II SA/Po 63/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpatrzeniu w dniu 10 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. L. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (-) E. Podrazik Pismem z [...] grudnia 2014 r. D. L. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2014 r., znak [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty Ś. z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak [...], (1) udzielającą Burmistrzowi Ś. zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, polegającej na budowie łącznika ul. S. w Ś. wraz z kanalizacją deszczową i oświetleniem ulicznym, (2) zatwierdzającą podział nieruchomości położonych w obrębie geodezyjnym Ś., (3) zatwierdzającą projekt budowlany oraz (4) ustalającą warunki realizacji tej inwestycji. Skarżący wniósł zarazem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący przedstawił zarzuty merytoryczne względem kwestionowanego rozstrzygnięcia, zaznaczając, że się z nim nie zgadza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje Wniosek okazał się niezasadny. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Niemniej w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jeżeli (1) zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub (2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy zauważyć, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687 z późn. zm.). Wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie wyłącza co do zasady możliwości wstrzymania jej wykonania, gdyż brak jest w tym zakresie szczególnych przepisów. Niemniej rozwiązania prawne przyjęte w powołanej ustawie mają na celu zapewnienie szybkiego przebiegu inwestycji drogowej. Realizuje się to m.in. poprzez uproszczenie procedur administracyjnych, możliwość nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, obowiązek rozpatrzenia odwołania w terminie od 14 dni, a skargi do sądu administracyjnego w terminie 2 miesięcy. Dlatego za utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym należy uznać pogląd, w świetle którego zbyt pochopne wstrzymywanie decyzji takich jak decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie byłoby istotnym zaburzeniem procesu inwestycyjnego i jednocześnie w sposób rażący naruszałoby interes społeczny i gospodarczy. Tym samym mechanizmy przewidziane w powołanej ustawie w celu szybkiej i skutecznej realizacji inwestycji drogowej w sposób istotny ograniczają także możliwość udzielenia ochrony tymczasowej poprzez bardziej restrykcyjną ocenę sytuacji strony wnoszącej o wstrzymanie omawianego rozstrzygnięcia. Takie stanowisko należy uznać za dominujące w orzecznictwie (zob. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2015 r., VII SA/Wa 3023/14; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r., II OZ 42/13; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2010 r., II OSK 1128/10; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2012 r., II OZ 818/12; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2010 r., I OZ 705/10 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe uwagi, należy zatem stwierdzić, że skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja i zarzuty zawarte w skardze z dnia [...] grudnia 2014 r. koncentrują się bowiem jedynie wokół merytorycznej polemiki ze stanowiskiem organów administracji publicznej. Brak natomiast wskazania w sposób wyraźny niebezpieczeństwa, które miałoby grozić skarżącemu w razie wykonania zaskarżonej decyzji, oraz szkody, którą miałby on w takim wypadku ponieść. Nie podano również, dlaczego skutki rozważanej decyzji miałyby być trudne dla odwrócenia w przypadku skarżącego. W szczególności z kwestionowania sposobu podziału nieruchomości należącej do skarżącego oraz nieprzeprowadzenia analizy oddziaływania inwestycji na środowisko nie wynika w sposób oczywisty i konieczny, że ewentualna szkoda nie będzie mogła być później naprawiona bądź też przywrócenie stanu poprzedniego okaże się niemożliwe. Uprawdopodobnienie tych okoliczności jest tymczasem niezbędne do wstrzymania wykonania decyzji, a ciężar ich wykazania spoczywa na skarżącym. W konsekwencji Sąd nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji na mocy art. 16 § 2 i art. 61 § 1, 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. /-/ E. Podrazik