II SA/Po 62/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak (spr.) Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi Z. K., A. J. i T. K. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. (dalej w skrócie: PINB), decyzją z 22 sierpnia 2017 r. o nr [...] umorzył w całości postępowanie administracyjne w przedmiocie legalności budowy linii średniego napięcia 15 kV, znajdującej się na działce ozn. nr ewid. gruntów [...] w obr. ewid. P. , gm. loco, stanowiącą własność Energa Operator S.A., a właścicielami działki są A. J., T. K. i Z. K.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż wnioskiem z dnia 03 kwietnia 2017 r. T. K. oraz Z. K. zwrócili się do PINB o przywrócenie stanu zgodnego z prawem i niezwłoczne uchylenie decyzji Starosty [...] z dnia [...] 2000r. nr [...], znak [...], w części dotyczącej pozwolenia na budowę linii średniego napięcia 15 kV na działce ozn. nr geod. [...] oraz wydanie nakazu rozbiórki odcinka linii, przesunięcia poza obszar lasu. Dalej wyjaśniono, iż w toku przeprowadzonego postępowania organ nadzoru budowlanego ustalił, że: - współwłaścicielami działki nr [...] (poprzednio nr [...]) jest małżeństwo A. J. i Z. K. (udział wspólny [...]) oraz T. K. (udział [...]); - właścicielem przedmiotowej napowietrznej linii energetycznej średniego napięcia 15 kV jest spółka E. S.A., Oddział w K. - Gmina P. była inwestorem zamierzenia budowlanego polegającego na budowie infrastruktury technicznej dla potrzeb oczyszczalni ścieków "L. " i wysypiska śmieci, obejmującego budowę przepompowni ścieków na terenie istniejących wojskowych oczyszczalni oraz rurociągów tłocznych od pompowni do studni rozprężania ścieków, pompowania ścieków oczyszczonych oraz rurociąg tłoczny i kanał grawitacyjny odprowadzający ścieki do strugi B. , sieć wodociągową oraz linię energetyczną; - ww. zamierzenie budowlane zostało zrealizowane na podstawie decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 25 stycznia 2000r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę; - ze zgodnych oświadczeń stron wynika, iż po zakończeniu przedmiotowej inwestycji dokumentacja techniczna - część elektryczna, została przekazana obecnemu właścicielowi napowietrznej linii energetycznej średniego napięcia 15 kV - spółce E. S.A. oddział w K.; - E. S.A. w swoich archiwach posiada protokół nr [...] z dnia 26 lipca 2000r. z odbioru technicznego linii średniego napięcia napowietrznej, kablowej, decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia 25 stycznia 2000r., na podstawie której została przedmiotowa linia energetyczna zrealizowana, zatwierdzoną mapę orientacyjną przebiegu linii w terenie, oświadczenia stron o wyrażeniu zgody na wybudowanie linii energetycznej napowietrznej na granicy działki nr [...] z działką 918, decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia 10 października 2001 r. udzielającą pozwolenia na użytkowanie oczyszczalni ścieków typu "L. " wraz ze składowiskiem odpadów stałych oraz częściową dokumentację techniczną, część elektryczna; - właściciel napowietrznej linii energetycznej posiada również mapę inwentaryzacyjną wykonaną przez uprawnionego geodetę K. B., wykonaną w marcu 2000r. i przyjętą do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego; - z porównania mapy inwentaryzacyjnej z mapą orientacyjną przebiegu linii energetycznej, załączonej do zatwierdzonego projektu budowlanego, stwierdza się zgodność wykonania przedmiotowej linii energetycznej napowietrznej średniego napięcia 15 kV z decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia 25 stycznia 2000r. udzielającą pozwolenia na budowę. - uwagi A. J. wniesione w piśmie z dnia 15sierpnia 2017r. mają odniesienie do organu, który wydawał decyzję na budowę i ewentualnych wątpliwości dotyczących zgody właścicieli należy doszukiwać się we właściwym organie, jakim jest Starosta S.. W ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na wykonanie przez Gminę P. napowietrznej linii energetycznej średniego napięcia 15 kV zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia 25 stycznia 2000r. udzielającą pozwolenia na budowę infrastruktury technicznej dla potrzeb oczyszczalni ścieków "L. " i wysypiska śmieci, obejmującej budowę przepompowni ścieków na terenie istniejących wojskowych oczyszczalni oraz rurociągów tłocznych od pompowni do studni rozprężania ścieków, pompowani ścieków oczyszczonych oraz rurociągu tłocznego i kanału grawitacyjnego odprowadzającego ścieki do strugi B. , sieć wodociągową oraz linię energetyczną. Inwestor dopełnił również nałożonego obowiązku i otrzymał od Starosty [...] decyzję udzielającą pozwolenia na użytkowanie. Jednocześnie organ powiatowy wskazał, że podnoszona kwestia ewentualnego braku zgody wszystkich współwłaścicieli na realizację inwestycji na etapie uzyskiwania przez inwestora pozwolenia na budowę, powinna być kwestionowana