II SA/Po 622/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2016 r. sprawy ze skargi M. M. i M. M. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę; oddala skargę Decyzją Nr [...] z dnia [...] 2016r. w sprawie [...] Starosta [...] na podstawie art. 35 ust. 1 pkt. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 07.07.1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U.2016.290 j.t.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016.23 j.t.) odmówił M. i M. M. (dalej: Inwestorzy, Skarżący) wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zespołu [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych oraz [...] zbiorników bezodpływowych na ścieki na terenie nieruchomości położonej w [...] dz. nr geod. [...], Gmina S.. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 04.03.2016r. Inwestorzy wystąpili z wnioskiem w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zespołu [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych oraz [...] zbiorników bezodpływowych na ścieki na terenie nieruchomości położonej w [...] dz. nr geod. [...], Gmina S.. W toku postępowania organ wezwał Inwestorów do uzupełnienia braków dokumentacji. Braki zostały uzupełnione w części. Inwestorzy nie wykazali zgodności inwestycji z zapisami obowiązującego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego w zakresie § 3 planu. Organ podał, że uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] 2000 roku w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gmina S. obejmująca działkę położoną przy ul.[...] i oznaczoną numerem geodezyjnym [...] obowiązuje na niewielkim terenie - wyłącznie działki nr [...], którego granice określa rysunek planu, będący jego integralną częścią. Z legendy zamieszczonej na załączniku graficznym wynikają linie rozgraniczające tereny o różnych sposobach przeznaczenia oraz linie podziału wewnętrznego. Zgodnie z ustaleniami m.p.z.p. dokonano podziału terenu na działki przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą oznaczoną symbolem MJ ( 5 działek ) oraz tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z działalnością gospodarczą oznaczone symbolem MG ( 6 działek). Przepisy szczegółowe zawarte w § 3 pkt 1) ustalają dla terenu MJ lokalizację budynków mieszkalnych jednorodzinnych - wolnostojących. Zaprojektowana zabudowa zespołowa jest zarówno skalą jak i formą niezgodna z zapisami w/wym. ustaleń m.p.z.p. Inwestorzy wystąpili bowiem z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zespołu [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej, z miejscami postojowymi bezpośrednio przy budynkach i z drogą wewnętrzną . Zdaniem organu zaprojektowane rozwiązanie jest niezgodne z ustaleniami m.p.z.p. w następującym zakresie: po pierwsze ilości budynków mieszkalnych jednorodzinnych. W przeciwieństwie do terenu oznaczonego symbolem MG dla którego w § 7 pkt 2) dopuszcza się wtórny podział działek, na terenie MJ, który nie zawiera podobnego zapisu i ogranicza się wyłącznie do ustalenia lokalizacji budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących z dopuszczeniem lokalizacji budynków garażowych. Analizując zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wzdłuż ulicy [...] widać porządek architektoniczny (jeden budynek na działce) zaburzony planem zagospodarowania działki nr [...]. Zatem zaprojektowanie [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej, zdaniem organu, stoi w sprzeczności z planem miejscowym w zakresie ilości , skali architektonicznej i formy zabudowy jednej działki. W odniesieniu do formy zabudowy organ podał, że wg planu budynki należy projektować jako wolnostojące. Zaprojektowany uskok w ścianie dzielącej lokale mieszkalne nie powoduje zmiany charakteru budynku. Kwalifikacja danego budynku do kategorii budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego musi być dokonana na gruncie danego stanu faktycznego. W ocenie organu planowane zamierzenie budowlane nie stanowi budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego, ale budynek mieszkalny w zabudowie bliźniaczej. O bliźniaczym charakterze budynku świadczy m.in. zastosowanie dwóch osobnych wejść do lokali i odrębnych niezależnych przyłączy infrastruktury. Takie rozwiązanie również jest, w ocenie organu, niezgodne z ustaleniami m.p.z.p. w zakresie wymogów zabudowy wolnostojącej. Z uwagi na powyższe organ wydał decyzję odmowną na podstawie art. 35 ust. 3 prawa budowlanego. Odwołanie od tej decyzji wnieśli Skarżący reprezentowani przez pełnomocnika, wnosząc o ponowne rozpoznanie sprawy. Podali, że przedmiotowa działka jest zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oznaczona symbolem MJ. Na tym obszarze brak zapisu w miejscowym planie o możliwości zabudowy działki tylko jednym budynkiem mieszkalnym "ustala się: lokalizację budynków mieszkalnych jednorodzinnych- wolnostojących". W związku z powyższym planowana zabudowa działki [...] budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi jest, zdaniem Skarżących zgodna i dopuszczalna. Dodatkowo zaprojektowane budynki pod względem architektonicznym i konstrukcyjnym spełniają wymagania wskazane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Budynki są również obiektami mieszkalnymi jednorodzinnymi dwulokalowymi. Budynki posiadają jedną wspólną ścianę oddzielającą poszczególne lokale. Zastosowany uskok na poziomie poddasza powoduje różnice w formie i kształcie pomieszczeń pomiędzy poszczególnymi lokalami. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego umożliwia zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, definicja budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawartą w ustawie Prawo budowlane z dnia 4 lipca 1994 r. mówi: "należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku". Zdaniem Skarżących zaprojektowany budynek spełnia wymagania wskazane w powyższej definicji, w obiekcie zostały wydzielone nie więcej niż dwa lokale mieszkalne. Konstrukcja obiektu stanowi jedną całość - fundamenty, strop oraz więźba jest wspólna, nieoddzielona od siebie w żaden sposób. Skarżący podali, że w ich ocenie zaprojektowane budynki mieszkalne jednorodzinne na działce nr [...] w [...] spełniają wymagania zawarte w uchwale Rady Miasta S. oraz ustawie Prawo budowlane z dnia 4 lipca 1994 r. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2016r. Nr [...] Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] 2016r. Nr [...] W uzasadnieniu Wojewoda opisał przebieg postępowania przed organem I instancji i wskazał na treść art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 35 ust. 1 prawa budowlanego. Podał, że w badanej sprawie jak wskazano już w zaskarżonej decyzji działka objęta inwestycją zlokalizowana jest na terenie oznaczonym w ww. planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MJ. W rozdziale II § 3 wskazano, iż MJ - lokalizacje budynków mieszkalnych, jednorodzinnych - wolnostojących. Analizując całokształt sprawy organ odwoławczy podzielił pogląd Starosty [...], iż planowane przedsięwzięcie narusza ustalenia ww. planu zagospodarowania przestrzennego poprzez zaprojektowanie [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych, które przybierają formę zabudowy bliźniaczej. Uchwała z [...] 2000r. w sprawie ww. planu stanowiła zmianę miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gmina S. z dnia [...] 1994r. (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w S., który stracił moc z dniem 1 stycznia 2003r. na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) w zakresie działki o nr ewid.[...] Powyższy plan zmienił przeznaczenie tej działki z upraw polowych na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej -MJ i tereny zabudowy mieszkaniowej z działalnością gospodarczą - MG. Tereny te zostały oddzielone poprzez zaprojektowaną wzdłuż działki drogę oznaczoną w planie symbolem KD, która obecnie stanowi ulicę [...]. Wojewoda podał, że w § 2 planu celem regulacji zawartych w ustaleniach planu było wyznaczenie nowych funkcji dla terenów objętych zmianą planu oraz umożliwienie pełnienia nowych funkcji przy jednoczesnej ochronie interesów publicznych i lokalnych. Zdaniem organu odwoławczego plan wprawdzie nie wskazuje w sposób jednoznaczny, iż na jednej działce można budować tylko jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, stawia natomiast w § 3 między innymi wymóg, iż budynek ma być wolnostojący w ramach, którego dopuszcza się lokalizację nieuciążliwych usług, podaje parametry techniczne (II kondygnacje, pochylenie połaci dachowych 22° do 45°, powierzchnie zabudowy do 30 %, itp.). Zapis, iż "w ramach budynku mieszkalnego dopuszcza się lokalizację nieuciążliwych usług tzn. nie wnoszących zanieczyszczenia powietrza, hałasu i nie generujących nadmiernego ruchu samochodowego " oraz " dopuszcza się lokalizację budynku garażowego, pod warunkiem nie przekroczenia maksymalnej powierzchni zabudowy " przemawia za faktem, iż uchwałodawca miał w zamyśle jeden budynek na jednej działce. Za powyższym przemawiają także, wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zapisy planu dotyczące terenu MG gdzie w § 7 wskazano, iż dopuszcza się wtórny podział działek, przy czym każda działka budowlana musi mieć zapewniony wjazd z istniejących dróg oraz szerokość nie mniejszą niż 20m, dopuszcza się realizacje dojazdu na zasadzie drogi wewnętrznej (prywatnej) lub służebności poświadczonej notarialnie. Brak analogicznych zapisów dla terenu o symbolu MJ zdaniem organu odwoławczego należy interpretować jak nie dopuszczenie do tworzenia dróg wewnętrznych w celu usytuowania większej ilości budynków na działce, jak to ma miejsce w badanej sprawie poprzez zaprojektowanie [...] niezależnych budynków. Na marginesie należy wskazać, iż ww. plan został uchwalony między innymi w oparciu o ustawę z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W ówczesnym stanie prawnym inwestor chcąc zabudować działkę objętą tym planem musiał wystąpić o decyzję ustalającą szczegółowe warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną w oparciu o powyższy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Właściciele sąsiednich nieruchomości uczestniczyli na prawach strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania takiej decyzji ustalającej szczegółowe ustalenia co planowanej nieruchomości. Stąd mieli prawo obrony swoich interesów prawnych mających w szczególności na celu zachowanie harmonii i ładu przestrzennego w związku z planowanymi budynkami na poszczególnych działkach objętych w szczególności tymi samymi ustaleniami. Planowane przedsięwzięcie [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych z osobnymi mediami, a których elewacje przybierają formę zabudowy bliźniaczej naruszają ład i porządek architektoniczny przyjęty już wzdłuż ulicy [...] (jeden budynek na jednej działce), a także na działce sąsiedniej o nr ewid. [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że podejmując niniejsze rozstrzygnięcie mając na uwadze art. 12 k.p.a. odstąpił od zasady wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a. (zobowiązującej organ do powiadomienia stron postępowania przed wydaniem decyzji) ponieważ oparł się na materiale dowodowym przekazanym przez organ I instancji wraz z ww. odwołaniem. Skargę na powyższą decyzję w ustawowym terminie wnieśli Skarżący, reprezentowani przez fachowego pełnomocnika, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie na rzecz Skarżących od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. Naruszenie przepisu art. 3 ust. 2a ustawy prawo budowlane poprzez brak zastosowania i w konsekwencji nieprawidłową wykładnię zapisów uchwały nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...]2000 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gmina S. obejmującej działkę położoną w [...] przy ul. [...] i oznaczonej nr [...] - w szczególności jej §3, bo niezgodną z zawartą w tym przepisie ustawy definicją budynku mieszkalnego, 2. Naruszenie przepisu art. 3 ust. 2a ustawy prawo budowlane w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1,2,3 i l 4 tej ustawy, poprzez nieprawidłowe zbadanie dokumentacji budowlanej przedłożonej przez skarżących, w szczególności rozwiązań projektowych budynków, co doprowadziło organ do błędnego wniosku, że planowane budynki mieszkalne będą w zabudowie bliźniaczej, co jest sprzeczne z treścią dokumentacji oraz definicją budynku mieszalnego jednorodzinnego zawartą w tej ustawie, 3. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. przepisu art. 77 §1, 80 i 107 §1 i 2 kpa, poprzez brak pełnego zbadania przez organ okoliczności faktycznych i prawnych sprawy i brak odniesienia się w decyzji do zarzutu skarżących zawartego w odwołaniu od decyzji I - instancyjnej, co do zgodności projektowanego sposobu zabudowy budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi z definicją budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zawartą w art. 3 ust. 2 a prawa budowlanego, 4. Naruszenie przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i poprzez dowolną i zawężającą interpretację zapisów uchwały nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...]2000 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gmina S. obejmującej działkę położoną w [...] przy ul. [...] i oznaczonej nr [...], w zakresie regulacji dotyczących wymogów co do sposobów zabudowy działek, a także interpretację nieuwzgłędniającą definicji ustawowych budynku mieszalnego jednorodzinnego, zawartej w prawie budowlanym, 5. Naruszenie przepisu art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja narusza ład i porządek architektoniczny, w sytuacji gdy w rzeczywistości do takiego naruszenia nie dojdzie, a organ nie uzasadnił na czym to naruszenie miało polegać. Skarżący podali, że uzasadnienie organu II instancji nie spełnia wymogów z art. 107 k.p.a., co już powoduje, że jest ona wadliwa. W uzasadnieniu organ zupełnie marginalnie potraktował kwestie związane z należytym uzasadnieniem podstaw prawnych i faktycznych przyjętego rozstrzygnięcia. Skarżący podali, że w § 3 planu znajduje się zapis, zgodnie z którym dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MJ) ustala się lokalizację budynków mieszkalnych, jednorodzinnych – wolnostojących. Zgodnie z art. 3 ust. 2a prawa budowlanego przez budynek mieszkalny jednorodzinny - należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość,- w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. W ocenie Skarżących przewidziane w projekcie budowlanym budynki, odpowiadają definicji ustawowej, co tym samym powoduje, że mieszczą się w kategoriach dopuszczalnej zabudowy przedmiotowej działki, przewidziany w planie miejscowym, czego organ II instancji w ogóle nie analizował. Organ nie wziął pod uwagę, że treści aktów niższego rzędu, jak np. uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego, powinna być zgodna z aktami powszechnie obowiązującymi jak np. z ustawą prawo