II SA/Po 631/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów Uniwersytetu w P. z dnia [...] kwietnia 2014 r. sygn. akt [...] w przedmiocie kary nagany; I. oddala skargę, II. przyznaje r.pr. M. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, kwotę [...] zł ([...]) w tym [...] zł ([...]) tytułem podatku od towarów i usług. Komisja Dyscyplinarna dla Studentów Uniwersytetu orzeczeniem z dnia [...] maja 2013 roku z powołaniem na art.211 ust.1, art.212 pkt.4 i art.219 ust.3 ustawy z 27 lipca 2003r.prawo o szkolnictwie wyższym ( Dz. U. nr 164,poz.1365 ze zm ) oraz §24 ust.1 pkt.1 i § 25 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów ( Dz.U. nr 236, poz.1707 ) orzekła o ukaraniu obwinionego p. J. L., studenta V roku Wydziału Prawa i Administracji, studia niestacjonarne, uznające go winnym popełnienia zarzuconego mu czynu polegającego na tym, że w roku akademickim 2012/2013 przywłaszczył sobie książkę stanowiącą własność Biblioteki dotyczącą prawa pracy czym uchybił godności studenta i za czyn ten wymierzyła mu karę zawieszenia na okres roku w prawach studenta. Orzeczenie to zostało zaskarżone przez obwinionego pismem jak i jego obrońcę, wnoszących o zmianę zaskarżanego orzeczenia poprzez uniewinnienie obwinionego lub ewentualnie o uchylenie w całości orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania komisji odwoławczej. W szczególności zaskarżanemu orzeczeniu zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść zapadłego orzeczenia, polegający na wadliwym przyjęciu, iż: obwiniony przywłaszczył książkę stanowiącą własność Biblioteki. na nagraniu z monitoringu uwidoczniony jest obwinionym obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku, polegającą na: naruszeniu art. 7 k.p.k w zw. Z art. 223 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego, sprzeczną z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, polegającą na: wadliwym przyjęciu, że wyjaśnienia obwinionego nie są przydatne w zakresie w jakim nie przyznał się on do zamiany naklejek i wyniesienia książki należącej do Biblioteki, mimo iż opisany przez niego przebieg całego zdarzenia jawi się jako logiczny, spójny i najbardziej prawdopodobny, bezpodstawnej odmowie dania wiary przedłożonym przez obwinionego kserokopiom dokumentacji medycznej, bez jakiejkolwiek weryfikacji zawartych w nich informacji, mimo iż wskazywały one, że obwiniony w dniu, w którym miało dojść do przywłaszczenia książki przebywał w zakładzie opieki zdrowotnej w S, wadliwym przyjęciu, iż zaznania świadków: D. L., K. B., V. S. oraz H. O. są w pełni wiarygodne, z całkowitym pominięciem okoliczności, iż świadkowie oglądali nagranie z monitoringu w dniu 3 kwietnia 2013 roku wspólnie, a co za tym idzie nie można wykluczyć, iż jeden z nich zasugerował pozostałym jaka osoba mogła zostać uwidoczniona na nagraniu, wadliwym uznaniu, że mimo bardzo niskiej jakości nagrania z monitoringu pracownicy biblioteki byli w stanie jednoznacznie zidentyfikować obwinionego jako osobę uwidocznioną na tym nagraniu wadliwym przyjęciu, iż wyciąg z systemu biblioteki jest w pełni wiarygodny, mimo iż czas wczytania karty bibliotecznej obwinionego w tym systemie różni się od czasu nagrania z monitoringu; naruszeniu zasady in dubio pro reo, wyrażonej w art. 5 § 2 k.p.k., w zw. z art. 223 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, poprzez nieuwzględnienie na korzyść obwinionego istotnych, niedających się usunąć w oparciu o zebrany materiał dowodowy wątpliwości, w szczególności co do obecności obwinionego w dniu 1 kwietnia 2013 roku w Bibliotece naruszeniu art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 223 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia, polegającego na braku jednoznacznego wskazania, na jakich dowodach komisja I instancji oparła się i dlaczego nie uznała dowodów przeciwnych oraz niewystarczającym wykazaniu, że czyn obwinionego miał miejsce i polegał na zaborze rzeczy w celu przywłaszczenia. 3) rażącą niewspółmierność kary w stosunku do winy obwinionego i stopnia społecznej szkodliwości czynu, a w szczególności nieuwzględnienie przez Komisję, iż obwiniony poniósł już dotkliwą karę, bowiem od kwietnia 2012 roku ma zablokowane konto biblioteczne. Rzecznik Dyscyplinarny w trakcie rozprawy w dniu 14 kwietnia 2014 r. podtrzymał swoje stanowisko w kwestii winy obwinionego, podkreślał znaczenie rozstrzygnięcia sprawy dla działalności Biblioteki i postawy jego pracowników oraz wnosił o zmianę orzeczenia wydanego w I instancji i wymierzenie obwinionemu kary nagany, gdyż wobec znacznego upływu czasu inne kary wydają się obecnie nie mieć znaczenia. Obwiniony i jego obrońca w postępowaniu odwoławczym podtrzymali swoje stanowisko. Obrońca dodatkowo na dowolność oceny dowodów przez komisję dyscyplinarną w I instancji i nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów, co stanowi naruszenie art. 167 k.p.k. w związku z art. 223 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna dla Studentów na podstawie art. 212 pkt.2 ustawy z 27 lipca 2005 r. prawo o szkolnictwie wyższym oraz §31 ust.1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów orzekła o utrzymani w mocy orzeczenia I instancji w zakresie winy obwinionego i zmieniła orzeczenie w zakresie kary wymierzając obwinionemu karę nagany. W uzasadnieniu decyzji komisja odwoławcza podała, iż komisja dyscyplinarna I instancji prawidłowo oceniła zebrane dowody uznając, że obwiniony J. L. dopuścił się czynu uchybiającego godności studenta, polegającego na przywłaszczeniu sobie 1 kwietnia 2012 r. książki stanowiącej własność Biblioteki. Odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśniono, że niezwykle ważnym dowodem w przyjęciu tych ustaleń był wyciąg z systemu bibliotecznego z samoobsługowej Czytelni Nauk Prawnych Biblioteki Głównej, i nagrania z monitoringu ww czytelni. W pełni wiarygodne i spójne były też zeznania przesłuchanych w sprawie świadków - pracowników biblioteki D. L., K. B., V. S. i H. O. - w tym zwłaszcza ich komentarze do odtwarzanych nagrań z monitoringu ww czytelni z 1 kwietnia 2012 r. podczas rozpraw w dniach 13 i 20 maja 2013 r., potwierdzające informacje zawarte w protokołach ich przesłuchań z 16 kwietnia 2013 r. Natomiast wyjaśnienia obwinionego były wiarygodne tylko w kwestii posiadania książki na początku kwietnia 2012 r. przedstawione na rozprawie 13 maja 2013 r. Prawidłowe było ustalenie komisji I Instancji, iż wczytanie karty bibliotecznej w samoobsługowej Czytelni Nauk Prawnych Biblioteki Głównej nastąpiło w niedzielę 1 kwietnia 2012 r. o godz. 10:12:45, co potwierdza obecność obwinionego w ww czytelni 1 kwietnia 2012 r. około godziny 10 rano (wyciąg z systemu bibliotecznego). Strona skarżąca nie wykazała wiarygodnie, aby możliwe było iż ktoś inny korzystał tego dnia z karty bibliotecznej obwinionego. Komisja odwoławcza uznała, że komisja I instancji zasadnie nie dała wiary jego wyjaśnieniom, że 1 kwietnia 2012 r. korzystał on z pomocy zakładu opieki zdrowotnej w S. i nie mógł wówczas przebywać w P. (wyjaśnienia obwinionego podczas rozprawy 13 maja 2013 r., kserokopie dokumentacji medycznej z 1 i 2 kwietnia 2012 r.). Komisja dyscyplinarna I instancji wskazała słusznie, że z kserokopii tych nie wynika jednoznacznie aby niemożliwym była obecność obwinionego w czytelni Biblioteki Głównej w tym dniu; z dokumentacji medycznej nie wynika bowiem o której godzinie skorzystał on z pomocy lekarskiej w S. 1 kwietnia 2012 Biorąc pod uwagę dowód wyciąg z systemu biblioteki wskazujący na obecność obwinionego w dniu 1 kwietnia 2012; r. w Czytelni Nauk Prawnych Biblioteki Głównej o godz. 10:12:45 oraz cytowane dokumenty logiczny jest wniosek, że obwiniony tego dnia ok. 10:00 przebywał w P. w gmachu Biblioteki Głównej a następnie w godzinach wczesnopopołudniowych lub wieczornych korzystał z pomocy Nocnej i świątecznej wyjazdowej opieki lekarskiej oraz Oddziału pomocy doraźnej Zespół wypadkowy "R" z S. (miasta położonego tylko ok. 150 kilometrów od P., co zajmuje najwyżej dwie godziny jazdy samochodem). Komisja dyscyplinarna I instancji zasadnie przyjęła, że to obwiniony uwidoczniony został na ww nagraniu z monitoringu. Szczegółowy przebieg zdarzeń wyglądał następująco: Obwiniony dokonał usunięcia naklejek Biblioteki na egzemplarzu książki pozostającym na stanie czytelni za pomocą wniesionych w torbie narzędzi. Następnie obwiniony pozostawił na jego miejscu drugą książkę, pozbawioną znaków własnościowych biblioteki, wcześniej naklejając kod paskowy i pasek działowy, oraz ukrył egzemplarz książki z czytelni w torbie (zeznania świadków, w tym ich komentarz do odtworzonych w/w nagrań z monitoringu podczas rozpraw w dniach 13 i 20 maja 2013 r.; nagrania z monitoringu). Wspomniana torba obwinionego była zabezpieczona neutralizującą wywołania alarmu za pomocą cienkiej folii aluminiowej lub metalizowanej, co umożliwiło obwinionemu wyniesienie egzemplarza książki z zabezpieczeniami powodujących alarm przy próbie bezprawnego wyniesienia książki poza gmach biblioteki. Komisja odwoławcza uznała, że jakość nagrań z monitoringu z 1 kwietnia 2012 r. nie stoi na przeszkodzie daniu wiary identyfikacji przez świadków sprawcy z obwinionym. Jak słusznie zaznaczyła komisja I instancji wszyscy świadkowie dobrze znali obwinionego, który często korzystał z usług biblioteki, jego charakterystyczną sylwetkę i sposób zachowania. Dodatkowo świadek H. O. zeznała przy tym podczas rozprawy w dniu 20 maja 2013 r., że m.in. odbyła w przeszłości rozmowę upominającą z obwinionym, który jako czytelnik biblioteki nie przestrzegał zasad bibliotecznych i zasad współżycia społecznego. Nie ma wielkiego znaczenia według komisji odwoławczej twierdzenie obwinionego, że po raz pierwszy widział on na rozprawie świadka D. L. Twierdzenie tego ostatniego, że miał on kilka razy osobisty kontakt z obwinionym komisja odwoławcza uznała za zgodne zasadami doświadczenia życiowego i logiką (wyjaśnienia obwinionego i zeznania świadka D. L. podczas rozprawy 13 maja 2013 r.). Zdaniem komisji odwoławczej na podkreślenie zasługuje, że świadkowie pomimo łączących ich więzów zależności służbowej są wobec obwinionego osobami postronnymi, które nie miały żadnego interesu w bezzasadnym jego pomawianiu. Fakt, że nagrania z monitoringu świadkowie przeglądali wspólnie 2 kwietnia 2012 r., co podnosi strona skarżąca jako okoliczność kwestionującą ich bezstronność nie miał zdaniem komisji odwoławczej większego znaczenia wobec jednoznacznej i nie budzącej wątpliwości identyfikacji osoby sprawcy z osobą obwinionego w trakcie odtwarzania ww nagrań podczas rozpraw w dniu 13 maja i 20 maja 2013 r. Nie ma też zdaniem komisji większego znaczenia podnoszona przez skarżących różnica czasowa pomiędzy wyciągiem z systemu bibliotecznego a nagraniem z monitoringu (wczytanie karty bibliotecznej