II SA/Po 630/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Skomra Asesor WSA Jacek Rejman Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2025 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO", "Kolegium") decyzją z 30 czerwca 2025 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania M. D. (dalej: "strona") od decyzji Burmistrza [...] z 6 lutego 2025 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym. W dniu 27 listopada 2024 r. do Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] wpłynął wniosek M. D. o udzielenie pomocy w formie zasiłku stałego. Decyzją z 16 grudnia 2024 r., nr [...], Burmistrz [...] przyznał stronie zasiłek stały od 1 listopada 2024 r. do bezterminowo. Decyzja ta została zmieniona decyzją Burmistrza z 15 stycznia 2025 r. Pismem z 5 lutego 2025 r. strona zwróciła się o naliczenie i wypłacenie wyrównania zasiłku stałego za okres od października 2023 r. do października 2024 r. Burmistrz [...] decyzją z 6 lutego 2025 r., nr [...], na podstawie art. 6 pkt 1, art. 37 ust. 1 pkt 2, art. 106 ust. 1, 3, art. 110 ust. 7 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1283 ze zm., dalej: "u.p.s."), art. 16 ust. 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "K.p.a."), odmówił przyznania zasiłku stałego za okres od października 2023 r. do października 2024 r. W odwołaniu wskazano, iż wcześniejsze decyzje o zasiłku stałym wydawane były na podstawie orzeczeń o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. W związku z faktem, że ważność orzeczenie o niepełnosprawności upływała 30 kwietnia 2023 r. złożony został wniosek o wydanie kolejnego orzeczenia. Orzeczeniem z 5 czerwca 2023 r. zaliczono odwołującego do lekkiego stopnia niepełnosprawności. Po rozpatrzeniu odwołania orzeczenie to zostało utrzymane w mocy. Odwołanie do sądu zostało złożone w terminie, nie został przerwany tok postępowania odwoławczego. Wyrokiem Sądu z 17 października 2024 r. odwołujący został zaliczony do osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym na stałe. W wyroku podano, iż ustalony stopień niepełnosprawności istnieje nieprzerwanie od 1 lutego 2015 r. W ocenie odwołującego nie można przyjąć, że orzeczenie z 9 sierpnia 2023 r. było ostateczne, gdyż przysługiwało prawo jego zaskarżenia do sądu, co uczyniono. O wszystkich działaniach w sprawie MGOPS w [...] był informowany na bieżąco. Ponadto, MGOPS znał sytuację zdrowotną i finansową odwołującego, jednak nie mógł on skutecznie złożyć wniosku o zasiłek stały, gdyż nie posiadał ważnego orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, co nie stało się z jego winy. Do takiej sytuacji odniósł się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 6 października 2015 r., sygn. SK 19/14. Kolegium w decyzji podanej na wstępie niniejszego uzasadnienia przywołało treść art. 37 ust. 1 i art. 106 ust. 3 oraz ust. 7-11 u.p.s. oraz stwierdziło, że analiza tych przepisów prowadzi do wniosku, iż przyznanie zasiłku stałego w żadnej sytuacji nie może objąć okresu przed złożeniem wniosku o przyznanie zasiłku stałego, niezależnie zarówno od tego kiedy złożony został wniosek inicjujący postępowanie w przedmiocie ustalenia stopnia niepełnosprawności, jak i tego jaka data powstania określonego stopnia niepełnosprawności wskazana została w orzeczeniu o ustaleniu tegoż stopnia. Art. 106 ust. 7 u.p.s. jako wyjątek od zasady generalnej przyznawania i wypłaty świadczeń z pomocy społecznej interpretować należy ściśle i niedopuszczalnym jest dokonywanie rozszerzającego jego wykładni. Powyższe przesądza o tym, że nie jest możliwe przyznanie zasiłku stałego za okres przed złożeniem wniosku co do osób, które przed sądem powszechnym domagały się rozstrzygnięcia w przedmiocie stopnia niepełnosprawności i odpowiedni wniosek do organu pomocy społecznej złożyły dopiero po zakończeniu sprawy sądowej. Skoro odwołujący wniosek o przyznanie zasiłku stałego wniósł 27 listopada 2024 r., brak podstaw do przyznania świadczenia za okres od października 2023 r. do października 2024 r. Zasadnie zdaniem organu II instancji odmówiono przyznania tego świadczenia za powyższy okres. Na powyższe nie ma wpływu okoliczność składania kolejnych odwołań od orzeczeń o niepełnosprawności, a także ustalenie stopnia niepełnosprawności od 1 lutego 2015 r. Decyzje o przyznaniu zasiłku stałego mają charakter związany i sposób rozstrzygnięcia nie został pozostawiony uznaniu organu pomocy społecznej, a wynika z przepisów prawa. Organ zaznaczył przy tym, że powołany w odwołaniu wyrok TK z 6 października 2015 r., sygn. SK 19/14 zapadł w poprzednim stanie prawnym. Od 1 stycznia 2017 r. na mocy art. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z 2 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 2174, dalej: "ustawa nowelizująca z 2016 r.") nastąpiła zmiana treści art. 106 ust. 3 u.p.s., a także zostały dodane do art. 106 ustępy 7-11. W skierowanej do tut. Sądu skardze M. D., reprezentowany przez żonę D. D., nie zgodził się z wydaną decyzją Kolegium, w całości podtrzymując argumentację zawartą w odwołaniu. Skarżący podkreślił, że nie można go obarczać winą za błędne orzeczenia zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności co do kwalifikacji stopnia niepełnosprawności, a w konsekwencji za upływ czasu, w którym w sposób uprawniony dochodził swych praw. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Na rozprawie przed tut. Sądem, która odbyła się 29 stycznia 2026 r., pełnomocnik wyznaczony dla skarżącego z urzędu wniósł o uzupełnienie skargi podkreślając, że istota problemu w sprawie sprowadza się do tego, że skarżący nie był przez organy pouczony o możliwości złożenia wniosku o zasiłek stały mimo braku orzeczenia o co najmniej umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Był wręcz wadliwie pouczany przez pracowników, że wniosku takiego do czasu uzyskania orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności nie może złożyć, w związku z czym składał tylko wnioski o zasiłki okresowe w tym okresie. Zdaniem strony skarżącej organy powinny rozważyć, czy te wnioski o zasiłki okresowe nie powinny być zakwalifikowane jako wniosek o zasiłek stały, co umożliwiłoby uruchomienie trybu zabezpieczającego, o jakim mowa w art. 106 ust. 7 u.p.s. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 30 czerwca 2025 r., nr [...], nie narusza ani prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu, który zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") dawałby podstawy do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, regulujące rodzaje świadczeń z pomocy społecznej oraz zasady i tryb ich udzielania. Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Jak przewidziano w art. 3 ust. 3 u.p.s. rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. W art. 36 pkt 1 lit. a u.p.s. do świadczeń z pomocy społecznej prawodawca zaliczył świadczenie pieniężne w postaci zasiłku stałego. Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 2 tej ustawy zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Termin "całkowitej niezdolności do pracy" zdefiniowany został w art. 6 pkt 1 u.p.s. i w świetle tego przepisu oznacza on całkowitą niezdolność do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych albo zaliczenie do I lub II grupy inwalidów lub legitymowanie się znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Kryterium dochodowe na osobę w rodzinie zostało zaś ujęte w art. 8 ust. 1 pkt 2 u.p.s. i w rozpatrywanym w sprawie okresie był to dochód na osobę nie przekraczający kwoty 600 zł (por. § 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 14 lipca 2021 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, Dz. U. z 2021 r., poz. 1296). Zgodnie z art. 106 ust. 3 u.p.s. świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją, z zastrzeżeniem ust. 7-11. W przypadku gdy uprawnienie do świadczenia nie obejmuje pełnego miesiąca, świadczenie przyznaje się za niepełny miesiąc, a kwotę świadczenia ustala się, dzieląc pełne kwoty przez liczbę dni kalendarzowych tego miesiąca i mnożąc przez liczbę dni objętych świadczeniem. Jak słusznie spostrzegło Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjątek od ostatnio przywołanej reguły – to jest wypłaty świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej począwszy od miesiąca, w którym złożony został wniosek wraz z wymaganą dokumentacją – przewidziany został w art. 106 ust. 7-11 u.p.s. Stosownie do art. 106 ust. 7 u.p.s. w przypadku złożenia przez osobę, która nie posiada orzeczenia o całkowitej niezdolności do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub orzeczenia o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, wniosku o przyznanie zasiłku stałego wraz z wymaganą dokumentacją oraz potwierdzeniem złożenia wniosku o przyznanie świadczenia uzależnionego od niezdolności do pracy albo wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, wszczyna się postępowanie o ustalenie uprawnienia do zasiłku stałego, a następnie po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego: 1) w przypadku spełnienia warunków, o których mowa w art. 37 ust. 1 i 4, z wyłączeniem warunku całkowitej niezdolności do pracy – postępowanie zawiesza się do dnia dostarczenia orzeczenia; 2) w przypadku niespełnienia któregokolwiek z warunków, o których mowa w art. 37 ust. 1 lub 4, z wyłączeniem warunku całkowitej niezdolności do pracy – odmawia się przyznania zasiłku stałego. Na okres zawieszenia postępowania przyznaje się z urzędu zasiłek okresowy w wysokości i na zasadach określonych w art. 38, o czym stanowi art. 106 ust. 8 u.p.s. Zgodnie z art. 106 ust. 9 u.p.s. jeżeli orzeczenie, o którym mowa w ust. 7, zostanie dostarczone w terminie 60 dni od dnia jego otrzymania, zawieszone postępowanie podejmuje się, a prawo do zasiłku stałego ustala się, począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o przyznanie zasiłku stałego wraz z potwierdzeniem, o którym mowa w ust. 7. Do ustalenia kwoty zasiłku stałego za okres pobierania zasiłku okresowego w trakcie zawieszenia postępowania art. 37 ust. 6 nie stosuje się. Jeżeli orzeczenie, o którym mowa w ust. 7, zostanie dostarczone po upływie 60 dni od dnia jego otrzymania, jak przewidziano już w art. 106 ust. 10 u.p.s., zawieszone postępowanie podejmuje się, a prawo do zasiłku stałego ustala się, począwszy od miesiąc, w którym dostarczono orzeczenie. Do ustalenia kwoty zasiłku stałego za miesiąc, w którym dostarczono orzeczenie, o którym mowa w ust. 7, nie stosuje się art. 37 ust. 6 w przypadku pobierania zasiłku okresowego w trakcie zawieszenia postępowania. Wreszcie stosownie do art. 106 ust. 11 u.p.s. w przypadku niedostarczenia orzeczenia, o którym mowa w ust. 7, w terminie 3 lat od dnia zawieszenia postępowania lub powzięcia informacji o wydaniu orzeczenia zawieszone postępowanie podejmuje się z urzędu. Ostatnio przywołane regulacje, wraz ze zmianą brzmienia art. 106 ust. 3 u.p.s., dodane zostały na mocy art. 1 ustawy nowelizującej z 2016 r. Ta ustawa nowelizująca miała na celu wdrożenie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 6 października 2015 r., sygn. SK 19/14 (Dz. U. z 2015 r., poz. 1616), na który skarżący powołał się przed organem pomocy społecznej. W wyroku tym Trybunał orzekł, że art. 106 ust. 3 u.p.s. w zakresie, w jakim stanowi, że w wypadku wniosku o przyznanie zasiłku stałego osobie całkowicie niezdolnej do pracy, legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i niemającej innych środków utrzymania, prawo do zasiłku ustala się, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek, jest niezgodny z art. 67 ust. 2 w zw. z art. 2 Konstytucji RP (zob. projekt ustawy o zmianie ustawy o pomocy społecznej druk nr 998, Sejm VIII kadencji, dostępny na stronie: https://www.sejm.gov.pl/Sejm8.nsf/). Skarżący wniosek o przyznanie zasiłku stałego złożył 27 listopada 2024 r. Burmistrz [...] decyzją z 16 grudnia 2024 r., nr [...], przyznał mu zasiłek stały bezterminowo poczynając od 1 listopada 2024 r. Pismem z 5 lutego 2025 r. skarżący zwrócił się o naliczenie i wypłacenie wyrównania zasiłku stałego za okres od października 2023 r. do października 2024 r. Sąd dostrzega to, że skarżący miał uprzednio przyznany zasiłek stały decyzją Burmistrza [...] z 18 maja 2020 r., nr [...], na okres od 1 lutego 2020 r. do 30 kwietnia 2023 r. Decyzją tego organu z 28 kwietnia 2023 r. zmieniono okres przyznania tego zasiłku w ten sposób, że okres ten przedłużono do upływu 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności we [...] z 5 czerwca 2023 r. zaliczono skarżącego do lekkiego stopnia niepełnosprawności. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z 9 sierpnia 2023 r. Jednakże wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z 17 października 2024 r., sygn. akt [...], zmieniono w części zaskarżone orzeczenie i orzeczenie je poprzedzające w ten sposób, że zaliczono skarżącego do osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym na stałe wskazując, że ustalony stopień niepełnosprawności istnieje od 1 lutego 2015 r. W tych okolicznościach – z uwagi na wystąpienie przez skarżącego z wnioskiem o zasiłek stały dopiero w listopadzie 2024 r. – regulacje art. 106 ust. 7-11 u.p.s. nie znajdywały zastosowania, a skarżący nie może skutecznie ubiegać się o przyznanie tego zasiłku wstecz za okres od października 2023 r. do października 2024 r. W świetle obowiązujących regulacji prawa materialnego, a także mając na względzie to, iż stosownie do art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, aby organ pomocy społecznej mógł ustalić skarżącemu prawo do zasiłku stałego począwszy od października 2023 r. musiałby dysponować wnioskiem skarżącego z października 2023 r. Jednocześnie w judykaturze wskazuje się na konieczność ścisłej wykładni art. 106 ust. 7 u.p.s. i niedopuszczalność jego wykładni rozszerzającej z uwagi na to, że wprowadza on wyjątek od generalnej zasady przewidzianej w art. 106 ust. 3 u.p.s. (zob. m.in. wyrok NSA z 15 maja 2024 r., sygn. akt I OSK 1605/22, dostępny w CBOSA na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę pogląd ten w pełni podziela. Co za tym idzie brak bylo podstaw prawnych do uwzględnienia takiego żądania skarżącego. Zauważyć na marginesie czynionych rozważań wypada, iż art. 106 ust. 7-11 u.p.s. wprowadza rozwiązanie istotnie różne, chociażby od tego przewidzianego w art. 24 ust. 2a ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 1208), gdzie można – w okolicznościach tam określonych –ubiegać się o prawo do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Przepisy art. 106 ust. 7-11 u.p.s. wymagają natomiast w takiej sytuacji, jak w przypadku skarżącego, uprzedniego wystąpienia z wnioskiem o zasiłek stały, by zapewnić sobie takim wnioskiem wsteczny termin, od którego zasiłek ten zostanie przyznany. W przypadku zasiłku stałego ujętego w art. 37 u.p.s. tego rodzaju regulacje są uzasadnione ze względu na to, iż prawo do tego zasiłku zostało uzależnione nie tylko od całkowitej niezdolności do pracy, lecz także od kryterium dochodowego. Analiza art. 106 ust. 7-11 u.p.s. prowadzi do prostej konstatacji, iż konieczność wystąpienia z wnioskiem o zasiłek stały przed uzyskaniem stosownego orzeczenia ma na celu właśnie m.in. poczynienie przez organ pomocy społecznej ustaleń co do zachowania kryterium dochodowego przez wnioskodawcę. Na rozprawie przed tut. Sądem pełnomocnik skarżącego wskazał, że skarżący nie był pouczany przez organy o możliwości złożenia wniosku o zasiłek stały, a wręcz miał być wadliwie pouczany, iż wniosku takiego do czasu uzyskania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności nie może złożyć. W art. 9 K.p.a. przewidziano obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Wskazano również, że organy czuwają nad tym, by strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielały im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Przepis ten znajduje zastosowanie dopiero w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Przed jego wszczęciem brak jest bowiem możliwości wskazania, którym podmiotom przysługuje status strony postępowania, a zatem ustalenia w stosunku do kogo organ ma spełniać obowiązek określony tym przepisem (por. wyroki NSA z 14 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1412/12, z 12 października 2021 r., sygn. akt I OSK 489/21, CBOSA). W rozpatrywanym przypadku nie sposób zatem skutecznie zarzucić organom naruszenia tego przepisu skoro do momentu wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o zasiłek stały nie toczyło się postępowanie w tym przedmiocie. Należy zaznaczyć, że postępowanie o ustalenie prawa do zasiłku stałego nie jest wszczynane z urzędu na skutek uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności i wymaga złożenia przez uprawnioną osobę wniosku o przyznanie tego prawa. Do czasu złożenia wniosku postępowanie nie toczy się i nie można wymagać od organu, by realizował on już na etapie wydania orzeczenia o niepełnosprawności obowiązek informowania stron o potencjalnej możliwości żądania uruchomienia innego postępowania (zob. powołany już powyżej wyrok NSA z 15 maja 2024 r., sygn. akt I OSK 1605/22). Okoliczność jakoby skarżący miał być błędnie informowany o braku możliwości wystąpienia z wnioskiem o zasiłek stały nie znajduje z kolei żadnego potwierdzenia w aktach administracyjnych, a co więcej została przez skarżącego podniesiona dopiero na etapie postępowania przed tut. Sądem, przy czym nawet nie w treści samej skargi, lecz przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika, co wskazuje na to, iż stanowi ona jedynie element przyjętej strategii procesowej. Chybiona jest także argumentacja pełnomocnika skarżącego, w świetle której składane przez skarżącego w okresie, za który nie pobierał zasiłku stałego wnioski o zasiłek okresowy powinny być potraktowane przez organ pomocy społecznej jako wniosek o zasiłek stały. Dość zauważyć, że kwestia przyznania zasiłku okresowego w okolicznościach oczekiwania na stosowne orzeczenie, w tym problematyka zbiegu takiego zasiłku z zasiłkiem stałym, została przez prawodawcę odrębnie uregulowana w art. 106 ust. 8-10 u.p.s. Przepisy te w sytuacji skarżącego nie znalazły zastosowania i nie doszło chociażby do zawieszenia postępowania w przedmiocie zasiłku stałego. Domaganie się post factum ich zastosowania nie jest już możliwe, natomiast inne rozwiązanie wskazywałyby na próbę obejścia tych regulacji i chęć nieuprawnionego skorzystania z unormowania zawartego w art. 37 ust. 6 u.p.s. Zresztą skarżący na etapie postępowania przed organem pomocy społecznej nie wyrażał w tym względzie żadnej woli i także ta argumentacja uznana być musi za spóźnioną. Wobec powyższego skarga podlegała oddaleniu o czym na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono w sentencji wyroku.