II SA/Po 623/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 03 lipca 2008r. sprawy ze skargi M. F. i K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz każdego ze skarżących kwotę po 100-,zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ J. Szaniecka /-/ E. Podrazik Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Burmistrz Gminy M. działając na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) oraz art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 ze zm. – dalej ustawa o p.z.p.) zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie napowietrznej, czterotorowej, dwunapięciowej linii elektroenergetycznej 2x400 + 2x220 kV P.-K. na działkach o nr ewidencyjnym [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], położonych w D., gmina M. Postępowanie zawieszono na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, tj. do dnia 25 maja 2008 r. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, iż o ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji wystąpiła Spółka A S.A. z siedzibą w W. (dalej A S.A.), przebieg tej inwestycji budzi dyskusje i kontrowersje mieszkańców wsi położonych na tej trasie, a sam charakter inwestycji, jej liniowość i ponadregionalność wymuszają współpracę inwestora z wieloma gminami jednocześnie. Wskazano, iż przebieg przedmiotowej linii na terenie wsi D. jest uzależniony od przebiegu tej samej linii na terenie Gminy K., a sprzecznym z zasadami polityki przestrzennej byłaby sytuacja braku ciągłości przebiegu linii na terenie Gminy M. i Gminy K. W tych okolicznościach uznano, iż przed wydaniem decyzji celowym jest umożliwienie organom Gminy M. podjecie działań zmierzających do przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru, którego dotyczy złożony wniosek, co umożliwia przeniesienie dyskusji związanej z przebiegiem linii na poziom procedury planistycznej. Wskazano, iż ustalenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lokalizacji przedmiotowej inwestycji, przy jednoczesnym określeniu również ograniczeń, sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenów sąsiednich, służyć ma interesowi publicznemu. Wyjaśniono, iż przepis art. 58 ust. 1 ustawy o p.z..p. zakreśla organom gminy terminy podjęcia i zakończenia procedury planistycznej, których nie dochowanie skutkować będzie podjęciem zawieszonego postępowania. Zażalenie na powyższe postanowienie w ustawowym terminie wniosła Spółka A S.A., zarzucając Burmistrzowi Gminy M. naruszenie art. 58 ust. 1 ustawy o p.z..p. oraz art. 7, art. 12 i art. 77 kpa. oraz żądając jego uchylenia i podjęcia zawieszonego postępowania. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało po upływie dwóch miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji w sytuacji, gdy dla obszaru, którego wniosek ten dotyczył, nie uchwalono jeszcze aktualnego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a na mocy uchwały z dnia [...] kwietnia 2007 r. Nr [...] Rada Miejska w M. przystąpiła dopiero do uchwalania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy M. Wskazano, iż zgodnie z przepisami przedmiotowej ustawy, jej art. 20, projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinien być zgodny z ustaleniami studium, a przystąpienie do procedury planistycznej możliwe będzie dopiero po uchwaleniu studium. Powyższe oznacza, iż nie będzie możliwe zarówno przystąpienie do sporządzenia planu, jak i jego uchwalenie w terminach określonych w art. 58 ust. 1 ustawy o p.z.p., stąd zawieszenie postępowania służy jedynie jego przedłużeniu, co w konsekwencji narusza art. 12, art. 7 i art. 8 kpa bowiem, organ administracji powinien w toku postępowania uwzględniać słuszny interes strony postępowania, a dążenie Spółki A S.A. do uzyskania decyzji warunkującej możliwość ubiegania się o dalsze rozstrzygnięcia stanowi słuszny interes wnioskodawcy. Wskazano także, że sytuacja planistyczna w gminie K. nie ma znaczenia dla fragmentu linii realizowanego na terenie gminy M., gdyż na terenie gminy K. linia została wybudowana, co determinuje jej przebieg na obszarze gminy M. Zdaniem wnoszącego zażalenie zawieszenie postępowania nie służy ochronie żadnych interesów. Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 125, 126, 127 §2 i art. 138 §2 kpa oraz art. 53, art. 55, art. 56 i art. 58 ustawy o p.z.p. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podzielił argumentację Spółki A S.A., iż w związku z brakiem zmienionego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy M., prowadzenie prac planistycznych związanych z innym przebiegiem przedmiotowej linii elektroenergetycznej jest bezcelowe z uwagi na normy wynikające z art. 20 ustawy o p.z.p. Wskazano, iż bez uzgodnienia bezspornego nowej trasy bezcelowym jest rozpoczynanie prac planistycznych, a organ I instancji miał świadomość, iż w podanym terminie zawieszenia postępowania nie jest możliwe zakończenie pełnej procedury planistycznej. Zdaniem organu odwoławczego także prowadzenie rozważań na temat zmiany trasy przebiegu przedmiotowej linii jest niezrozumiałe, bowiem inwestycja ta doprowadzona została do granic gmin K. i M. w ściśle określonym miejscu. Wskazano, że zamierzenie dotyczy modernizacji istniejącej już linii, co organ I instancji pomija milczeniem. Odwołując się do zasad argumentacji prawniczej wskazano, iż skoro negatywne oddziaływanie przedmiotowej linii po przebudowie nie będzie większe terytorialnie jak oddziaływanie linii dotychczasowej to tym bardziej brak jest podstaw do prowadzenia prac planistycznych, właściciele nieruchomości przyległych nie będą bowiem bardziej dotknięci uciążliwościami linii energetycznej po przebudowie. Skargę na powyższe postanowienie wnieśli M. F. i K. K. – mieszkańcy D., właściciele nieruchomości objętych tym rozstrzygnięciem. Zarzucili organowi II instancji naruszenie art. 7, art. 10, art. 77, art. 131 w zw. z art. 144 kpa poprzez niepełne zebranie materiału dowodowego, niewyjaśnienie aktualnego stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz niezawiadomienie stron postępowania o wszczętym postępowaniu odwoławczym, co skutkowało nierozpatrzeniem istotnych kwestii dotyczących postępowania oraz uniemożliwiło stronom postępowania ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych przez inwestora. W konsekwencji organ odwoławczy nie uwzględnił wszystkich aspektów sprawy, co miało wpływ na wynik sprawy. Podniesiono, iż organ odwoławczy wypowiedział się w wielu kwestiach, co do których nie miał odpowiednich kompetencji, w tym odnośnie celowości i zasadności prowadzenia prac planistycznych przez gminę, wielkości oddziaływań i uciążliwości linii. Wskazano, iż organ odwoławczy pominął, iż procedura planistyczna w gminie jest w toku i nie została zakończona, bowiem na terenie gminy M. obowiązuje uchwała Rady Miejskiej w M. Nr [...] z [...] stycznia 2001 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżących okoliczność ta potwierdza istnienie obowiązku kontynuowania procedury planistycznej na podstawie art. 85 §2 ustawy o p.z.p., a więc na podstawie art. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. oraz zawieszenia postępowania o warunki zagospodarowania, do której to kategorii należy decyzja lokalizacyjna, na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy z 07 lipca 1994 r., bowiem przepisy tej ustawy przewidywały obligatoryjne sporządzenie planu dla ponad lokalnych inwestycji celu publicznego, co skutkuje koniecznością zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie do czasu uchwalenia obligatoryjnego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podali, iż w ich ocenie realne jest zakończenie procedury planistycznej w terminie, przy czym to dotychczasowe działania inwestora powodują przedłużenie prac planistycznych, co nie będzie możliwe do czasu przedłożenia przez niego takich rozwiązań, które byłyby do zaakceptowania z punktu widzenia interesów mieszkańców gminy M. Wskazali, iż inwestor wielokrotnie zmieniał wniosek złożony w postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań inwestycji, co potwierdza jej niepełne przygotowanie. Zdaniem skarżących organ odwoławczy wadliwie przyjmuje, iż jest to modernizacja linii istniejącej, bowiem zgodnie z wnioskiem inwestora w miejscu rozebranej starej linii powstanie nowa, o znacznie