obwinionego nastąpiło 1 kwietnia 2012 r. o 10:12:45 a zamiana naklejek nastąpiła według nagrania monitoringu tego dnia ok. 10:05). Przyczyna powyższej rozbieżności została logicznie wyjaśniona w zeznaniu świadków K. B. i H. O. podczas rozpraw. Wskazały one, iż czasami bibliotekarz odpowiedzialny za wczytywanie kart do systemu jest zajęty i dopiero po kilku minutach dokonuje tej czynności. Kolejność dalszych zdarzeń wyglądała następująco: Zamiana książek Prawo pracy wydanej w roku 2011, sygn. 1751323 I na "Prawo pracy 2006" została odkryta przez świadka V. S. podczas porządkowania księgozbioru 2 kwietnia 2012 r. (zeznania V. S. podczas rozprawy w dniu 13 maja 2013 r.; pismo Dyrektora Biblioteki Uniwersyteckiej z 16 kwietnia 2012 r.). Odkrycie to stało się przyczyną zawiadomienia o tym świadka H. O., kierownika sekcji czytelń w Bibliotece Głównej (zeznania V. S. podczas rozprawy w dniu 13 maja 2013 r.; zeznania świadka H. O. podczas rozprawy 20 maja 2013 r.). W ramach wszczętego postępowania wyjaśniającego świadkowie wspólnie przeglądali nagrania z monitoringu z 31 marca i 1 kwietnia 2012 r., co pozwoliło zidentyfikować osobę obwinionego jako sprawcę zamiany (zeznania wszystkich świadków podczas rozpraw 13 i 20 maja 2013 r.). Stało się przyczyną wszczęcia kroków wobec obwinionego przez władze biblioteki, w tym żądania zwrotu ww egzemplarza zabranej książki oraz zawiadomienia władz o zdarzeniu. Zabrana książka została przez obwinionego zwrócona 13 kwietnia 2012 r. i wydano mu egzemplarz jego książki, tj. "Prawo pracy 2006" (wyjaśnienia obwinionego podczas rozprawy 13 maja 2013 r.; pismo Dyrektora Biblioteki Uniwersyteckiej z 22 maja 2012 r.). Komisja dyscyplinarna I instancji słusznie nie dała wiary , nie popartych żadnym dowodem wyjaśnieniom obwinionego podczas rozprawy 13 maja 2013 r., że zamiana książek nastąpiła przypadkowo w bliżej nieokreślonym terminie. Wyjaśnienia obwinionego w świetle innych dowodów sprzeczne były też z zasadami prawidłowego rozumowania, co słusznie wykazała komisja I instancji, która w uzasadnieniu orzeczenia trafnie podniosła, że przyznanie się obwinionego do posiadania egzemplarza książki należącego do Biblioteki było kluczowe dla ustalenia jego winy. Zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż obwiniony był obecny 1 kwietnia 2012 r. w Czytelni Nauk Prawnych Biblioteki Głównej i przywłaszczył sobie wówczas celowo i z użyciem wyrafinowanych metod książkę Prawo pracy wydaną w roku 2011, sygn. 1751323 I, stanowiącą własność biblioteki, którą 13 kwietnia 2012 r. zwrócił dopiero na wyraźne żądanie jej władz. Tym samym obwiniony dopuścił się czynu uchybiającego godności studenta określonego w art. 211 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym. Wbrew twierdzeniom skarżących zaskarżone orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów Uniwersytetu nie zawiera zatem błędu w ustaleniach faktycznych; w toku postępowania przed tą komisją nie doszło też do błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, która była zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Komisja I instancji nie naruszyła również zasady in dubio pro. Brak precyzyjnego wskazania w uzasadnieniu komisji I instancji jakie fakty uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych nie oznaczają zatem, iż ustalenia te były dowolne. Wobec jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego dzięki zgromadzonym w postępowaniu dowodom nie istniała stąd wbrew twierdzeniom obrońcy obwinionego również konieczność przeprowadzania innych dowodów z urzędu. Biorąc powyższe pod uwagę zasadne było utrzymanie zaskarżonego orzeczenia w mocy w zakresie winy obwinionego. W zakresie wymiaru kary, pomimo wątpliwości wobec prezentowanej przez obwinionego postawy, charakteryzującej się instrumentalnym stosunkiem do powszechnie przyjętych norm współżycia społecznego i norm prawnych oraz tym, że wcześniej podlegał on odpowiedzialności dyscyplinarnej, komisja odwoławcza przychyliła się ostatecznie do wniosku Rzecznika Dyscyplinarnego i uchyliła orzeczenie komisji dyscyplinarnej I instancji, wymierzając obwinionemu karę nagany. Komisja odwoławcza uznała w szczególności, że zawieszenie obwinionego na okres roku w prawach studenta wobec długiego czasu trwania postępowań w niniejszej sprawie byłoby karą zbyt dotkliwą. Kara nagany jest w tym kontekście bardziej adekwatna dla stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu i okoliczności sprawy niż kara wymierzona przez komisję dyscyplinarną I instancji. Skargę do sądu na powyższe orzeczenie złożył osobiście J. L. , a z obszernej treści skargi wynika, że nie zgadza się z zapadłym rozstrzygnięciem i wnosi i jego uchylenie. Ustanowiony dla skarżącego fachowy pełnomocnik z urzędu podtrzymując wniosek o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w uzupełnieniu skargi zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść Orzeczenia polegający na wadliwym przyjęciu, iż b) Skarżący przywłaszczył książkę stanowiącą własność Biblioteki c) na nagraniu z monitoringu uwidoczniony jest Skarżący; naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść Orzeczenia: d) art. 7 Kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 223 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie, sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego, wskazaniami wiedzy i zasadami prawidłowego rozumowania, polegające na – wadliwym przyjęciu, że rozbieżność czasowa między logowaniem do systemu bibliotecznego a nagraniem z monitoringu "nie ma większego znaczenia"; – wadliwym przyjęciu, że torby foliowe, którą posiadał Skarżący były torbami z cienkiej folii aluminiowej lub metalizowanej, choć zgodnie z wyjaśnieniami Skarżącego była to "torba foliowa", a nie foliowa metalizowana lub z folii aluminiowej; – wadliwym przyjęciu, że Skarżący posiadał torbę foliową w dniu 1 kwietnia 2012 r. w Bibliotece Uniwersyteckiej, choć nie wynika to z jakichkolwiek zeznań świadków, innych materiałów dowodowych lub zeznań Skarżącego; – wadliwym przyjęciu, że pracownicy Biblioteki Uniwersyteckiej byli w stanie jednoznacznie zidentyfikować osobę uwidocznioną na nagraniu jako Skarżącego; e) art. 371 § 1 KPK w zw. z art. 223 Ustawy poprzez wadliwe przyjęcie, że zeznania świadków D. L., K. B. i V. S. są w pełni wiarygodne, choć świadkowie ci oglądali nagranie z monitoringu wspólnie, a także wspólnie dochodzili do podobnych wniosków co do osoby uwidocznionej w nagraniu, przez co nie jest wykluczone, że zeznania jednego świadka zasugerowały innym świadkom treść ich zeznań; f) § 25 w żw. z § 33 Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów (dalej jako "Rozporządzenie") poprzez niewskazanie daty i miejsca popełnienia zarzucanego czynu; g) art. 5 § 2 KPK w zw. z art. 223 Ustawy poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść Skarżącego, w szczególności co do czasu nagrania monitoringu i czasu logowania do systemu bibliotecznego. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 221 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365), zwanej dalej p.s.w., od prawomocnego orzeczenia odwoławczej komisji dyscyplinarnej służy skarga do sądu administracyjnego. Z kolei art. 223 ustawy zawiera regulację, w myśl której do postępowania wyjaśniającego i postępowania dyscyplinarnego wobec studentów, z wyjątkiem postępowania przed sądem koleżeńskim, w sprawach nieuregulowanych w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks postępowania karnego ( zwanej dalej k.p.k.), z wyłączeniem art. 82. Regulacji prawnej omawianej materii dopełnia wydane stosownie do delegacji art. 224 p.s.w. rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów (Dz. U. nr 236, poz. 1707), zwane dalej rozporządzeniem. Mając na uwadze powyższe, nie może budzić wątpliwości, iż podstawę do orzekania w sprawie niniejszej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanowi art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. W myśl tego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Takim przepisem szczególnym w rozumieniu tego przepisu jest cyt. wyż. art. 221 p.s.w. Zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega orzeczenie odwoławczej komisji dyscyplinarnej, a więc akt wydany nie w trybie przepisów postępowania administracyjnego, lecz w trybie postępowania uregulowanego ustawą p.s.w., a w kwestiach nią nieuregulowanych w trybie odpowiednio stosowanych przepisów k.p.k. To zaś oznacza, iż do rodzaju rozstrzygnięć jakie wydać może sąd administracyjny przy uwzględnieniu skargi, zastosowanie ma przepis art. 150 p.p.s.a., który przewiduje, że w sprawach skarg na czynności i akty niewymienione w art. 145-148, sąd uwzględniając skargę uchyla lub stwierdza bezskuteczność aktu lub czynności. Jak już wskazano na wstępie, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ustawa prawo o szkolnictwie wyższym poddając kognicji sądu administracyjnego skargi na prawomocne orzeczenia komisji dyscyplinarnej w art. 221, ani w innych przepisach regulujących odpowiedzialność dyscyplinarną studentów, nie wskazuje innego niż zgodność z prawem, kryterium kontroli zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 145 § 2 p.p.s.a. w sprawach skarg na decyzje i postanowienia wydane w innym postępowaniu, niż uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego i w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepisy § 1 stosuje się z uwzględnieniem przepisów regulujących postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję lub postanowienie. Nie może budzić wątpliwości, iż regulacja ta odnosi się także do aktów wydanych w innym niż regulowane przepisami k.p.a. postępowaniu, które są podobne do decyzji, a w szczególności do orzeczeń komisji dyscyplinarnych dla studentów. Zawarte w art. 145 § 2 p.p.s.a. odesłanie do stosowania przepisów art. 145 § 1 p.p.s.a. z uwzględnieniem przepisów regulujących postępowanie, w którym wydano zaskarżone orzeczenie komisji dyscyplinarnej oznacza, iż kryterium zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia stanowi stopień naruszenia prawa. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c w zw. z art. 150 p.p.s.a. podstawę do uwzględnienia skargi na orzeczenie komisji dyscyplinarnej dla studentów, stanowi stwierdzenie naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, w którym zapadło zaskarżone orzeczenie oraz inne naruszenie przepisów postępowania, (w którym zapadło zaskarżone orzeczenie), jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( por. wyrok WSA w Krakowie z 27.09.2008r. sygn. akt III SA/Kr 449/07). Dokonując kontroli zaskarżonego aktu w tak zakreślonych granicach sąd nie znalazł żadnych przesłanek pozwalających na jego wzruszenie. W ocenie sądu z dołączonych akt postępowania dyscyplinarnego jednoznacznie wynika ,że postępowanie dyscyplinarne