II SA/Po 62/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2009 r. z urzędu na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi H. S. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej postanawia zawiesić postępowanie. /-/Aleksandra Łaskarzewska Dnia [...] grudnia 2008 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu wydał postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2008 r., mocą którego organ I instancji ustalił opłatę legalizacyjną w wysokości 20000 zł. z tytułu samowolnej zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia [...] budynku [...]. Do tutejszego Sądu wpłynęła skarga inwestora na postanowienie organu II instancji. Organ I instancji, jako podstawę prawną wydanego postanowienia wskazał między innymi art. 71a ust.2 i 3 oraz art. 59f ust. 1 ustawy Prawo budowlane Postanowieniem z dnia 18 września 2007 r. (sygn. akt II OSK 568/06) Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytania prawne: 1. "czy art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) ustalający podstawę naliczania wymiaru kary, o której mowa w tym przepisie jest zgodny z art. 2 w zakresie, w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.", 2. "czy art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane w zakresie, w jakim przewiduje stawkę kary za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem art. 54 i 55 stanowiącą dziesięciokrotność kary, o której mowa w art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego jest zgodny z art. 2 w zakresie, w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Postępowanie wszczęte przed Trybunałem Konstytucyjnym na skutek zadanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie pytania prawnego, jest nadal w toku. Z uwagi na fakt, że podstawą obliczenia opłaty legalizacyjnej z tytułu samowolnej zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia w budynku [...] jest art. 71 a ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) odsyłający do odpowiedniego stosowania przepisu art. 59f ust. 1 tej ustawy uznać trzeba, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zależy od treści orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W tym stanie rzeczy postępowanie sądowoadministracyjne należało zawiesić z urzędu do czasu udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na zadane pytanie prawne. Wobec powyższego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia . /-/Aleksandra Łaskarzewska