II SA/Po 638/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Skomra Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Robert Talaga (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 czerwca 2025 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Wnioskiem z dnia 6 czerwca 2024 r. E. M. (dalej jako: "wnioskodawca"), wystąpił do Komendanta Powiatowy Policji (dalej jako: "KPP" lub "organ pierwszej instancji") o wznowienie postępowania w sprawie odmowy wyrównania ekwiwalentu pieniężnego z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego. Wnioskodawca wskazał, że przypadkowo dowiedział się od funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji, że nie zgodzili się oni z wydanymi w sprawie swoich ekwiwalentów decyzjami i weszli na drogę sądową, co doprowadziło do wypłacenia im wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w związku ze zwolnieniem ze służby w policji. Pismem z dnia 10 czerwca 2024 r. KPP wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych podania poprzez: wskazanie kwestionowanego rozstrzygnięcia (data, numer, przedmiot) oraz organu, który je wydał. Ponadto organ pierwszej instancji wezwał wnioskodawcę do sprecyzowania przedmiotu żądania poprzez określenie, czy wniosek z dnia 6 czerwca 2024 r. należy traktować jako zażalenie lub odwołanie od kwestionowanego rozstrzygnięcia, albo jako wniosek o weryfikację tego rozstrzygnięcia w trybie nadzwyczajnym. Pismem z dnia 12 czerwca 2024 r. wnioskodawca uzupełnił wyżej wymienione braku formalne, wskazując że żąda wznowienia postępowania w trybie art. 145a Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną KPP nr [...] z dnia 18 grudnia 2020 r. w sprawie odmowy wyrównania ekwiwalentu pieniężnego z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego (dalej jako: "Decyzja nr [...]"). Postanowieniem nr [...] z dnia 28 czerwca 2024 r. Komendant Wojewódzki Policji (dalej jako: "KWP") odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją nr [...] z dnia 18 grudnia 2020 r. Pismem z dnia 8 lipca 2024 r. wnioskodawca złożył zażalenie na wyżej wymienione rozstrzygnięcie KWP. Postanowieniem nr [...] z dnia 31 grudnia 2024 r. Komendant Główny Policji uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazano, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wznowienia postepowania, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego podejmuje organ pierwszej instancji, którym w badanym przypadku był KPP, a nie KWP. Tym samym w sprawie naruszono przepisy postępowania poprzez niezachowanie właściwości. Decyzją nr [...] z dnia 24 marca 2025 r. KPP odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją nr [...] z dnia 18 grudnia 2020 r. Pismem z dnia 27 marca 2025 r. wnioskodawca, zgodnie z pouczeniem zawartym w wyżej wymienionym rozstrzygnięciu wniósł zażalenie. Postanowieniem nr [...] z dnia 21 maja 2025 r. KPP z urzędu sprostował oczywistą omyłkę pisarską w decyzji nr [...] z dnia 24 marca 2025 r. w ten sposób, że w tytule orzeczenia słowo "decyzja" zmienione zostało na słowo "postanowienie". Postanowieniem nr [...] z dnia 26 czerwca 2025 r. KWP utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją nr [...] z dnia 18 grudnia 2020 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy za prawidłowe uznał wyrażone wcześniej przez KPP stanowisko, iż wnioskodawca nie wykazał spełniania żadnej z przesłanek wynikających z treści art. 145a Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym: można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja (§ 1). W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (§ 2). Wnioskodawca podała jako podstawę swojego żądania wydanie przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15 (Dz. U. poz. 2102; dalej jako: "wyrok TK"), w którym uznano art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, za niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP. Ustawodawca zmienił treść przepisu art. 115a ustawy o Policji na podstawie art. 1 pkt 16 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb 16 ustawy nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1610; dalej jako: "ustawa nowelizująca") nadając mu brzmienie: "ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym". Jednocześnie w art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej określono, że przepis art. 115a ustawy o Policji zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym ww. ustawą stosuje się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018 r. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r. Przy obliczaniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego przysługującego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za rok 2018 określa się proporcję liczby dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz od dnia 6 listopada 2018 r. Przepis art 9 ust. 1 ustawy nowelizującej, obok art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej jako: "K.p.a.") i art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636; dalej jako: "u.p."), stanowiły podstawę prawną decyzji nr [...] z dnia 18 grudnia 2020 r. KWP dodał, że nawet przyjmując, iż wydanie wyroku TK mogłoby stanowić podstawę do uchylenia decyzji nr [...] z dnia 18 grudnia 2020 r., to należy wskazać, co podnosił także wcześniej KPP, że wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony przez E. M. po upływie terminu jednego miesiąca przewidzianego w art. 145a K.p.a. Pismem z dnia 22 lipca 2025 r. E. M. (dalej jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wyżej opisane postanowienie KWP, któremu zarzucił