joanna Wieczorkiewicz po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2006r. przy udziale sprawy ze skargi J.F. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2005r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2005r. Nr [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 500zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych; III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/W. Batorowicz /-/E. Brychcy /-/A. Łaskarzewska W dniu [...] stycznia 2005r. J. F. wniósł o zmianę sposobu użytkowania wiaty garażowej znajdującej się na jego posesji w K. przy ul. [...], na wiatę garażowo – magazynową. Wnioskodawca wskazał, że wiatę chciałby wykorzystać w związku z prowadzoną działalnością na terenie jego posesji. Podkreślił, iż zmiana sposobu użytkowania nie wiąże się z rozszerzeniem prowadzonej działalności, a jedynie ma na celu usprawnienie funkcjonowania firmy (k. 1 akt administracyjnych pierwszej instancji). Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] lutego 2005r., na podstawie art. 71 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) wniósł sprzeciw do powyższego zgłoszenia. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż z zapisu planu miejscowego wynika, iż na terenie, na którym znajduje się przedmiotowa nieruchomość wyklucza się produkcję przemysłową, dopuszcza się jedynie możliwość lokalizacji nowych usług w formie lokali wbudowanych w budynki mieszkaniowe na całym terenie oraz w formie budynków o funkcji usługowej (k. 2 akt administracyjnych pierwszej instancji). W odwołaniu od powyższej decyzji J. F. wskazał, iż decyzja Prezydenta rażąco narusza art. 71 ust. 5 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Zmiana sposobu użytkowania wiaty nie spowoduje rozpoczęcia czy kontynuowania działalności produkcyjnej (k. 9 akt administracyjnych drugiej instancji). W piśmie przekazującym odwołanie z dnia [...] marca 2005r. Naczelnik Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury zawarł stwierdzenie, że dopuszczenie wykonania zmiany funkcji istniejącej wiaty garażowej na budynek magazynowy służy istniejącemu zakładowi produkcji styropianu. Właścicielami zakładu o nazwie "A" są L. F. i J. F. Wojewoda decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazał, iż § 13 ust. 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyklucza produkcję przemysłową na terenie objętym wnioskiem (k. 11 akt administracyjnych drugiej instancji). Skargę na powyższą decyzję złożył J. F., który wniósł o jej uchylenie podkreślając, iż zmiana użytkowania wiaty w żaden sposób nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wskazał, że na terenie posesji nie prowadził i nie prowadzi działalności polegającej na produkcji przemysłowej (k. 2-3 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji (k. 4-5 akt sądowych). Na rozprawie dnia 30 maja 2006r. J. F. oświadczył, że nigdy nie prowadził i aktualnie nie prowadzi działalności produkcyjnej. Niezrozumiałe jest dla niego twierdzenie organów o prowadzeniu działalności produkcji albowiem prowadzi handel hurtowy i detaliczny materiałów budowlanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie organy obydwu instancji dopuściły się naruszenia przepisów procedury i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1, ppkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie bowiem z art. 7 i 77 § 1 kpa organy administracji w toku postępowania winny stać na straży praworządności, podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny, słuszny interes obywateli. Obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy w myśl art. 80 kpa. Organ dokonuje oceny czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności, mocy dowodowej, wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem Sądu przeprowadzone postępowanie pozostaje w sprzeczności z art. 7, 77 § 1 kpa, 80 kpa. Materiał zgromadzony w sprawie był niekompletny. Dokonana na jego podstawie ocena ma znamiona dowolności. Organy tak I jak i II instancji nie zgromadziły żadnego materiału dowodowego, z którego wynikałby charakter prowadzonej przez skarżącego działalności. W uzasadnieniu obu instancji brak precyzyjnych wywodów na ten temat. Organy ograniczają się jedynie do stwierdzenia, że skarżący prowadzi działalność produkcyjną, nie zawierając żadnych wywodów co do profilu tej działalności. Jedynie z pisma przekazującego odwołanie z dnia [...] marca 2005r. wynika, że skarżący prowadzi zakład produkcji styropianu. Zdaniem Sądu skoro organy nie zgodziły się na zmianę sposobu użytkowania wiaty, powołując się na fakt jej wykorzystania do sprzecznej z miejscowym planem działalności produkcyjnej winny w sposób jednoznaczny wykazać tę okoliczność. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 5 prawa budowlanego organ wnosi sprzeciw jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części narusza ustalenia obowiązującego planu. Wykazanie sprzeczności z planem zamierzonej zmiany jest okolicznością istotną w niniejszej sprawie. Winno znaleźć odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Zdaniem Sądu organy winny również w niniejszej sprawie, czego zresztą nie uczyniły, poczynić rozważania co do zaistnienia wymogów z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane, który warunkuje wszczęcie postępowania administracyjnego. A zatem wywieść należy, że postępowanie przeprowadzone przed organami obydwu instancji jest wadliwe. Organy prowadząc je dopuściły się jak już wspomniano wyżej naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 kpa. Wymogów z uwagi na brak istotnych dla sprawy rozważań nie spełnia także ani decyzja I ani II instancji. W tym względzie zatem naruszono przepisy art. 107 § 3 kpa. Powyżej opisane naruszenia procedury wyczerpują znamiona art. 145 § 1 pkt 1 ppkt "c" p.p.s.a. Stąd orzec należało jak w punkcie I sentencji. Uchylając decyzję organu I instancji Sąd miał nadto na względzie art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej ustawy. Jak w punkcie III rozstrzygnięto w oparciu o art. 152 ustawy jak wyżej. /-/W. Batorowicz E. Brychcy /-/A. Łaskarzewska Za nieobecnego Sędziego /-/W. Batorowicz kk