II SA/Po 630/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Asesor sąd. Edyta Podrazik /spr./ Protokolant Sekr. sąd. Joanna Wieczorkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 września 2005r. przy udziale sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w C. na uchwałę Rady Miasta C. z dnia 29 czerwca 2004r. Nr XXIV/144/04 w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego I. stwierdza niezgodność z prawem zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Rady Miasta C. na rzecz skarżącego kwotę 540zł (pięćset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. /-/E. Podrazik /-/B. Drzazga /-/A. Łaskarzewska Uchwałą nr XXIV/144/04 z dnia 29.06.2004 r. Rada Miasta C., na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15 poz. 139 z 1999 r.) i art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z 2003 r.), odrzuciła zarzut wniesiony dnia [...].06.2003 r. przez A sp. z o.o. w C. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta C. na obszarze jednostki [...]- rejon ul. [...], dotyczący przebiegu nowoprojektowanych dróg dojazdowych KD3 i KD4. W uzasadnieniu podano, iż plan został wyłożony do publicznego wglądu w dniach 02.06.2003 do 22.06.2003 r. W dniu 27.06.2003 r. A sp. z o.o. w C. wniosła zarzut do ustaleń planu w granicach części działek nr [...],[...],[...], których jest wieczystym użytkownikiem, kwestionując przebieg dróg dojazdowych KD3 i KD4. Projektowany przebieg wskazanych dróg wynika z potrzeby zapewnienia właściwej obsługi komunikacyjnej sąsiednich nieruchomości. Droga KD4 będzie ponadto stanowiła zapewnienie dojazdu do nowych terenów inwestycyjnych, w bezpośrednim sąsiedztwie na południe, wyznaczonych w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego. Projektowany przebieg dróg KD3 i KD4 należy uznać za najbardziej optymalny. Może on rozwiązać problem dostępu do drogi publicznej większości nieruchomości znajdujących się w granicach opracowania planu. Opracowując takie rozwiązania kierowano się ponadlokalnym dobrem społeczności samorządowej oraz ekonomicznym interesem gminy, chroniąc interesy mieszkańców miasta. Kwestionowanych ustaleń planu dokonano w ramach przysługującego gminie władztwa planistycznego z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazano również na treść art. 36 ust. 1 i 2 powołanej wyżej ustawy, w którym określono system rekompensat za poniesione szkody dla właściciela gruntu. Od powyższej uchwały skargę złożyła A sp. z o.o. w C. domagając się stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez naruszenie istoty prawa użytkowania wieczystego, błędne zastosowanie art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i naruszenie art. 24 ust. 3 ustawy poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały do podniesionych zarzutów. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż przedmiotowe działki wykorzystywane są przez skarżącą do prowadzenia działalności gospodarczej. Przeznaczenie nieruchomości pod drogę publiczną jest faktycznie wywłaszczeniem. Rada Miasta C. podjęła wcześniejszą uchwałę odrzucającą zarzuty skarżącego, co do której Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 30.04.2004 r. stwierdził nieważność w części dotyczącej planowanej drogi publicznej KD3, sprawa więc została już ostatecznie rozstrzygnięta. Ponadto w toku postępowania przed WSA cofnięto skargę w zakresie projektowanej drogi KD4, stąd zarzut skarżącego ograniczył się do projektowanej drogi KD3. W uzasadnieniu uchwały posłużono się argumentami, na podstawie których WSA orzekł nieważność zaskarżonej uprzednio uchwały dotyczącej identycznego stanu. Ogólnikowe stwierdzenia organu nie odnoszą się do podniesionych przez skarżącą zarzutów przeciwko uchwale. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta C. wniosła o jej oddalenie. Organ podniósł, iż wyrokiem z dnia 30.04.2004 r. w sprawie II SA/Po 2472/03 WSA w Poznaniu stwierdził nieważność uchwały nr XV/81/03 z dnia 30.09.2003 r. w części dotyczącej zarzutów co do przebiegu nowoprojektowanej drogi publicznej KD3. W tej sytuacji Rada Miasta zmuszona była ponownie rozpatrzeć zarzuty skarżącej dotyczące projektowanego przebiegu drogi KD3. Okazało się, że nie ma możliwości zaprojektowania drogi w innym miejscu z jednoczesnym zapewnieniem dostępu do drogi wszystkim podmiotom. Projektowana w planie droga pokrywa się z przebiegiem istniejącej od kilkudziesięciu lat utwardzonej drogi, wykorzystywanej dla komunikacji przez przyległe do niej podmioty, takie jak Zakład B, mieszkańców trzech wielomieszkaniowych budynków, Wojewódzki Inspektorat Ochrony Roślin i Nasiennictwa. Skarżąca nawet nie próbuje wskazać innej możliwości rozwiązania dojazdu dla wszystkich właścicieli nieruchomości, dla których zaprojektowano drogę KD3. Ponadto Rada Miasta C. podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej uchwale i jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Przedmiotem skargi jest uchwała Rady Miasta C. z dnia 29.06.2004 r. w której odrzucono zarzut wniesiony przez skarżącą spółkę w dniu 27.06.2003 r. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta C. na obszarze jednostki [...]- rejon ul. [...], dotyczący przebiegu nowoprojektowanych dróg dojazdowych KD3 i KD4. Istotnie w dniu 27.06.2003 r. do Rady Miasta wpłynął zarzut A sp. z o.o. w C., datowany na dzień 23.06.2003 r., a dotyczący przewidzianego w projekcie planu miejscowego przebiegu dróg publicznych KD3 i KD4. W dniu 30.09.2003 r. Rada Miasta C. podjęła uchwałę nr XV/81/03, w której odrzuciła powyższy zarzut. Uchwała ta została przez A sp. z o.o. w całości zaskarżona do sądu administracyjnego. Następnie skarżąca cofnęła skargę co do części uchwały odrzucającej zarzut odnośnie przebiegu projektowanej drogi KD4. Wyrokiem z dnia 30.04.2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie II SA/Po 2472/03 stwierdził nieważność uchwały nr XV/81/03 w części dotyczącej przebiegu nowoprojektowanej drogi publicznej KD3, umorzył zaś postępowanie w pozostałym zakresie. Postanowieniem z dnia 08.07.2004 r. WSA w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniesioną przez A sp. z o.o. w C. z uwagi na nieziszczenie wpisu od skargi. Postanowieniem z dnia 14.12.2004 r. NSA w Warszawie w sprawie OZ 725/04 oddalił zażalenie A sp. z o.o. na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. W tych okolicznościach, z uwagi na treść przepisu art. 196 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.), z którego wynika a contrario, iż postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego są natychmiast wykonalne, oraz treść przepisu art. 168 § 1 tejże ustawy, wyrok z dnia 30.04.2004 r. w sprawie II SA/Po 2472/03 uprawomocnił się z dniem 08.07.2004 r., tj. z datą wydania postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Dopiero więc z dniem 08.07.2004 r. z obrotu prawnego wyeliminowana została uchwała Rady Miasta nr XV/81/03 z dnia 30.09.2003 r. w części odrzucającej zarzut skarżącej spółki z dnia 27.06.2003 r. dotyczący przebiegu projektowanej drogi publicznej KD3, jednocześnie zaś nadal w obrocie prawnym pozostała ta część wskazanej uchwały, w której odrzucono zarzut odnoszący się do przebiegu drogi publicznej KD4. Zaskarżona w niniejszym postępowaniu uchwała Rady Miasta C. nr XXIV/144/04 podjęta została w dniu 29.06.2004 r., a więc w czasie gdy w obrocie prawnym nadal pozostawała wcześniejsza uchwała nr XV/81/03 rozstrzygająca ten sam zarzut skarżącej spółki. Rada Miasta zaskarżoną uchwałą ponownie rozstrzygnęła sprawę, która w ówczesnym stanie prawnym była już rozstrzygnięta, co stanowi istotne naruszenie prawa. Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) w zw. Z art. 94 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 08.03.1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142 poz. 1591 z 2001 r.) orzeczono jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powyższej ustawy, przy czym wysokość kosztów zastępstwa adwokackiego określono w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Min. Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. /-/ E. Podrazik /-/ B. Drzazga /-/ A. Łaskarzewska kk