II SA/Po 627/01

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Bernarda K. na decyzję Wojewody W. z dnia 2 lutego 2001 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu - uchyla zaskarżoną decyzję, (...) Decyzją z dnia 6 grudnia 2000 r. Starosta P., powołując podstawy prawne 2 art. 49 ust. 1 i art. 58 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ oraz art. 104 Kpa, udzielił Bernardowi K. pozwolenia na użytkowanie wybudowanego samowolnie garażu blaszanego, o powierzchni zabudowy 15,20 m2, powierzchni użytkowej 14,17 m2, kubaturze 30,10 m2 przy ul. Ś. 14 w P. na działce o numerze geodezyjnym 143. Według przedstawionych w uzasadnieniu decyzji ustaleń Bernard K. w marcu 1995 r. wybudował garaż blaszany bez uzyskania pozwolenia na budowę. W ocenie organu I instancji do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego dołączono wymagane dokumenty. Nadto organ ten stwierdził, że utraciła moc uchwała Rady Miejskiej w P. wyłączająca możliwość budowy blaszanych garaży. Odwołanie od tej decyzji wniósł Andrzej P., współwłaściciel nieruchomości, na której wzniesiono garaż. Podnosił, że nie wyrażał zgody na wybudowanie garażu. Kwestionował też ustalenia co do daty realizacji obiektu i twierdził, że garaż zbudowano w 1997 r. Decyzją z dnia 2 lutego 2001 r. Wojewoda W. uchylił decyzję organu I instancji i odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż inwestor do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego nie dołączył dokumentu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wywiódł, że w sytuacji braku pozwolenia na budowę taki dokument winien być dołączony do wniosku i powołał się w tym względzie na art. 33 ust. 2 pkt 2 prawa budowlanego. W stanie faktycznym sprawy z wniosku Bernarda K. dokumentowi takiemu odpowiadałaby zgoda wszystkich współwłaścicieli nieruchomości na wybudowanie garażu. Ponieważ zgody takiej nie przedłożono a jeden ze współwłaścicieli wyraźnie odmówił udzielenia zgody, udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu było wyłączone. Wobec tego stwierdzenia organ odwoławczy za uboczną uznał kwestię daty wybudowania garażu i tylko marginalnie wytknął organowi I instancji błędy w zakresie postępowania dowodowego. Bernard K. wniósł Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzucał, że przepisy prawa budowlanego i dotyczące warunków technicznych nie obejmują wymogu przedkładania dokumentu potwierdzającego prawo do dysponowania gruntem na cele budowlane w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Wywodził, iż art. 33 ust. 2 pkt 2 prawa budowlanego dotyczy wyłącznie postępowań w przedmiocie pozwolenia na budowę. Poza tym podnosił, że wzniesienie garażu jako obiektu tymczasowego nie wymagało pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Istota zagadnienia, którego rozstrzygnięcie wpływało decydująco na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, sprowadzała się do odpowiedzi na pytanie czy właściciel ubiegający się o pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego wzniesionego w warunkach określonych w art. 49 ust. 1 prawa budowlanego obowiązany jest dołączyć do wniosku dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Brak takiego dowodu był jedyną przyczyną odmowy udzielenia pozwolenia na budowę jeśli zważyć, że organ odwoławczy zaniechał dokonywania ustaleń dotyczących daty realizacji obiektu budowlanego. Sąd uznał stanowisko organu odwoławczego w przedstawionej kwestii za nieprawidłowe. Powoływany przez organ odwoławczy art. 33 ust. 2 pkt 2 prawa budowlanego zamieszczony został w obrębie przepisu określającego jakie dokumenty należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Tymczasem wymogi dotyczące dokumentów jakie winny być dołączone do wniosku o pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego zostały odrębnie i wyczerpująca określone w art. 57 ust. 1 i 2 oraz w art. 58 prawa budowlanego, które to przepisy nie odsyłają do odpowiedniego stosowania art. 33 ust. 2 prawa budowlanego. Szczególnie wyraźnie ustawodawca wypowiedział się w art. 58 określając jakie dokumenty należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na użytkowanie w przypadkach o jakich mowa w art. 49 ust. 1 prawa budowlanego. Wskazane regulacje były jednoznaczne i nie pozostawiały żadnych możliwości stosowania analogii do innych przepisów, w tym art. 33 ust. 2 pkt 2 prawa budowlanego. Taki rodzaj wykładni możliwy byłby jedynie w przypadku istnienia tak zwanych luk w prawie, który to stan w omawianej sytuacji nie zachodził. W konsekwencji uznać należało, że organ odwoławczy stanowisko swe wywiódł z założenia istnienia obowiązku, którego przepisy prawa nie przewidywały naruszając tym samym zasadę praworządności objętą zarówno konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawnego jak i wprost dyspozycją art. 6 Kpa. Przedstawione uwagi prowadziły do wniosku, że właściciel obiektu budowlanego, wzniesionego w warunkach określonych w art. 49 ust. 1 prawa budowlanego z 1994 r., nie jest obowiązany dołączyć do wniosku o pozwolenie na użytkowanie tego obiektu dowodu stwierdzającego prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przyjąć przy tym należy, że pod rządami prawa budowlanego z 1994 r. zachował aktualność formułowany na de stosowania prawa budowlanego z 1974 r. pogląd według którego kwestia własności nieruchomości nie ma istotnego znaczenia przy dopuszczaniu obiektu do użytkowania /por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 1999 r., IV SA 90/97 - nie publ./. Zaznaczenia wymaga, że kwestia własności może mieć pewne znaczenie przy stosowaniu art. 49 ust. 1 zdanie drugie i art. 58 prawa budowlanego jeżeli zachodzi wątpliwość czy podmiot ubiegający się o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego pozostaje właścicielem /współwłaścicielem/ tego obiektu. Tego rodzaju wątpliwość w sprawie niniejszej jednak nie zachodziła. Przedstawionych przyczyn uchylono zaskarżoną decyzję na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzekając w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania stosownie do art. 55 ust. 1 tejże ustawy. W trakcie ponownego rozpatrywania sprawy organ odwoławczy winien odnieść się do innych niż omawiana kwestii podnoszonych w odwołaniu, w tym do oceny dowodów na okoliczność daty wzniesienia obiektu, skarżącemu i uczestnikowi postępowania natomiast wyjaśnić należy, że spór pomiędzy współwłaścicielami co do sposobu wykonywania prawa własności ma charakter cywilnoprawny i może być przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym.