II SA/Po 635/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 25 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.S. o sprostowanie wyroku z dnia 04 września 2007 r. sygn. akt II SA/Po 635/06 w sprawie ze skargi E.S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zaniechania dalszego stosowania wykonania zastępczego w postępowaniu egzekucyjnym postanawia odmówić sprostowania wyroku /-/ B. Drzazga Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 04 września 2007 r. oddalił skargę E.S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w przedmiocie odmowy zaniechania dalszego stosowania wykonania zastępczego w postępowaniu egzekucyjnym. Pismem z dnia [...] r. skarżąca wniosła o sprostowanie wyroku z dnia 04 września 2007 r. podnosząc, że Sąd "nie uwzględnił jej wypowiedzi z powołaniem na wskazane pisma złożone podczas rozprawy, jak również innych posiadanych w aktach sądowych, oraz ustnie ponownie przedstawionych". Tymczasem stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprostowaniu mogą podlegać niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym chodzi o takie sytuacje gdy wbrew zamierzeniu Sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2001 r., sygn. II SA 863/00). Merytoryczna analiza przedmiotowego wniosku, wykazała, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie zachodzi, bowiem w niniejszej sprawie przypadek, że wyrok zawiera niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, o których mowa w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego, Sąd uznał wniosek skarżącej za bezzasadny i na podstawie art. 156 § 1 i § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia. /-/ B. Drzazga