przez wnioskodawców w nadzwyczajnym trybie wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia 25 stycznia 2000 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Dalej stwierdzono, iż w myśl art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materiałnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne, staje się prawnie niedopuszczalne. W odwołaniu od powyższej decyzji T. K., Z. K. i A. J. podnieśli, iż obowiązkiem PINB-u jest zbadanie zgodności wybudowanego obiektu nie tylko z udzielonym pozwoleniem na budowę, ale ze wszystkimi obowiązującymi w owym czasie przepisami Prawa Budowlanego. Organ ten nie sprawdził zgodności budowy ze wskazanym przez wnioskodawców przepisem art. 33 ust. 2 pkt 2 oraz art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo Budowlane, choć przedstawione przez wnioskodawców dowody, których E. SA nie kwestionowała, świadczą jednoznacznie o naruszeniu tych przepisów w toku inwestycji. Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. (dalej skrócie: "WWINB"), decyzją z [...] 2017 r. o nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia decyzji wynika, iż organ odwoławczy podzielił ustalenia PINB, że zgromadzonego materiał dowodowy, w tym kopia rysunku nr [...] z projektu budowlanego oraz kopia inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej, wskazuje wykonanie przedmiotowej linii zgodnie z decyzją Starosty [...] o pozwoleniu na budowę z dnia 25 stycznia 2000 r. Według WWINB skoro postępowanie administracyjne zostało wszczęte w sprawie legalności budowy linii średniego napięcia 15kV, znajdującej się na działce ozn. nr ewid. gruntów [...] obr. ewid. P., stanowiącej własność E. S.A., a z poczynionych ustaleń wynika, że roboty budowlane wykonane zostały legalnie, zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Organ zauważył, iż sami skarżący w toku postępowania wskazują, że inwestycja jest zrealizowana zgodnie z pozwoleniem na budowę, a zarzuty, które podnoszą dotyczą prawidłowości wydanego pozwolenia na budowę tj. "naruszenie przepisów Prawo budowlane, mających wpływ na ważność decyzji udzielającej pozwolenia na budowę", "badanie wybudowanego obiektu z wszystkim obowiązującymi w owym czasie przepisami Prawa Budowlanego". Organem właściwym do zbadania legalności decyzji Starosty [...] jest Wojewoda W., zaś do wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] jest Starosta S.. Odnosząc się do uwag dotyczących obowiązku przeprowadzenia postępowania naprawczego w trybie przepisów art. 50-51 ustawy Prawo budowlane podkreślono, że decyzja o pozwoleniu na budowę pozostaje w obrocie prawnym, a co za tym idzie w aktualnym stanie faktycznym i prawnym brak jest podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego w ww. trybie. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, Z. K., A. J. oraz T. K. wnieśli o uchylenie wyżej wymienionych decyzji i rozstrzygnięcie sprawy z uwzględnieniem podania wnioskodawców w kontekście naruszenia art. 33 ust. 2 pkt 2 oraz art.32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podniesiono, iż postępowanie nadzorcze wszczęto na wniosek, a nie z urzędu, a wnioskodawcy domagali się doprowadzenia do usunięcia stanu niezgodnego z prawem, tj. z art.4, art.32 ust.4 pkt 2 Prawa budowlanego, czyli braku prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tymczasem organ prowadził postępowanie w sprawie legalności budowy jedynie w kontekście zgodności wykonanych robót budowlanych z zatwierdzonym projektem, co jest niezgodne z rzeczywistą inicjatywą wnioskodawców i stanowi de facto, że organ prowadził postępowanie w innym przedmiocie i pozostawił wniosek strony bez rozpoznania. Podniesiono, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może być badane przez organy nadzoru budowlanego w postępowaniu naprawczym, a brak zgody jednego ze współwłaścicieli nieruchomości na prowadzenie przez inwestora prac budowlanych uznać należy za niespełnienie wymogu art. 32 ustawy Prawo budowlane. Nieuprawnione jest zatem ustalenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że kwestia ewentualnego braku zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości na realizację inwestycji na etapie uzyskiwania przez inwestora pozwolenia na budowę powinna być kwestionowana przez wnioskodawców wyłącznie w nadzwyczajnym trybie wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności wydanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] 2000 roku, nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. To do zadań organu nadzoru budowlanego należy zbadanie i stwierdzenie w drodze rozstrzygnięcia, czy inwestor naruszył przepisy Prawa budowlanego wskutek braku uprawnienia do dysponowania terenem na cele budowlane przekazując jednocześnie wynik rozstrzygnięcia do wnioskodawców oraz organu nadrzędnego nad Starostą S., tj. do Wojewody W., którego zadaniem po powzięciu