II SA/Po 627/07

Katarzyna Witkowicz-Dwornicka – Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 czerwca 2008r. wniosku J.S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M.G. i J.S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] przedmiocie zaniechania dalszych robót budowlanych postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. /-/ K. Witkowicz-Dwornicka Skarżący J.S. wniósł o przyznanie mu prawa pomocy i zwolnienie go od kosztów sądowych w całości. We wniosku o prawo pomocy złożonym na urzędowym formularzu PPF motywował, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z M.G. Oświadczył, że oboje są emerytami, a M.G. leczy się szpitalnie w związku z ciężkim udarem mózgu, krwiakiem i dysfunkcją ruchu. Leczenie wymaga również zaangażowania własnych środków finansowych. W części wniosku dotyczącej posiadanego majątku podał, że jest współwłaścicielem domu o powierzchni [...] m² oraz samochodu osobowego marki [...]. Wnioskodawca wskazał, że uzyskuje emeryturę w wysokości [...] zł brutto miesięcznie oraz podał, że M.G. szacunkowo uzyskuje około [...] zł brutto miesięcznie, łączne dochody wynoszą zatem [...] zł brutto miesięcznie. W oparciu o przepis art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wnioskodawca został zobowiązany do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych w celu uzupełnienia wniosku o prawo pomocy. Treść tego wniosku sformułowana na urzędowym formularzu PPF nie zawierała, bowiem pełnych i dokładnych danych o stanie majątkowym i dochodach skarżącego oraz M.G., z którą prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, co uniemożliwiało ustalenie realnych zdolności płatniczych. Wniosek nie sprostał bowiem wymogom przepisu art. 252 §1 powyższej ustawy. Wezwanie zostało wnioskodawcy prawidłowo doręczone (k. 72), ale pozostało bez jakiejkolwiek odpowiedzi. Zgodnie z treścią art. 246 §1 pkt 2 powyższej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w częściowym zakresie następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznych swoich wydatkach. Oznacza to, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że sytuacja majątkowa i finansowa jest na tyle trudna, iż nie ma możliwości poniesienia wszystkich wydatków związanych z prowadzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Do uwzględnienia przedmiotowego wniosku nie wystarczy bowiem ogólnikowe twierdzenie, że wnioskodawca jest emerytem. Wnioskodawca mimo dodatkowego wezwania nie złożył oświadczenia o wysokości wszystkich źródeł dochodów stałych, jak i dorywczych swoich oraz osób z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z ich wysokością oraz nie poparł twierdzeń zawartych we wniosku jakimikolwiek dokumentami. Nie przedłożył rocznego zeznania podatkowego PIT, które odzwierciedla wszystkie przychody uzyskiwane z różnych źródeł oraz koszty ich uzyskania. Wnioskodawca zaniechał podania informacji o posiadanych rachunkach bankowych oraz przedłożenia wyciągów z tych rachunków, podczas gdy dokumenty te jednoznacznie wskazują na wysokość środków finansowych jakimi wnioskodawca rzeczywiście dysponuje oraz jakich transakcji tymi środkami dokonuje. Dokumenty te pozwalają bowiem na weryfikację złożonego przez skarżącego oświadczenia w zakresie źródeł i wysokości uzyskiwanych dochodów, a w konsekwencji jego realne możliwości płatnicze. Wnioskodawca nie wyszczególnił też kosztów bieżącego utrzymania rodziny, które również wskazują na zdolność finansową strony ubiegającej się o prawo pomocy do uiszczenia kosztów niniejszego postępowania chociażby w części. Nie przedłożył żadnych dokumentów, które mogłyby chociaż uprawdopodobnić jego oświadczenia, że leczenie M.G. wiąże się z dodatkowymi wydatkami oraz jaka jest ich wysokość. Wobec braku pełnej informacji o realnej sytuacji majątkowej i finansowej wnioskodawcy, wezwanie do złożenia oświadczeń i przedłożenia dokumentów źródłowych na ich poparcie, stworzyło dodatkową możliwość uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy i wykazanie, że rzeczywiście zasługuje na skorzystanie z dobrodziejstwa tego prawa. Tymczasem wnioskodawca pozostawił wezwanie bez jakiejkolwiek odpowiedzi. Niemożliwe, więc okazało się jednoznaczne określenie wysokości uzyskiwanych dochodów oraz ponoszonych wydatków i ostatecznie prawidłowa ocena jego realnych możliwości płatniczych. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, że wnioskodawca zasługuje na skorzystanie z dobrodziejstwa prawa pomocy chociażby w części. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak we wstępie. /-/ K. Witkowicz-Dwornicka