większych parametrach. Ustosunkowując się do twierdzeń dotyczących oddziaływania planowanej inwestycji skarżący wskazali, iż stanowisko organu odwoławczego jest chybione, bowiem problem oddziaływania pól elektroenergetycznych jest zagadnieniem spornym i podlega krytycznej ocenie przez zagranicznych naukowców. Kolegium pominęło również wpływ inwestycji na wartość nieruchomości do niej przyległych. Wskazano, iż budowa linii na terenie gminy K. zrealizowana została na podstawie pozwolenia na budowę, co do którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził nieważność decyzji, a co do której obecnie toczy się postępowanie o rozbiórkę. Skarżący wskazali, iż próba zamknięcia dyskusji na tym etapie byłaby niezgodna z przepisami ochrony środowiska, w tym ratyfikowanej przez Polskę Konwencji Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę przytoczyło argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazało, iż ustawodawca w sposób wyjątkowy potraktował inwestycje celu publicznego, przykładowo zaostrzając kryteria, jakim powinny odpowiadać odwołania. Ustawodawca wskazał także, iż nie można odmówić lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie to jest zgodne z przepisami odrębnymi, a w przedmiotowej sprawie taka sytuacja występuje i blokowanie dokończenia tak ważnej inwestycji o znaczeniu krajowym nie może zasługiwać na aprobatę. Wskazano także, iż wbrew twierdzeniom skarżących zostali oni powiadomieni o przesłaniu zażalenia Spółki A S.A. do organu odwoławczego, który zgodnie z ustawą z dnia 12.10.1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79 poz. 856 ze zm.) miał prawo rozstrzygnąć sprawę na posiedzeniu niejawnym. Podkreślono, iż rozpatrywanie zażalenia jest elementem postępowania głównego, w tym przypadku postępowania wszczętego z wniosku inwestora z dnia 25 maja 2007 r. Na rozprawie przeprowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w dniu [...] r. skarżący przedłożyli pismo procesowe datowane na dzień 02 lipca 2008 r. w treści którego podali, iż w okresie od dnia wniesienia skargi zmienił się stan sprawy, bowiem Burmistrz Gminy M. uwzględniając zaskarżone postanowienie w dniu [...]r. wydał postanowienie nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania, a w dniu [...]r. wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego spornej linii, która w wyniku ich odwołania została przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchylona. Jednocześnie organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie zawieszenia postępowania. Zdaniem skarżących w tym zakresie ich skarga uległa dezaktualizacji, co jednakże nie powinno mieć wpływu na rozstrzygnięcie Sądu, bowiem Burmistrz M. jest zobowiązany do zawieszenia postępowania z uwagi na treść art. 45 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle tych przepisów skarga jest nadal uzasadniona z uwagi na niezakończenie obligatoryjnej procedury planistycznej dla inwestycji celu publicznego. Na rozprawie zgłosił się pełnomocnik substytucyjny pełnomocnika Spółki B S.A. z siedzibą w W., który podał, iż w miejsce Spółki A S.A. z siedzibą w W. wstępuje do sprawy Spółka B S.A. z siedzibą w W., jako następca prawny dotychczasowego uczestnika. Przedłożył dokumenty, z których wynika owe następstwo prawne – wyciąg z Monitora Sądowego i Gospodarczego, akt notarialny z dnia [...]r. oraz odpisy z Krajowego Rejestru Sądowego Spółki przejmującej i Spółki przekazującej. Wnosząc o oddalenie skargi pełnomocnik Spółki B S.A. argumentowała, iż w świetle okoliczności zawartych w piśmie skarżących z dnia 2 lipca 2008 r. oraz w świetle przepisów ustawy o p.z.p. brak było podstaw do zwieszenia postępowania w postępowaniu o ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, lecz częściowo z innych przyczyn, aniżeli wskazano w jej treści. Rolą sądu administracyjnego jest kontrola zaskarżonego orzeczenia z prawem. Sąd sprawując kontrolę sprawdza, czy organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego a także, czy postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało zgodnie z wymogami proceduralnymi. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając zaskarżone postanowienie naruszyło przepisy prawa materialnego – art. 58 ust. 1 ustawy o p.z.p., co miało wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wskazany przepis stanowił materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego to rozstrzygnięcie postanowienia Burmistrza Gminy M. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zarówno postanowienie o zawieszeniu przedmiotowego postępowania, jak i samo postępowanie administracyjne w powyższej sprawie prowadzone są w trybie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Strona skarżąca domaga się w niniejszym postępowaniu przesądzenia, aby postępowanie to prowadzone było na podstawie przepisów nieobowiązującej już ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Tymczasem zakres przedmiotowy niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, w ramach którego Sąd ocenia prawidłowość rozstrzygnięć wydanych w przedmiocie zawieszenia postępowania, nie pozwala oceniać, czy rozpatrywanie wniosku inwestora w trybie ustawy o p.z.p. jest prawidłowe. Sąd jest natomiast związany wskazaną przez organy administracji publicznej podstawą prawną zawieszenia postępowania, stąd w granicach tej sprawy zobligowany jest rozstrzygnąć, czy rozstrzygnięcia wydane na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy o p.z.p. są prawidłowe. Z powyższych względów zarzuty skargi odwołujące się do przepisów ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym uznać należy za chybione. Zarzuty te strona skarżąca może natomiast podnosić w postępowaniu głównym – w sprawie ustalenia lokalizacji spornej inwestycji. Zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy o p.z.p. postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego można zawiesić na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, a wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli: w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego (pkt 1) albo w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono planu miejscowego lub jego zmiany (pkt 2). Komentatorzy ustawy podkreślają, iż celem tej regulacji jest umożliwienie organom gminy przystąpienie do sporządzania, w odniesieniu do terenu objętego wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który to plan w świetle przepisów przedmiotowej ustawy jest podstawowym instrumentem kształtowania przestrzeni. Podkreśla się, iż jeżeli wnioskodawca zażąda od organu gminy ustalenia warunków oraz zasad zagospodarowania i zabudowy jakiegoś terenu pod inwestycję, wójt, burmistrza (prezydent miasta) uznając, że lepiej byłoby zagospodarować teren opierając się na planie miejscowym, może zawiesić wszczęte w dniu złożenia wniosku postępowanie. Uprawnienie to pozostaje w związku z kompetencją rady gminy do wszczęcia postępowania planistycznego, określoną w art. 14 ustawy o p.z.p. (por. "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz" pod red. Zygmunta Niewiadomskiego wyd. C.H. BECK W-wa 2008, str. 458 i nast.). Jednocześnie jednak wskazać należy, iż wydane na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy o p.z.p. postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego opiera się na uznaniu organu, co oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Wybór taki nie może być jednak dowolny. Musi on wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy" (wyrok NSA z dnia 2 lutego 1996 r., II SA 2875/95, Wokanda 1996, nr 6, str. 32). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, z jakich przyczyn organ odwoławczy uznał, iż zawieszenie postępowania w przypadku ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji służyło jego przedłużeniu, bowiem nie jest możliwe w terminach wskazanych w art. 58 ust. 1 ustawy o p.z.p. podjęcie i zakończenie procedur planistycznych, także z uwagi na regulacje zawarte w tej ustawie. W ocenie Sądu argumentacji tej nie można odmówić racji, co jednakże nie oznacza, iż do tej kwestii ograniczyć należało rozważenie wszystkich okoliczności sprawy. W ocenie Sądu Burmistrz Gminy M. w uzasadnieniu postanowienia o zwieszeniu postępowania wykazał z jakich przyczyn celowe jest zawieszenie