informacji o naruszeniu prawa przez inwestora w procesie budowlanym jest stwierdzenie nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i przekazanie organowi nadzoru celem dalszego postępowania, które winno skończyć się wydaniem nakazu rozbiórki nielegalnie wzniesionego obiektu. Zdaniem skarżących PINB naruszył przepis art. 65 § 1 K.p.a. poprzez nie przekazanie sprawy do Wojewody W. po stwierdzeniu, że organem właściwym do usunięcia z obrotu prawnego decyzji nr [...] z dnia 25 stycznia 2000 r. udzielającej pozwolenia na budowę jest wojewoda oraz naruszenie przepisu art.106 K.p.a. , poprzez nie zwrócenie się przez organ nadzoru do Wojewody W. o zajęcie stanowiska w sprawie wadliwej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, wydanej przez Starostę S. z naruszeniem przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, gdyż decyzja taka jest dotknięta wadą nieważności. Skarżący podnieśli, iż organ powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w przedmiocie posiadania przez inwestora zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane, a nie tylko zgodności wykonanych robót z zatwierdzonym projektem, a następnie ocenić materiał dowodowy na tle regulacji art.32 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 3 pkt 11), art. 4 Prawa budowlanego i rozważyć, czy inwestor spełnił wszystkie wymagania warunkujące uzyskanie pozwolenia na budowę zgodnego z wnioskiem i projektem budowlanym. Wykazanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane odnośnie nieruchomości objętej współwłasnością w częściach ułamkowych wykracza poza zakres zwykłego zarządu, co oznacza, że wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli (art. 199 K.c.). Brak takiej zgody na gruncie Prawa budowlanego art. 49b ust. 2 pkt 1 w związku z art. 30 ust. 2 jest równoznaczny z brakiem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W każdym przypadku niespełnienia tego warunku przez inwestora, obowiązkiem organu nadzoru budowlanego jest wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego, w związku z koniecznością zlikwidowania stanu niezgodnego z prawem. Odpowiadając na skargę WWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a"). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga jest niezasadna. Zauważyć należy, iż w rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostają ustalenia faktyczne dokonane przez Inspektor Nadzoru Budowlanego oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., dotyczące realizacji budowy linii średniego napięcia 15 kV, znajdującej się na działce ozn. nr ewid. gruntów [...] w obr. ewid. P., gm. loco, stanowiącej własność E. S.A. Przedmiotowa inwestycja została zrealizowana na podstawie ostatecznej decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 25 stycznia 2000r., udzielającej pozwolenia na budowę infrastruktury technicznej dla potrzeb oczyszczalni ścieków "L. " i wysypiska śmieci, obejmującej budowę przepompowni ścieków na terenie istniejących wojskowych oczyszczalni oraz rurociągów tłocznych od pompowni do studni rozprężania ścieków, pompowania ścieków oczyszczonych oraz rurociągu tłocznego i kanału grawitacyjnego odprowadzającego ścieki do strugi Bawół, sieć wodociągową oraz linię energetyczną. Organy ustaliły, iż przedmiotowa linia została wykonana zgodnie z ww. wymienioną decyzją, brak jest zatem podstaw do stwierdzenia samowoli budowlanej i zastosowania i z tych przyczyn zasadne jest umorzenie postępowania nadzorczego. Zdaniem skarżących do wybudowania opisanej linii doszło z naruszeniem prawa budowlanego, bowiem inwestor w chwili wystąpienia z wnioskiem o udzielenia pozowania na budowę, nie dysponował zgodami właścicieli terenu na realizację linii średniego napięcia. Zgodnie art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z 14 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu na dzień wydania decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] 2000r. (Dz. U. z 1997 r. nr 111, poz. 726 ze zm.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 lutego 2017 r. o sygn. akt II OSK 1628/15, artykuł 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, we wskazanym wyżej brzmieniu, zawierał bezwzględny wymóg, którego spełnienie dawało prawo uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ciężar wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obciążał inwestora, a spełnienie tego wymogu podlegało kontroli organu architektoniczno - budowlanego. Kategoryczność spełnienia wymogu wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wzmacniała definicja ustawowa prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Według art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji Starosty [...] nr [...] "Ilekroć w ustawie jest mowa o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - należy przez to rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonania robót budowlanych". Wydanie pozwolenia na budowę w przypadku, gdy bezwzględny wymóg dysponowania prawem do nieruchomości nie został spełniony, stanowi rażące naruszenie prawa będącego podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (patrz. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2017 r. o sygn. akt II OSK 1628/15 – dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Zauważyć jednak należy, iż funkcjonowanie w obiegu prawnym ostatecznej decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 25 stycznia 2000 r. uniemożliwia, z prawego punktu widzenia - w myśl zasady trwałości ostatecznego aktu administracyjnego (art. 16 K.p.a.), organom nadzoru budowlanego przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego dotyczącego robót budowlanych wykonanych w ramach przedmiotowej inwestycji. Nie zachodzi bowiem okoliczność polegająca na wykonaniu robót budowlanych bez stosownego pozwolenia, skoro pozwolenie takie - w postaci ostatecznej decyzji Starosty [...] z 25 stycznia 2000 r. - istnieje. Dopiero ewentualne wyeliminowanie z obiegu prawnego tej decyzji obligowałoby organy nadzoru budowlanego do wszczęcia postępowania legalizacyjnego. Innymi słowy, brak jest obecnie podstaw do prowadzenia postępowania legalizacyjnego odnośnie budowy przedmiotowej linii wysokiego napięcia wskazanych w omawianej ostatecznej decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę, a sytuacja ta istnieć będzie tak długo, jak długo decyzja ta pozostawać będzie w obrocie prawnym. Zarzuty, iż decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została z naruszeniem przepisów prawa, mogą być kierowane jedynie pod adresem tejże decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie pod adresem rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego poddanego kontroli sądowej w niniejszej sprawie. Zauważyć również należy, iż organy nadzoru budowlanego w ramach swoich kompetencji nadzorczych nie posiadają uprawnienia do uchylania bądź stwierdzenia nieważności decyzji wydawanych przez organy architektoniczno-budowlane. Zgodnie z treścią art. 84b ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego, w ramach kompetencji kontrolnych, w przypadku ustalenia przez organy nadzoru budowlanego, że zachodzą okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania albo stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej wznawia lub wszczyna z urzędu postępowanie. Organy nadzoru budowlanego nie posiadają zatem uprawnień do bezpośredniego ingerowania w decyzje wydane przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Zaznaczyć przy tym należy, iż postępowanie kontrolne, o którym mowa w wyżej opisanych przepisach, przeprowadza się na zasadach i w trybie określonym w przepisach o kontroli w administracji rządowej (art. 84b ust. 4 Prawa budowlanego), a nie trybie administracyjnym i nie podlega ono kontroli sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 2235/15 - dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl)/ Podkreślić należy, iż kontrolowana decyzja WWINB z 20 listopada 2017 r. nie sanuje/uzdrawia robót wykonanych pod rządami ostatecznego pozwolenia na budowę, tylko stwierdza, mając na uwadze zakres kompetencji organu nadzoru budowlanego, że dopóki istnieje w obiegu prawnym ostateczne pozwolenie obejmujące wykonane roboty budowlane, tak długo organy nadzoru nie mają podstaw prawnych, aby prowadzić postępowanie naprawcze. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia przepisów art. 50-51 Prawa budowlanego przez ich niezastosowanie. Z uwagi na fakt, że w kontrolowanej sprawie istnieje ostateczne pozwolenie na budowę nie można mówić, że w sprawie postępowanie legalizacyjne powinno toczyć się na podstawie art. 50-51 Prawo budowlane ponieważ jest to "inny przypadek", niż określony w art. 48 Prawa budowlanego. Za niezasadny należy uznać także zarzut naruszenia art. 65 § 1 K.p.a. polegający na nieprzekazaniu wniosku skarżących do Wojewody W., jako organu właściwego do stwierdzenia nieważności decyzji z 25 stycznia 2000 r. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Ewentualne niewywiązanie się przez PINB w S. z obowiązku, o którym mowa w art. 65 § 1 K.p.a, nie może być oceniane w ramach kontroli zaskarżonej decyzji, lecz może być przedmiotem odrębnej skargi na bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy za prawidłową uznać należy zaskarżoną decyzję WWINB utrzymującą w mocy decyzję PINB w S. z dnia [...] 2017 r. o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania administracyjnego w sprawie legalności wykonania robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę Starosty [...] znak [...] nr [...] z dnia 25 stycznia 2000r. w części dotyczącej pozwolenia na budowę linii średniego napięcia 15 kV na działce ozn. nr geod. [...]. Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.