II SA/Po 632/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 października 2012 r. w sprawie ze skargi W. E. na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: odrzucić skargę. /-/ J.Zieliński Pismem z dnia 4 czerwca 2012 r. W.E. wniosła "skargę na Burmistrza Miasta i Gminy S. w związku z nieuwzględnionymi uwagami z dnia 6 maja 2012 r. dotyczącymi obwieszczenia o zakończeniu postępowania w sprawie wydana decyzji lokalizacyjnej inwestycji celu publicznego polegającej na budowie targowiska miejskiego w S. wraz z budynkiem usługowo-socjalnym na działkach nr [...] , [...] , a także na działce [...] stanowiącej własność prywatnych osób." W dalszej części swojej skargi strona podniosła zarzuty dotyczące uzasadnienia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] 2012 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji celu publicznego polegającej na budowie targowiska miejskiego w S. Odpowiadając na skargę Burmistrz Miasta i Gminy S. wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, iż akta sprawy zostały przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. wraz z odwołaniem od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] 2012 r. nr [...] . Pismem z dnia 12 września 2012 r. Sąd wezwał skarżącą do sprecyzowania czy jej pismo z dnia 4 czerwca 2012 r. stanowi skargę na decyzję administracyjną Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] 2012 r. nr [...] określającej warunki zabudowy dla inwestycji celu publicznego polegającej na budowie targowiska miejskiego w S., czy też stanowi skargę na działania Burmistrza Miasta i Gminy S. wniesioną w trybie art. 227 i następne K.p.a. W odpowiedzi, pismem z dnia 10 października 2012 r. W. E. oświadczyła, że w związku z wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzji o uchyleniu decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] 2012 r. nr [...] cofa swoje pismo z dnia 4 czerwca 2012 r., które stało się bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż Sąd mając na uwadze treść pisma W. E. z dnia 4 czerwca 2012 r. w którym podniosła zarzuty dotyczące uzasadnienia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] 2012 r. nr [...] , a także treść pisma z dnia 10 października 2012 r. uznał, że pismo z dnia 4 czerwca 2012 stanowiło skargę na ww. decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. Z kolei pismo W. E. z dnia 10 października 2012 r. zawiera oświadczenie skarżącej o cofnięciu jej skargi z dnia 4 czerwca 2012 r. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej: "P.p.s.a") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie wiąże sąd chyba, że uzna je za niedopuszczalne jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przypadku skutecznego cofnięcia skargi Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wydaje postanowieniu o umorzeniu postępowania. Trzeba jednakże zauważyć, iż zgodnie z powszechnie wyrażanym w orzecznictwie poglądem, w pełni podzielanym przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie, merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga jest niedopuszczalna lub zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07 dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a, może mieć zatem miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego należy przyjąć, że skuteczne cofnięcie skargi może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności przypadki, gdy niewyczerpane zostały środki zaskarżenia. Art. 52 § 1 P.p.s.a. stanowi bowiem, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zatem wyczerpanie środków zaskarżenia stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi. Powołany wyżej przepis określa związek pomiędzy postępowaniem administracyjnym, obejmującym akty lub czynności, które mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego, a postępowaniem sądowoadministracyjnym, obejmującym kontrolę tych aktów i czynności. Wyraża on zatem zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, co oznacza, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać wszczęte dopóki toczy się postępowanie administracyjne. Tym samym postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać wszczęte, jeżeli nie zostały wyczerpane środki przysługujące stronie w postępowaniu administracyjnym. Jak wynika z odpowiedzi na skargę oraz pisma skarżącej z dnia 10 października 2012 r. jej skarga z dnia 4 czerwca 2012 r. została wniesiona do Sądu przed wyczerpaniem środków zaskarżenia (odwołanie) jakie przysługiwały stronie od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] 2012 r. nr [...]. Tym samym skarga W. E. z dnia 4 czerwca 2012 r. była niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 P.p.s.a. W związku z powyższym orzeczono jak w części rozstrzygającej. /-/ J.Zieliński