budowlane i powinny być interpretowane w oparciu o jej przepisy. Powołując się na wyrok WSA w Warszawie z 1.08.2007r. Skarżący podali, że "W świetle definicji zawartej w art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), warunkiem uznania budynku za mieszkalny jednorodzinny jest przede wszystkim to, aby służył zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych i stanowił konstrukcyjnie samodzielną całość. Budynki takie muszą stanowić zamkniętą przestrzeń, wydzieloną przegrodami budowlanymi i dachem. Ponadto budynki służące zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych i stanowiące samodzielną całość mogą być uznane za budynki i mieszkalne jednorodzinne, jeżeli zostaną w nich wydzielone nie więcej niż dwa lokale mieszkalne". Skarżący podali, że organ w ogóle nie odniósł się do zarzutu, że miejscowy plan umożliwia zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dwoma wyodrębnionymi lokalami, na podstawie prawa budowlanego. Nie uwzględnienie tego zarzutu stanowiło naruszenie art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a. Stwierdzenie przez Wojewodę, że faktem jest, iż plan nie wskazuje w sposób jednoznaczny, że na jednej działce można budować tylko jeden budynek mieszkalny jednorodzinny wskazuje, że dokonał on dowolnej interpretacji zapisów planu. Ze stwierdzenia planu, że budynek ma być wolnostojący, w ramach którego dopuszcza się lokalizację nieuciążliwych usług organ wyprowadził wniosek, że plan przewiduje tylko jeden budynek na jednej działce. Zasadności takiego wniosku, w ocenie Skarżących przeczy dalsza treści §3 planu, w którym mowa jest o wymogów architektonicznych co do budynków mieszkalnych i garażowych, a więc w liczbie mnogiej. Według skarżących stwierdzenie przez organ, że uchwałodawca miał w zamyśle jeden budynek na jednej działce, nie wyklucza posadowienia budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma wyodrębnionymi lokalami mieszkalnymi, który nadal pozostaje jednym budynkiem o konstrukcji obiektu stanowiącego jędą całość - fundamenty, strop oraz więźba dachowa jest wspólna, nieoddzielone od siebie w żaden sposób. Organ błędnie przyjął, że projektowane budynki są budynkami mieszkalnymi w zabudowie bliźniaczej, podczas gdy z projektu budowlanego wynika, że jest to jeden budynek, w którym j wyodrębniono dwa osobne lokale, z dwoma wejściami, z jedną ściana nośną i pozostałymi rozwiązaniami konstrukcyjnymi, o których wyżej, lednolitość takiej konstrukcji budynku ; najprościej tłumacząc polega na tym, że nie jest możliwe wyburzenie jednej części takiego budynku j w ten sposób, aby nie naruszyć całości budowli tzn, zetkniecie ścianą wewnętrzną powoduje nienaruszalność budynku. Inaczej jest natomiast w przypadku budynków w zabudowie bliźniaczej, które taką operację umożliwiają bo są zetknięte dwiema ścianami nośnymi wewnętrznymi. Budynki w przedmiotowej sprawie stanowią jedną bryłę i jako całe stanowią jedną samodzielną całość. Nie jest uprawniony podgląd, że są to budynki o zabudowie bliźniaczej, ponieważ z racji rozwiązań konstrukcyjnych, nie są to dwa budynki stanowiące samodzielne całości. W tym zakresie Skarży podali, że można organowi postawić zarzut nieprawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w postaci dokumentacji budowlanej, pod względem braku fachowości w tej materii organu rozstrzygającego sprawę. Zawierając twierdzenia o naruszeniu ładu i porządku architektonicznego organ powielił błędną ocenę planowanej zabudowy bliźniaczej, co wynikało z błędnego zdefiniowania pojęcia budynek w zabudowie bliźniaczej. Skarżący wskazali, że nie ma legalnej definicji takiego budynku. Budynek "wolno stojący" to budynek, który jest oddzielony od innych w tym sensie, że wszystkie jego elementy (łącznie z fundamentami) nie przylegają do innych budynków (sąsiednich). Jeżeli dany budynek nie jest budynkiem wolno stojącym, to jest budynkiem w zabudowie, tj. w pewnym zespole obiektów wzajemnie ze sobą powiązanych, przy czym typ zabudowy jest sprawą wtórną. Zabudowa może być bowiem zwarta, szeregowa, bliźniacza, itd. Wolno stojący budynek mieszkalny jednorodzinny, to budynek, który jest oddzielony od innych, w tym sensie, że wszystkie jego elementy nie przylegają do innych budynków (sąsiednich). Jeżeli dany budynek nie jest budynkiem wolno stojącym, to jest budynkiem w zabudowie. Skarżący dalej podali, że zgodnie z poglądem prawa budowlanego pojmowanego jako całość regulacji, wszystkie elementy konstrukcyjne jednorodzinnych budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej powinny stanowić konstrukcyjnie samodzielną całość i być oddzielone od siebie przerwą dylatacyjną, począwszy od fundamentu aż do dachu (każda część budynku musi funkcjonować samodzielnie). W takim przypadku w sensie prawnym jest to inwestycja, którą należy kwalifikować jako jednorodzinny budynek mieszkalny w zabudowie bliźniaczej (czyli posiadający dwie odrębne części w sensie technicznym). Natomiast zbudowanie wspólnych, pełnych ścian konstrukcyjnych między poszczególnymi segmentami budynków powoduje, że takie segmenty nie będą stanowiły budynków w zabudowie bliźniaczej w rozumieniu art. 3 pkt 2a prawa budowlanego, lecz będą jednym obiektem budowlanym. Wskazując na stanowisko orzecznictwa Skarżący podali, że powinien być on tak interpretowany jak wynika to z jego treści tekstowej i graficznej, bez stosowania wykładni rozszerzającej na niekorzyść właścicieli. Ustawa prawo budowlane zawiera definicję pojęcia budynku mieszkalnego i nie ma potrzeby dokonywania samodzielnej próby jego definiowania. Dokonana przez organ interpretacja zapisów planu jest sprzeczna z jego literalną i celowościową wykładnią i narusza art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu przestrzennym. Skarżący podali, że organ nie wyjaśnił na czym miałoby polegać zaburzenie ładu i porządku architektonicznego. W okolicy zamieszkania pełnomocnika Skarżących znajdują się "typowe" budynki jednorodzinne wolnostojące z jednym wejściem i garażem, które po tej samej stronie graniczą z budynkami o konstrukcji zbliżonej do tej przewidzianej przez inwestorów i w żaden sposób nie psuje to porządku architektonicznego okolicy a wręcz współgra ze sobą. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów podał, że prowadząc postępowanie odwoławcze rozpoznał wszystkie okoliczności sprawy i nie znalazł podstaw do zmiany rozstrzygnięcia. Na rozprawie 10 listopada 2016r. pełnomocnik Skarżących wnosił i wywodził jak w skardze, podnosząc znaczenie prawa własności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2016.1066 ), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Nakłada to na sąd obowiązek oceny zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, jak i przepisami postępowania administracyjnego, a w razie stwierdzenia naruszenia przepisów, dokonania oceny wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Ustalenia te sąd przeprowadza wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu i w ich toku nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną w niej podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016.718 dalej powoływanej jako"p.p.s.a."). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji w całości lub w części następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, natomiast jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, Sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części. Mając na względzie powyższe unormowanie Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który mógłby uzasadniać wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Przedmiotem niniejszego postępowania była ocena legalności decyzji organów w przedmiocie odmowy wydania Skarżącym – Inwestorom decyzji o pozwoleniu na budowę zespołu [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych oraz [...] zbiorników bezodpływowych na ścieki na terenie nieruchomości położonej w [...], dz. nr geoid. [...], Gmina S.. Podstawą prawną do wydania kwestionowanej przed sądem administracyjnym decyzji stał się przepis art. 35 ust. 3 w zw. z ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. 2016.290 r.). Stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 tej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zgodnie z art. 35 ust. 3 prawa budowlanego w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Postanowieniem z dnia [...] 2016r. Starosta [...] wezwał Skarżących do usunięcia nieprawidłowości w terminie 10 dni, wskazując, m.in., że budynki mieszkalne należy projektować zgodnie z § 3 ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. Urz. Woj. Wlkp nr [...] z dnia [...] 2003r., poz. [...]) – druga kondygnacja winna być poddaszem oraz, że w ocenie organu plan miejscowy ustala lokalizację jednego budynku mieszkalnego i jednego budynku garażowego na działce, projektowany zespół zabudowy nie jest zgodny z zapisami planu - § 3 m.p.z.p. W odpowiedzi na w/w wezwanie Skarżący pismem z dnia 1.04.2006r. podali, że skorygowano wysokość II kondygnacji. Odnosząc się do nieprawidłowości w zakresie niezgodności z zapisem § 3 m.p.z.p. podali, że w ich ocenie zapis pozwala na lokalizację budynków mieszkalnych jednorodzinnych. W § 3 nie ma zapisów o możliwości budynku jednego budynku mieszkalnego na jednej działce. Uznając, że Skarżący nie usunęli nieprawidłowości w zakresie niezgodności inwestycji z planem organ wydał decyzję odmowną. Organy podały, że niezgodna z zapisem planu była ilość budynków mieszkalnych jednorodzinnych na jednej działce (jeden budynek na działce) oraz forma zabudowy – budynki należało projektować jako wolnostojące a zaprojektowano budynki w zabudowie bliźniaczej. Organ II instancji wskazał nadto, że taka zabudowa będzie naruszała ład i porządek architektoniczny. Skarżący nie zgodzili się z uznaniem, że zapis planu przewiduje jeden budynek na jednej działce. Nie zakwestionowali zarzutu, że zgodnie z zapisem planu winny to być budynki wolnostojące a nie w zabudowie bliźniaczej. Podali, że błędnie organy przyjęły, że zaprojektowane zostały budynki w zabudowie bliźniaczej, projektowane budynki są bowiem budynkami wolnostojącymi dwulokalowymi. Skarżący nie zgodzili się również z zarzutem naruszenia ładu i porządku architektonicznego. Teren inwestycji położona jest w [...], działka o nr ewid. [...], Gmina S.. Dla tego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] 2000 roku w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gmina S. obejmujący działkę położoną w [...] przy ul.Owocowej i oznaczoną numerem geodezyjnym [...]. Plan ten obowiązuje na niewielkim terenie - wyłącznie działki nr [...], którego granice określa rysunek planu, będący jego integralną częścią. Z legendy zamieszczonej na załączniku graficznym wynikają linie rozgraniczające tereny o różnych sposobach przeznaczenia oraz linie podziału wewnętrznego. Zgodnie z ustaleniami tego planu dokonano podziału terenu na działki przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oznaczoną symbolem MJ ( [...] ) oraz tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z działalnością gospodarczą oznaczone symbolem MG ( [...]). Wskazano również tereny komunikacji, oznaczone na rysunku KD – ulice dojazdowe. Działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem MJ. Przepisy szczegółowe zawarte w § 3 pkt 1) ustalają dla terenu MJ lokalizację budynków mieszkalnych jednorodzinnych – wolnostojących. Zgodnie z § 3 pkt 2) planu w ramach budynku mieszkalnego dopuszcza się lokalizację nieuciążliwych usług. Zgodnie z § 3 pkt 4) planu dopuszcza się lokalizację budynku garażowego, pod warunkiem nie przekroczenia maksymalnej powierzchni zabudowy, która zgodnie z § 3 pkt 11) planu wynosi 30%. Odnośnie terenów MG w § 4 wskazano, że dopuszcza się lokalizację budynków mieszkalnych, jednorodzinnych – wolnostojących i bliźniaczych (pkt 1), dopuszcza się lokalizację budynków służących nieuciążliwej działalności gospodarczej i usługowej (pkt 2), dopuszcza się lokalizację funkcji 1 i 2 w jednym bądź oddzielnych budynkach (pkt 3), garaże należy lokalizować w obrębie budynku mieszkalnego lub budynku służącego działalności gospodarczej, a w przypadku braku takiego budynku lub w przypadku połączenia budynku mieszkalnego z budynkiem służącym działalności gospodarczej, jako wolnostojący. W § 7 odnośnie terenów MG ustalono zasady i warunki dalszego podziału na działki budowlane. Dopuszczono wtórny podział działek (pkt 2), podano, że każda działka budowlana musi mieć zapewniony wjazd z istniejących dróg oraz szerokość nie mniejszą niż 20m (pkt 3), dopuszczono realizację dojazdu na zasadzie drogi wewnętrznej (prywatnej) lub służebności poświadczonej notarialnie (pkt 4). Z powyższego wynika, czego nie kwestionowała żadna ze stron, że na tym terenie dopuszczono wyłącznie zabudowę mieszkaniową – jednorodzinną, wolnostojącą. (§ 3 pkt 1). Zabudowa ta nie jest zabudową bliźniaczą. W § 4 pkt 1 tylko dla terenu MG dopuszczono zabudowę mieszkaniową, jednorodzinną – wolnostojącą i bliźniaczą, co wyraźnie wskazuje na rozróżnienie zabudowy wolnostojącej od bliźniaczej. Sąd w całości podziela stanowisko organu I instancji oraz Wojewody w zakresie zakwalifikowania projektowanego obiektu jako [...] budynków w zabudowie bliźniaczej (w sumie [...] budynków – [...] po dwa) i w konsekwencji nie spełnienia przesłanki zgodności tej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] 2000r. Za takim przyjęciem przemawiają nie tylko przedłożony projekt budowlany, ale i projekt zagospodarowania terenu. Słusznie organ I instancji wskazał, że o bliźniaczym charakterze budynku świadczy m.in. zastosowanie dwóch osobnych wejść do lokali i odrębnych niezależnych przyłączy infrastruktury. Z mapy do celów projektowych projektu zagospodarowania działki nr [...] wynika, że każdy z [...] budynków posiada dwa osobne przyłącze wodociągowe, elektryczne, kanalizacyjne i gazowe. Każdy z [...] budynków posiada dwa, osobne wejście i dwa zbiorniki bezodpływowe (wniosek obejmował również budowę [...] zbiorników bezodpływowych), każdy z budynków posiada miejsca parkingowe, zaprojektowane tak jak dla zabudowy bliźniaczej. Jak słusznie zauważył Wojewoda również elewacje frontowe i tyle każdego z budynków wskazują na zabudowę bliźniaczą. Z rzutu parteru wynika, że w każdym z budynków są osobne wejścia. Z rzutu parteru i poddasza wynika, że w każdym z budynków zaprojektowano osobne schody zapewniające wewnętrzną komunikację. Domniemane dwa lokale mieszkalne nie zostały więc połączone wspólnym pomieszczeniem, które mogłoby ewentualnie wskazywać na konstrukcyjną całość budynku. Wbrew stanowisku Skarżących zaprojektowano [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowę bliźniaczej ([...]x2), z których każdy stanowi konstrukcyjną całość, zamiast jednego samodzielnego konstrukcyjnie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma lokalami. Stoi to w sprzeczności z zapisem § 3 pkt 1 planu, który na tym terenie dopuszcza jedynie zabudowę mieszkaniową jednorodzinną – wolnostojącą. Dokonując wykładni tych zapisów planu miejscowego należy w pierwszej kolejności zauważyć, że odnoszą się one do obiektów budowlanych. Stosownie do treści art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane pod pojęciem powyższym należy rozumieć budynek wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem . Ustawa powyższa zawiera również, na co wskazali skarżący, definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego, którym jest budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku (art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane). Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1601/08, Baza NSA, prawidłowa wykładnia powołanego powyżej przepisu art. 3 ust. 2a ustawy Prawo budowlane, w tym użyte w odniesieniu do budynku mieszkalnego jednorodzinnego sformułowanie "stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość", powinna być dokonana przy uwzględnieniu definicji budynku określonej w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z tymi definicjami każdy budynek - to obiekt budowlany, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach. Budynek mieszkalny jednorodzinny musi spełniać wszystkie cechy budynku (pkt 2) a nadto wymogi wskazane w pkt 2a, w tym stanowić "konstrukcyjnie samodzielną całość". Jak wynika z komentarza do art. 3 prawa budowlanego pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego (Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006) - "warunkiem uznania budynku za mieszkalny jednorodzinny jest przede wszystkim to, aby służył on zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych i stanowił konstrukcyjnie samodzielną całość. Należy uznać, że kwestia spełnienia tych cech należy do elementów ocennych, pozostających w gestii organu stosującego prawo, w szczególności organu administracji architektoniczno-budowlanej. Nie można przy tym automatycznie przenosić kryteriów wyróżniających pojęcia "potrzeb mieszkaniowych" i "samodzielności" z innych aktów prawnych regulujących problematykę nieruchomości. Kwalifikacja danego budynku do kategorii budynków mieszkalnych - jednorodzinnych musi być dokonywana na gruncie danego stanu faktycznego. Niewątpliwie budynki takie muszą stanowić zamkniętą przestrzeń, wydzieloną przegrodami budowlanymi i dachem oraz być przeznaczone i przystosowane do stałego pobytu ludzi." Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd komentatora, iż kwalifikacji danego budynku do kategorii budynków mieszkalnych-jednorodzinnych należy dokonać na gruncie danego stanu faktycznego. Zdaniem Sądu posiadanie przez oba budynki wspólnego fundamentu nie stanowi przeszkody aby uznać, że każdy budynek danego obiektu spełnia warunek samodzielności konstrukcyjnej mimo. Także istnienie wspólnego dachu czy wspólnej ściany nośnej nie wyłącza "a priori", możliwości zakwalifikowania budynku jako stanowiącego konstrukcyjnie samodzielną całość, jeśli jego konstrukcja nie powoduje istnienia części wspólnych poddasza, czy parteru, jak w niniejszej sprawie. Strona skarżąca podnosi, iż przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany dotyczy budynku jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi. Ustawa Prawo budowlane nie definiuje pojęcia lokalu mieszkalnego. Odnosząc się do tej argumentacji wskazać należy, iż w myśl art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn.: Dz.U. z 2000 r. Nr 80 poz. 903 ze zm.), samodzielnym lokalem mieszkalnym, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Zgodnie zaś art. 2 ust. 1 ww. ustawy, samodzielny lokal mieszkalny może stanowić odrębną nieruchomość. W opinii Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę przyjęte w projekcie rozwiązania konstrukcyjne należy jednakże oceniać wyłącznie na gruncie definicji zawartych w ustawie Prawo budowlane. W rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia z [...] jednorodzinnymi budynkami w zabudowie bliźniaczej, z których każdy służyć może zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych. Ponownie należy więc podkreślić, że przedmiotowa inwestycja, polegająca na budowie [...] budynków mieszkalnych, jest niezgodna z zapisem § 3 pkt 1 planu miejscowego obowiązującego dla terenu, na którym przewidziana została do realizacji. Zapisy m.p.z.p. w opinii Sądu jednoznacznie wskazują, że wolą rady gminy było przeznaczenie terenów oznaczonych symbolem MJ na zabudowę wolnostojącą z preferowaną budową garaży w obrębie budynku. Sąd podziela również stanowisko organów, zgodnie z którym na terenie MJ nie dopuszczono zabudowy więcej niż jednego budynku mieszkalnego. Analiza planu wskazuje, że sformułowanie w § 3 pkt 1 planu "budynków" w liczbie mnogiej nie odnosi się, jak uznaje Skarżący do jednej działki ale do całego terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MJ. Trudno by było uznać, że z określenia w liczbie pojedynczej czy mnogiej Rada Gminy w tym planie wiązała dopuszczenie na każdej z działek terenu oznaczonego MJ nieograniczonej liczny budynków (do 30% nieprzekraczalnej powierzchni zabudowy) i jednego budynku garażowego (§ 3 pkt 4), czy lokalizację nieuciążliwych usług tylko w ramach jednego budynku (§ 3 pkt 2). Słusznie również zwrócił Wojewoda uwagę na zapisy dotyczące terenu oznaczonego w tym samym planie jako MG, gdzie wyraźnie dopuszczono dalszy wtórny podział działek położonych na tym terenie (§ 7) i realizację drogi wewnętrznej (§ 7 ust. 4). Na terenie oznaczonej w planie MJ nie dopuszczono realizacji drogi wewnętrznej, która w projekcie zagospodarownia jako "utwardzenie" w niniejszej sprawie się znajduje, umożliwiając dojazd do każdego z [...] budynków, z których każdy posiada własne miejsca parkingowe. Stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu podlegająca obowiązkowej ocenie organu administracji architektoniczno-budowlanej właściwego w sprawie jest warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę lub zatwierdzenia projektu budowlanego. Wojewoda słusznie zatem uznał, iż skoro inwestor nie przedłożył projektu w wersji uwzględniającej wymogi określone w postanowieniu z dnia [...] 2016 r., to udzielenie pozwolenia na budowę było niedopuszczalne. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przeprowadził ocenę projektu budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi w wymaganym zakresie. Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy ani przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Niezasadny okazał się zarzut nieprawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organy, czy naruszenia wskazanych w skardze przepisów art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 1 i 2 kpa. Niezbędne elementy decyzje organów zawierały, brak wskazania i analizy art. 3 pkt 2a prawa budowlanego przez organy nie miał istotnego wpływu na wynik sprawy. Uznanie, że realizacja projektu niezgodnego z planem narusza ład i porządek architektoniczny nie stanowi naruszenia art. 2 pkt 1 ustawy i planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Plan gwarantuje zachowanie tego ładu i porządku architektonicznego i tym samym realizacja inwestycji niezgodnej z planem a nie subiektywna ocena ładu przestrzennego dokonana przez stronę, ten ład zaburza. Interpretacja zapisów planu dokonana przez organy, jak wyżej wskazano była uzasadniona. Logiczna i racjonalna a nie jak twierdzili Skarżący dowolna. Nie wymagała skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych, nie dokonywała rozszerzenia znaczenia rozwiązań wskazanych w planie. Nadto plan dotyczący niewielkiego obszaru zarówno w wersji tekstowej jak i graficznej wskazywał na inną "intensywność" zabudowy dla terenów MJ i MG oddzielonych drogą. Wyjaśnić należy również, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może ingerować w przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania funkcjonalne obiektu, o ile są zgodne z przepisami prawa. Istotny jest jednak warunek sformułowany in fine, który w rozpoznawanej sprawie nie został spełniony, a akcentowana w przywołanym stwierdzeniu niemożność weryfikowania rozwiązań funkcjonalnych zawartych w projekcie oznacza w istocie przyzwolenie na obejście prawa, czy inaczej akceptację działań niezgodnych z prawem. Zważyć też należy, na co zwracano już uwagę w judykaturze sądowoadministracyjnej, że prawo zabudowy nieruchomości posiadanej nie jest prawem absolutnym i podlega ograniczeniom w regulacjach publicznoprawnych. Ograniczenie to znajduje oparcie zwłaszcza w przepisach ustawy – Prawo budowlane, w tym w jej art. 35 ust. 1 pkt 1, który określa zakres i formę ingerencji organów administracji. Do ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości zalicza się ograniczenia wynikające z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rozpatrywanym przypadku organy przeprowadziły warunkującą możliwość udzielenie pozwolenia na budowę czynność sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego, w sposób prawidłowy, nie naruszający wymogów określonych w art. 7 i art. 80 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Należy przy tym wskazać, że ocena istotnych w sprawie okoliczności została dokonana w sposób racjonalny, z zachowaniem reguł wnioskowania oraz z uwzględnieniem wiedzy fachowej, doświadczenia zawodowego i życiowego. Takie reguły ocenne są przyjęte w każdej procedurze (za: W. Siedlecki: Postępowanie cywilne; Warszawa 1986; Z. Świda-Łagiewska: Zasada swobodnej oceny dowodów w polskim procesie karnym, Wrocław 1983; B. Adamiak, J. Borkowski: KPA, Komentarz, Warszawa 2006). Podsumowując wskazać należy, że inwestycja objęta wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie spełniała warunku, o jakich mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Wobec powyższego decyzja Wojewody Wielkopolskiego oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] odpowiadały prawu. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.