wobec skarżącego toczyło się zgodnie z zasadami określonymi w rozdziale 6 ustawy prawo o szkolnictwie wyższym i rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa wyższego z 6 grudnia 2006 r. Należy zwrócić uwagę, że postępowanie przed komisją dyscyplinarną w sprawie stwierdzonej umyślnej zamiany książek należącej do biblioteki toczyło się dwukrotnie, ponieważ pierwsza decyzja Komisji Dyscyplinarnej z dnia [...].1.2013 r. została uchylona przez komisją odwoławczą do ponownego rozpoznania. Wskazano wówczas, że zachodzi konieczność uzupełnienia materiału dowodowego i precyzyjnego ustalenia czasu i miejsca popełnienia zarzucano czynu. W ocenie sądu zebrany materiał dowodowy pozwala w sposób jednoznaczny na przyjęcie, że zamiana książek w bibliotece głównej miała miejsce w dniu 1 kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia w sposób spójny i bardzo szczegółowy opisano w jaki sposób doszło do zamiany przez obwinionego książek. W ocenie sądu nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia przepisu §25 w zw. z §33 rozporządzenia .Zgodnie z §25 cyt. rozporządzenia . Orzeczenie powinno być sporządzone na piśmie i zawierać: 1) nazwę komisji dyscyplinarnej, datę i miejsce rozpoznania sprawy i wydania orzeczenia; 2) imiona i nazwiska członków składu orzekającego, rzecznika dyscyplinarnego, protokolanta i obrońcy obwinionego; 3) imię i nazwisko, adres obwinionego oraz informację o kierunku i roku studiów; 4) opis zarzucanego czynu, z określeniem miejsca i daty jego popełnienia; 5) rozstrzygnięcie komisji dyscyplinarnej; 6) uzasadnienie zawierające wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej orzeczenia. 2. Orzeczenie wraz z uzasadnieniem podpisują wszyscy członkowie składu orzekającego. Zaskarżone orzeczenie zawiera wszystkie wskazane w tym przepisie elementy, a data popełnienia przypisanego czynu nie może budzić wątpliwości i została wyraźnie podana w uzasadnieniu orzeczenia. W ocenie sądu nietrafny jest także zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez dowolną, a nie swobodna ocenę zebranego materiału. Zeznania wskazanych świadków – pracowników biblioteki, nagranie z monitoringu oraz zapisy z systemu bibliotecznego dokładnie omówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pozwalają na przyjęcie ustaleń takich jak wskazano w zaskarżonym orzeczeniu. W ocenie sądu nie ma żadnych wątpliwości, że to skarżący dopuścił się zarzucanego mu czynu. Skoro nie sposób podważyć przedstawionego stanu faktycznego to organ w sposób prawidłowy zastosował przepis art. 211 ust.1 ustawy o szkolnictwie wyższym. Podstawą bowiem odpowiedzialności studenta z tego przepisu jest uchybienie godności studenta , czyli takie zachowanie, które uchybia godnego zachowania się studenta określonej uczelni. Ustalenie zatem, że student w bibliotece uczelni w sposób umyślny zamienia nowsze wydanie ksiązki na starsze wydanie poprzez zamianę oznaczeń na tych pozycjach i w sposób nieuprawniony wynosi z biblioteki nie swój egzemplarz ksiązki stanowi w ocenie sądu poważne wykroczenie zarówno przeciwko mieniu uczelni, ale także przeciwko wspólnocie akademickiej uprawnionej przecież do korzystania z biblioteki. Przepisy ustawy prawo o szkolnictwie wyższy statuują w art. 212 katalog kar dyscyplinarnych. Wymierzona ostatecznie przez komisje odwoławczą kara nagany została w sposób jasny umotywowana ,a wymiar kary dyscyplinarnej zastrzeżony jest wyłącznie do oceny Komisji Odwoławczej. Reasumując skarga nie zasługuje na uwzględnienie i w oparciu o przepis art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd skargę oddalił.