II SA/Po 621/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2010 r. sprawy ze skargi S. I. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [..] 2009r. Nr [..] znak [..] w przedmiocie skierowania na badanie sprawności w zakresie kierowania pojazdami oddala skargę. /-/ W. Batorowicz /-/ E. Podrazik /-/ B. Drzazga Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu decyzją z dnia ... 2009r. Nr ... znak: ... na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia .... 2009r. Nr ... znak: ..., którą to skierowano na badania lekarskie S. I. posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii A i B z powodu kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości. Powyższą decyzję wydano w oparciu o następujący stan faktyczny: W dniu ... 2009r. w Komendzie Powiatowej Policji w G. wszczęto dochodzenie w sprawie kierowania samochodem osobowym marki ...nr rej. ... w dniu ... 2009r. o godzinie ... na drodze publicznej w miejscowości P. na ul. P. przez S. I. będącego w stanie nietrzeźwości 0,94 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o przestępstwo z art. 178a § 1 kodeksu karnego. W związku z powyższym w dniu ... 2009r. Komendant Powiatowy Policji w G. skierował S. I. na badania lekarskie w trybie art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy – Prawo o ruchu drogowym. S. I. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając, iż nie wskazano w niej kto ponosi koszty badań, dojazdu na nie oraz jaki jest okres ich ważności. Odwołujący wniósł o uzupełnienie skierowania w tym zakresie. Odpowiadając na powyższe Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu stwierdził, że załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15) określa wzór skierowania na badania lekarskie. Skierowanie strony na badania lekarskie przez Komendanta Powiatowego Policji wydane zostało zgodnie z tym wzorem. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 122 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym badania lekarskie są wykonywanie na koszt osoby badanej, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. S. I. wniósł skargę na powyższą decyzję Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu. Podniósł, iż od ... 2009r. nie jest już kierowcą, bowiem w dniu tym Policja zatrzymała mu prawo jazdy. Następnie Sąd Rejonowy w G. prawomocnym wyrokiem z dnia ... 2009r. sygn. akt ... skazał go na zakaz prowadzenia pojazdów na 5 lat. W tej sytuacji zdaniem skarżącego skierowanie go na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami nie powinno mieć do niego zastosowania. Skarżący ani jest kierowcą, ani też nie ubiega się o uprawnienia do kierowania pojazdami. W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi stwierdził, że istniały ustawowe przesłanki do skierowania skarżącego na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Stosownie zaś do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaznaczyć przy tym należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w powyższym zakresie badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie można organom orzekającym skutecznie zarzucić, by przy rozstrzygnięciu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego. Stwierdzić należy, że skarżący zakwestionował w niniejszym postępowaniu zasadność skierowania go na badania lekarskie w trybie art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b) Prawa o ruchu drogowym podnosząc, iż przestał być kierowcą oraz nie ubiega się o uprawnienia do kierowania pojazdami. Wskazał, że od ... 2009r. nie jest już kierowcą, bowiem zatrzymano mu prawo jazdy, a Sąd Rejonowy w G. prawomocnym wyrokiem z dnia ... 2009r. sygn. akt ... skazał go na zakaz prowadzenia pojazdów na okres 5 lat. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie stanowił art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), zgodnie z którym badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany w drodze decyzji przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że skarżący w dniu ... 2009r. w wyniku spożycia alkoholu był w stanie nietrzeźwości – funkcjonariusze Policji stwierdzili u niego w godzinach od ... do ... zawartość 0,94mg/1, 1,21 mg/1, 1,29 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu. Skarżący faktu tego nie kwestionuje. Stwierdzić należy, iż celem powołanego przepisu art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b) Prawa o ruchu drogowym jest ustalenie, czy istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem osoby, która kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości. W przypadku stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami starosta zobowiązany jest – na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym – wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym. Decyzję taką starosta wydaje również w sytuacji, gdy kierujący nie podda się badaniom lekarskim w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b) Prawa o ruchu drogowym (art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b) tejże ustawy). Nie można podzielić stanowiska skarżącego, że bezzasadne jest kierowanie go na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, ponieważ zatrzymano mu prawo jazdy, a następnie prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia ... 2009r. orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów silnikowych na okres 5 lat. Stwierdzić należy, że zarówno zatrzymanie prawa jazdy, jak też orzeczenie o zakazie prowadzenia pojazdów silnikowych nie jest równoznaczne z cofnięciem skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. Zgodnie z art. 140 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie: 1) stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem; 1a) stwierdzenia na podstawie orzeczenia psychologicznego, wydanego po przeprowadzeniu badania psychologicznego w trybie określonym w art. 124 ust. 1 pkt 2 i 3, istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem; 2) utraty przez kierowcę kwalifikacji, co stwierdza się na podstawie wyniku egzaminu państwowego; 3) przekroczenia, w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy, liczby 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego; decyzja o cofnięciu uprawnienia wydawana jest na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji; 4) niepoddania się: a) sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1, b) badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3-5, c) badaniu psychologicznemu w trybie określonym w art. 124 ust. 1 pkt 2 lub 3. Tymczasem orzeczony wobec skarżącego przez Sąd Rejonowy w G. zakaz prowadzenia pojazdów na 5 lat oznacza tyle, że skarżącemu nie można zwrócić zatrzymanego prawa jazdy (art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. f Prawa o ruchu drogowym), a po upływie kary skarżący chcąc ubiegać się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy zobowiązany będzie poddać się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji (art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. b Prawa o ruchu drogowym). Jednocześnie wyjaśnić należy, że skarżący, jeżeli nie chce posiadać uprawnień do kierowania pojazdem może nie stawić się na badania lekarskie określone w art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa o ruchu drogowym. W konsekwencji starosta zobowiązany będzie cofnąć mu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w oparciu o przepis art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b Prawa o ruchu drogowym. Zważywszy więc, że organy orzekające trafnie uznały, iż istniały przesłanki skierowania skarżącego na kontrolne badania lekarskie w trybie art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa o ruchu drogowym, bowiem kierował on pojazdem w stanie nietrzeźwości stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dlatego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. /-/ W.Batorowicz /-/ E.Podrazik /-/ B.Drzazga MK