postępowania. W tych okolicznościach uznać należy, iż nawet organ ten gdyby miał świadomość niemożności zakończenia procedur planistycznych w określonych w ustawie terminach, to nie można kwestionować prawa organów gminy do przeniesienia decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji na szczebel regulacji przepisami prawa miejscowego, w szczególności, gdy jej prowadzenie budzi kontrowersje mieszkańców terenów, przez które przebiega. Zważyć także należy, iż przepis art. 58 ust. 1 ustawy o p.z.p. nie uzależnia możliwości zawieszenia postępowania od stopnia zaawansowania prac planistycznych, a ust. 1 pkt 2 tego przepisu nakłada obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania w przypadku nie uchwalenia planu miejscowego w terminie 12 miesięcy od dnia wniesienia wniosku o ustalenie lokalizacji celu publicznego. W świetle powyższego Sąd nie podzielił argumentacji przytoczonej przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż zawieszenie postępowania w tym przypadku nastąpiło z naruszeniem granic uznania administracyjnego. Rozpatrując powyższą kwestię Sąd miał również na uwadze zmiany stanu faktycznego, które nastąpiły w okresie od wniesienia przedmiotowej skargi, tj. podjęcie w dniu [...] września 2007 r. przez Radę Miejską w M. uchwały Nr [...] o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów gruntów rolnych i leśnych na obszarze części wsi D. i B., Gmina M. (karty nr 95-98 akt sądowych - wyciąg ze stron internetowych Urzędu Miasta i Gminy M. –http:/bip.[...].pl). Powyższa okoliczność ma wpływ na wynik niniejszej sprawy, bowiem wbrew argumentacji przyjętej przez organ odwoławczy wskazuje, iż realnym było przystąpienie do uruchomienia procedury planistycznej dla przedmiotowego obszaru. Z treści uchwały Rady Miejskiej w M. z dnia [...] kwietnia 2007 r. Nr [...] o przystąpieniu do sporządzenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy M." (karty nr 99-103 akt sądowych – wyciąg ze stron internetowych –adres jw.) wynika przy tym, iż prace nad zmianą tego studium trwały od 2000 r., w związku z czym nieuprawnione jest twierdzenie, iż dopiero podjęcie w dniu [...] kwietnia 2007 r. uchwały spowodowało ich rozpoczęcie. W ocenie Sądu w tych okolicznościach Burmistrz Gminy M. miał uprawnienie, aby uznać, iż zasięg i znaczenie przedmiotowej inwestycji oraz jej kontrowersyjność, uzasadniają przeniesienie dyskusji nad jej przebiegiem na etap prac planistycznych, co gwarantuje rozważenie interesów wszystkich zainteresowanych, w tym mieszkańców gminy M. Natomiast materiały, które w toku podjętych prac planistycznych zostaną zebrane, niewątpliwie zostaną wykorzystane w postępowaniu, które zostanie podjęte po upływie okresu określonego w art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy o p.z.p. Za zasadne Sąd uznał również zarzuty odnoszące się do treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. W ocenie Sądu organ odwoławczy nie był uprawniony na tym etapie postępowania do rozważań dotyczących charakteru przedmiotowej inwestycji, jej oddziaływania na środowisko oraz zakresu prac, które w związku z jej realizacją zostaną wykonane, w tym do przesądzania o jej przebiegu na obszarze gminy M. W ocenie Sądu okoliczność, iż po wydaniu zaskarżonego postanowienia Burmistrz Gminy M. odmówił zawieszenia postępowania na wniosek skarżących oraz wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem - przepisami prawa materialnego i procesowego obowiązującymi w dacie wydania zaskarżonego aktu. Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uwzględnić skargę i uchylić zaskarżone postanowienie. Na podstawie art. 152 tej ustawy orzeczono o niemożności wykonania tego aktu, a o kosztach orzeczono na podstawie jej art. 200. Ponieważ niniejszy wyrok wydany został po dniu 25 maja 2008 r., do której to daty postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji mogło zostać zawieszone, organ odwoławczy zobligowany jest obecnie umorzyć postępowanie odwoławcze wszczęte na skutek zażalenia Spółki A S.A. z uwagi na jego bezprzedmiotowość. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ J. Szaniecka /-/ E. Podrazik