II SA/Po 623/11

Dnia 18 sierpnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku T. K. oraz P. K. wspólników spółki cywilnej "A" s.c. z siedzibą w P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. K. oraz P. K. wspólników spółki cywilnej "A" s.c. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2010 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ T. Świstak W skardze z dnia 28 września 2010 r. T. K. i P.K. wspólnicy spółki cywilnej "A" s.c. z siedzibą w P. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2010 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W ocenie skarżących wykonanie decyzji spowoduje trwałe, ciężkie i nieodwracalne skutki w szczególności poprzez brak możliwości realizowania działalności gospodarczej, aż do jej likwidacji włącznie. Uiszczenie tak wysokiej grzywny spowoduje utratę płynności finansowej przez firmę i niemożność wypłaty wynagrodzeń pracownikom. Już na obecnym etapie koniecznym stało się zwolnienie zatrudnionych pracowników. Skarżący wyjaśnili ponadto, iż obecnie dysponują jedynie jednym pojazdem wykonującym działalność transportową, który stanowi własność banku (umowa leasingu) co uniemożliwia ewentualną sprzedaż tego pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w część aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Z treści powołanego przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest skonkretyzowane niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obie te przesłanki (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków) są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Użycie spójnika "lub" oznacza, iż przesłanki te mogą zachodzić alternatywnie. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a, nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to z kolei takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (patrz postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie sygn. II SA/Bk 352/06 oraz postanowienie WSA w Krakowie z dnia 5 marca 2009 r., w sprawie sygn. akt I SA/Kr 975/08, wszystkie orzeczenia dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Mając powyższe na względzie, tutejszy Sąd ocenił wskazane przez skarżących okoliczności, mające uzasadniać wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim zwraca uwagę fakt, iż sama strata (szkoda materialna wynikająca z samego tylko faktu uiszczenia kwoty 27.500,- zł), jaka miałaby powstać w wyniku zapłaty nałożonej kary pieniężnej, jest szkodą odwracalną. W przypadku bowiem uwzględnienia skargi obowiązkiem organu byłoby dokonanie zwrotu uiszczonej na poczet wymierzonej kary kwoty pieniężnej, co wynika z art. 94 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.). Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenie, iż wykonanie decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzeni znacznej, niemożliwej do wynagrodzenia, szkody. Odnosząc się do drugiej z wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek należy zauważyć, iż skarżący nie uprawdopodobnili w wystarczający sposób, iż wykonanie decyzji wywoła trudne do odwrócenia skutki. W uzasadnieniu zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnieśli oni, iż wykonanie decyzji niesie zagrożenie w postaci utraty płynności finansowej firmy i jej likwidacji. Podali także, iż musieli zwolnić zatrudnionych pracowników a działalność transportowa jest wykonywana za pomocą jednego pojazd będącego w leasingu. Z kolei ze znajdujących się w aktach sądowych zaświadczeń z ewidencji działalności gospodarczej (k. 33 i 34 akt sądowych) wynika, iż oboje skarżący zawiesili swoją działalności gospodarczą z dniem 4 sierpnia 2010 r. a zatem jeszcze przed wniesieniem skargi wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, wobec zawieszenia przez skarżących prowadzenia działalności gospodarczej na okres dwóch lat, wskazane przez nich okoliczności (niewypłacalność, likwidacja działalności gospodarczej), przemawiające w ich ocenie za zastosowaniem środków o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie świadczą, iż zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia trudnych do odwróceni skutków, skoro działalność gospodarcza i tak nie jest już obecnie prowadzona. Skarżący nie wykazali w jakikolwiek sposób, iż wymierzenie kary ma bezpośredni związek z zawieszenie działalności gospodarczej, a także nie uprawdopodobnili, iż nawet po ewentualnym uwzględnieniu ich skargi i zwrocie zajętych już na poczet orzeczonej kary środków, podjecie zawieszonej działalności gospodarczej będzie niemożliwe bądź utrudnione. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji postanowienia. /-/ T. Świstak