naruszenie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP w zw. z art. 115a ustawy o policji, w zakresie związanym z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, opublikowanym w dniu 6 listopada 2018 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 2102), a przez to pozbawienie należnych z mocy prawa świadczeń w postaci właściwej wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w wymiarze 94 dni. Skarżący zarzucił również, że działanie organów uniemożliwiło realizację gwarantowanego w art. 66 ust. 2 Konstytucji RP prawa funkcjonariusza policji do urlopu wypoczynkowego w formie ekwiwalentu z tytułu jego niewykorzystania, pod pretekstem konieczności stosowania ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1610) z pominięciem wcześniej powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o jej oddalenie oraz rozpoznanie w trybie uproszczonym, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 roku, poz. 935; dalej jako: "P.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w wyżej przedstawiony sposób jest w niniejszej sprawie postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 czerwca 2025 r., utrzymujące w mocy postanowienie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia 24 marca 2025 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej Decyzją nr [...]. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie skarżący wnioskiem z dnia 6 czerwca 2024 r., uzupełnionym pismem z dnia 12 czerwca 2024 r. wystąpił na podstawie art. 145a K.p.a. w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] KPP z 16 października 2020 r. w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego. Instytucja wznowienia postępowania stwarza możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, było dotknięte wadą przewidzianą w art. 145 § 1 K.p.a., bądź zachodzi przesłanka określona w art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 K.p.a. Postępowanie może zostać wznowione z urzędu, bądź też na wniosek strony. Przepis art. 145a K.p.a. stanowi, że można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja, a skargę o wznowienie wniesie się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie może być jednak utożsamiane z wszczęciem postępowania. Po wniesieniu podania o wznowienie postępowania organ przede wszystkim bada, czy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na podstawach, wymienionych w m.in. w art. 145a § 1 K.p.a. i czy w tym przypadku został zachowany termin do złożenia wniosku przewidziany w art. 145a § 2 K.p.a. W tej fazie postępowania organ administracji bada również, czy nie występują negatywne przesłanki przedmiotowe do wznowienia postępowania, np. czy wniosek jest złożony w postępowaniu, które nie zostało zakończone ostateczną decyzją, albo czy zapadł wyrok Trybunału Konstytucyjnego w stosunku do przepisu, który był podstawą wydania kwestionowanej decyzji. Dopiero w drugim etapie postępowania, prowadzonego po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, organ weryfikuje twierdzenia wnoszącego podanie, przeprowadzając merytoryczną ocenę materiału sprawy. W przypadku gdy organ oceni, że wniosek o wznowienie postępowania nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145a K.p.a., bądź nie został zachowany termin do jego złożenia, jest zobligowany do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, stosownie do art. 149 § 3 K.p.a. Aby wznowić postępowanie administracyjne na podstawie art. 145a K.p.a. muszą zatem zostać spełnione następujące przesłanki: nastąpiło rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną, a następnie Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, aktu normatywnego, na podstawie którego została wydana ta decyzja oraz skarga o wznowienie została wniesiona w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W analizowanym przypadku skarżący wystąpił pismem z 6 czerwca 2024 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, która została wydana po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. o sygn. akt K 7/15, tj. 18 grudnia 2020 r. Przedmiotowy wyrok o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, został opublikowany 6 listopada 2018 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 2102). Zatem skarżący bezsprzecznie wystąpił o wznowienie postępowania po terminie przewidzianym na złożenie skargi w trybie art 145a § 2 K.p.a. Ponadto skarżący domagał się weryfikacji w trybie wznowieniowym postępowania, które zostało zakończone decyzją ostateczną, po wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny wyroku o sygn. akt K 7/15, a takiej sytuacji nie obejmuje dyspozycja art. 145a § 1 K.p.a. Podstawę rozstrzygnięcia decyzji nr [...] z dnia 18 grudnia 2020 r. (poprzez zastosowanie zakwestionowanego przez Trybunał Konstytucyjny współczynnika ekwiwalentu 1/30, w miejsce 1/21) stanowił art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1610). Przepis ten nie był przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego pod kątem zgodności ze wzorcem konstytucyjnym. Tym samym wniosek skarżącego nie spełniał przesłanki z art. 145a § 1 K.p.a. (decyzja została wydana na podstawie aktu normatywnego niezgodnego z Konstytucją) oraz art. 145a § 2 K.p.a. (wniosek został złożony w terminie 1 miesiąca od wejście w życie orzeczenia TK). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż organy orzekające w sprawie prawidłowo odmówiły wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. Skarżący zaś wybrał niewłaściwą drogę ochrony swoich praw. Wobec powyższych powodów, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę.