II SA/Po 633/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 lutego 2011 r. sprawy ze skargi I. I. i R. I. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ J.Szaniecka /-/ M.Kwiecińska Prezydent Miasta P. decyzją z dnia (...) lutego 2010 r. nr (...) znak (...), działając na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 i art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) ustalił na rzecz inwestora – B. S., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie lewego segmentu budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej (zabudowa istniejącego tarasu od strony ogrodu) oraz jego przebudowie (przebudowa elewacji budynku z częściowym podwyższeniem jego wysokości o 0,5 i zabudowa loggi) przewidzianej do realizacji na terenie działek nr (...), (...) ark. (...), obręb (...) położonej przy ul. (...) w P. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli I. K. oraz A. K. K. (pismo datowane na dzień (...) marca 2010 r.), oraz pismem datowanym na dzień (...) marca 2010 r. R. i I. małż. I. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2010 r. nr (...), na podstawie art. 123, art. 124, art. 125 oraz art. 134 kpa, stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez R. i I. małż. I. Kolegium wskazało, że kwestionowana decyzja z dnia (...) lutego 2010 r., została doręczona skarżącym w dniu (...) lutego 2010 r. Tym samym 14 - dniowy termin do wniesienia odwołania upływał skarżącym z dniem (...) marca 2010 r. Skarżący sporządzili odwołanie w dniu (...) marca 2010 r. i wnieśli je osobiście do organu I instancji w dniu (...) marca 2010 r., a więc z uchybieniem terminu. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez I. K. oraz A. K., decyzją z dnia (...) sierpnia 2010 r. nr (...) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia (...) lutego 2010 r. R. i I. I. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wskazując jako zaskarżony akt oznaczony numerem (...). W treści skargi podniesiono merytoryczne zarzuty dotyczące wadliwości decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia (...) lutego 2010 r. oraz wniesiono o "odrzucenie decyzji (...) z dnia (...) lutego 2010 jako szkodliwej społecznie" W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Pismem z dnia 21 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zwrócił się do R. i I. I. o wyjaśnienie, w terminie 7 dni od otrzymania pisma, czy wniesiona do Sądu skarga dotyczyła wyłącznie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) sierpnia 2010 r., nr (...), czy też dotyczyła decyzji Kolegium z dnia (...) sierpnia 2010 r., nr (...), która utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia (...) lutego 2010 r., pod rygorem przyjęcie, że intencją skarżących było wniesienia skargi tylko na postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na powyższe pismo skarżący, pismem z dnia (...) września 2010 r. wskazali, że nie otrzymali decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia (...) lutego 2010 r. Pismem z dnia (...) stycznia 2011 r. pełnomocnik uczestnika postępowania B. S. – adwokat J. B., wniósł o oddalenie skargi. Podczas trwania rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 02 lutego 2011 r. skarżący R. I. wskazał, że wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Skarżący wyjaśnił, że odwołanie od decyzji organu I instancji zostało złożone osobiście przez skarżących w Kancelarii Urzędu Miasta oraz wskazał, że w aktach sprawy brak jest materiałów dokumentujących, że skarżącym doręczono decyzję I instancji wraz z załącznikami. Pełnomocnik uczestnika postępowania B. S. – K., wniósł o oddalenie skargi, natomiast uczestnicy postępowania – I. i I. A. poparli skargę małżeństwa I. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga okazała się niezasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którym stwierdzono uchybienie do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia (...) lutego 2010 r. Kontroli Sądu nie podlegają natomiast decyzje merytoryczne, wydane w rozpatrzeniu wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem B. S. z dnia (...) lipca 2008 r. W konsekwencji, w granicach niniejszej sprawy Sąd nie ma obowiązku odniesienia się do tych zarzutów skargi, które odnoszą się do decyzji wydanych w przedmiocie warunków zabudowy. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, odwołanie od decyzji wydanej przez organ I instancji w postępowaniu administracyjnym wnosi się, za pośrednictwem tego organu, do organu II instancji w terminie czternastu dni (art. 129 § 1 i 2 kpa) lub w terminie określonym w przepisach szczególnych (art. 129 § 3 kpa). Termin określony w art. 129 § 1 kpa rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia decyzji stronie lub od dnia jej ogłoszenia (art. 129 § 2 kpa). Podkreślenia przy tym wymaga, że termin do wniesienia odwołania ma charakter procesowy i jest terminem ustawowym, co oznacza, że nie może on być przez organ administracji publicznej skracany lub wydłużany. Niedotrzymanie czternastodniowemu terminowi do złożenia odwołania przez stronę postępowania jest brane pod uwagę przez organ II instancji z urzędu i powoduje wydanie postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, co wynika wprost z redakcji art. 134 kpa. W literaturze prawniczej przyjmuje się, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 134 kpa. Stwierdzenie uchybienia terminu nie zależy więc od swobodnego uznania organu administracji publicznej lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. (Por. Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze 2005 r. str. 777). W takim przypadku organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpoznania odwołania lecz jest obowiązany wydać rozstrzygnięcie w tej kwestii zgodnie z dyspozycją art. 134 kpa. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że jak wskazuje analiza akt administracyjnych sprawy decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia (...) lutego 2010 r. została doręczona skarżącym I. i R. małż. I. w dniu (...) lutego 2010 r. Tym samym czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upływał skarżącym z dniem (...) marca 2010 r. Skarżący sporządzili odwołanie w dniu (...) marca 2010 r. i wnieśli je osobiście do organu I instancji w dniu (...) marca 2010 r., a więc z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania. Trafność powyższych ustaleń organu dokumentują załączone do akt zwrotne potwierdzenia odbioru decyzji Prezydenta Miasta P., na których widnieje data otrzymania przesyłek, tj. (...) lutego 2010 r. oraz podpis I. I., która przesyłkę osobiście odebrała, jak również wyjaśnienia skarżącego R. I. złożone do protokołu rozprawy przeprowadzonej przez Sąd w dniu (...) lutego 2011 r. Odnosząc się do podniesionego, w piśmie z dnia (...) września 2010 r. zarzutu, jakoby decyzja z dnia (...) lutego 2010 r. nie została skarżącym doręczona, Sąd wskazuje, że zarzut powyższy uznać należy za nietrafny. Ocena akt administracyjnych sprawy pozwala przyjąć, że doszło w tym przypadku do skutecznego doręczenia decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia (...) lutego 2010 r. obojgu małżonkom, aczkolwiek nastąpiło to jedną przesyłką pocztową. W tym miejscu wskazać należy, że doręczenie decyzji obydwóm uczestnikom postępowania w jednej przesyłce pocztowej niewątpliwie stanowiło naruszenie art. 40 § 3 kpa, stwierdzającego, że w toku postępowania administracyjnego pisma doręcza się wszystkim stronom, chyba że w podaniu wskazały jedną jako upoważnioną do odbioru pism. Jednakże, w opinii Sądu, naruszenie powyższe nie stanowiło istotnego naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zgodnie z przyjętym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego doręczenie przesyłki zaadresowanej wspólnie do obojga małżonków do rąk jednego jest skuteczne również wobec drugiego małżonka chyba, że zakwestionuje on i podważy taki sposób doręczenia (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2007 r., sygn. II OSK 964/06, wyrok dostępny na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy bezspornym pozostaje i nie budzi wątpliwości Sądu, że pomimo pewnej wadliwości polegającej na doręczeniu decyzji pierwszoinstancyjnej wyłącznie jednemu małżonkowi, doręczenie dokonano skutecznie wobec obojga skarżących. Bezsporny stan faktyczny obu spraw nie pozwala, bowiem na postawienie tezy, że wobec faktu potwierdzenia odbioru obu przesyłek przez jednego z małżonków, a więc I. I., drugi małżonek, tj. R. I. został pominięty w postępowaniu, tak jakby w ogóle nie kierowano do niego przesyłek. Jak wynika z akt sprawy, w toku całego postępowania skarżący zamieszkiwali pod tym samym, wspólnym adresem oraz zawsze działali i nadal działają wspólnie. Na żadnym etapie postępowania administracyjnego, zapoczątkowanego wnioskiem inwestora – B. S. z dnia (...) lipca 2008 r., skarżący nigdy nie kwestionowali sposobu doręczania zawiadomień, ani decyzji, pomimo, że niezmiennie i konsekwentnie w toku obu postępowań doręczeń dokonywano zawsze w ten sam sposób, tj. w jednej kopercie adresowanej do obojga małżonków. Zauważyć też należy, że nie tylko fakt doręczenia decyzji organu I instancji jedną przesyłką nigdy nie był przez skarżących kwestionowany, ale i sami skarżący nie wiążą z nim również żadnych ujemnych skutków. W świetle powyższego brak było podstaw do przyjęcia, że w okolicznościach rozpoznawanych spraw, doręczenie do rąk jednego z małżonków nie było skuteczne wobec obojga (por. wyrok NSA z 16 września 1998 r., sygn. I SA/Gd 720/98, wyrok dostępny na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia również wymaga, że oceniając znaczenie wskazanego naruszenia przepisów postępowania w niniejszej sprawie Sąd miał na uwadze, że czym innym jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia przepisu postępowania, a czym innym zagadnienie czy naruszenie to winno prowadzić do uchylenia kwestionowanego postanowienia. Ewentualne uchylenie zaskarżonego postanowienia z uwagi na naruszenie przepisów postępowania byłoby, możliwe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi, mogłoby więc nastąpić wyłącznie w przypadku stwierdzenia, że mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem, w świetle konkretnych okoliczności rozpoznawanej sprawy, uznać należało, że doręczenia decyzji z dnia (...) lutego 2010 r. dokonano skutecznie wobec obojga skarżących. W szczególności mieć bowiem należy na względzie, że małżeństwo I. wspólnie wniosło odwołanie od decyzji organu I instancji. Reasumując powyższe rozważania wskazać należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygając przedmiotową sprawę prawidłowo uznało, że odwołanie I. R. małż. I. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia (...) lutego 2010 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. /-/ D. Rzyminiak – Owczarczak /-/ J. Szaniecka /-/ M. Kwiecińska