II SA/Po 64/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychy Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2013 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej jako: SKO lub Kolegium) decyzją z dnia [...] 2013 r. Nr [...] uchyliło decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2013 r., nr [...], znak: [...], którą odmawiono ustalenia warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z garażem w bryle budynku, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], ark. mapy [...], obręb S., położonej przy ul. A. 19 w P., a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzję wydano po rozpoznaniu odwołania E. B. - inwestora. W podstawie prawnej decyzji Kolegium powołało art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 127 § 2 i art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administacyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55, art. 56 w związku z art. 64 oraz art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm., dalej: u.p.z.p.). Decyzję tę wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z 26 listopada 2009 r. E. B. wystąpiła do Prezydenta Miasta P. o ustalenie warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z garażem w bryle budynku na działce nr [...], ark. mapy [...], obręb S., położonej przy ul. A. 19 w P.. Decyzją z dnia [...] 2010 r. Nr [...]Prezydent Miasta P. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W wyniku odwołania inwestorki Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] 2011 r. uchyliło zaskarżona decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Ponownie ropoznając sprawę organ I instancji decyzją z dnia [...]2011 r. Nr [...]ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla tejże inwestycji. Rozpoznając odwołanie E. B. od powyższej decyzji Samorzadowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] 2012 r. uchyliło zaskarżoną decyzję, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Prezydent Miasta P. decyzją z dni [...]2012 r. Nr [...] ponownie odmówił ustalenia warunków dla planowanej przez E. B., która to decyzja – na skutek odwołania inwestorki – została uchylona decyzją SKO w P. z dnia [...] 2012 r. a sprawa przekazana została organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...]2013 r. Nr [...] ponownie odmówił inwestorce ustalenia warunków zabudowy dla budowy przy ul. A. 19 w P.. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że planowana inwestycja znajduje się na obszarze ograniczonego użytkowania lotniska [...] i w związku z tym jest niezgodna z art. 1 ust. 2 pkt 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Wnosząc odwołanie od tej decyzji E. B. podniosła, że w sprawie spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Dotyczące kontynuacji funkcji, dostępu do drogi publicznej, istniejcego uzbrojenia wystarczającego dla zamierzenia, teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze,a decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Uchylając zaskarżoną decyzję i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania SKO w P. podtrzymało swe dotychczasowe stanowisko, wskazując, że rozporządzenie Wojewody Wielkopolskiego Nr [...]z dnia [...]2003 r. w sprawie utworzenia ograniczonego obszaru użytkowania dla lotniska wojskowego [...] będące aktem prawa miejscowego, wydane na podstawie art. 135 ust. 2 Prawa ochrony środowiska w brzmieniu obowiązujacym przed nowelizacją z dnia 15 listopada 2008 r., ze względu na zmianę przepisu upoważniającego, utraciło moc obowiązującą albowiem ustawodawca nie przewidział przepisów przejściowych, które wskazywłyby na utrzymanie w mocy wskazanego rozporządzenia, czy szerzej przepisów wykonawawczych, dla których podstawę stanowił art. 135 ust. 2 p.o.ś. Kolegium wyjaśniło, że ratio legis nowej ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji i środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) jest prawidłowa implementacja prawa UE w tm zakresie, w tym także nowego zakresu przedmiotowego unormowania z art. 135 ustawy p.o.ś. w przedmiocie obszaru ograniczonego użytkowania. Nie do przyjęcia byłaby teza, że zostały utrzymane w mocy przepisy prawa miejscowego wydane w celu wykonania ustawy, lecz wydane na uchylonej materialnoprawnej podstawie, jeżeli ustawodawca nie unormował tej kwestii przepisami przejściowymi. Następnie organ odwoławczy powołał przepiy art. 60, art. 61 ust. 1 i 6 u.p.z.p. oraz § 3 ust. 1, § 4, § 5, § 6, § 7, § 8 i § 9 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm., dalej: rozporządzenie) i stwierdził, że w sprawie znalazł zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a., a ponownie rozpoznając sprawę organ I intancji powinien dokonać rzetelnej analizy wniosku pod kątem stanu terenu, po prawidłowym, zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, wyznaczeniu obszaru analizowanego, na spełniającej wymogi art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. mapie, wskazując przyjęte odległości i zakreślając je w czytelnej technice graficznej z uwzględnieniem regulacji rozporządzenia. Przyjęte zaś rozstrzygnięcie winno zawierać wszystkie elementy wymagane przepisem art. 54 u.p.z.p. oraz art. 107 k.p.a. w zw. z § 9 rozporządzenia. Zdaniem organu II instncji powyższe spowodowało, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego praktycznie w całości, a tym samym uzasadnia uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Kolegium dodało, że nie może przesądzić o rozstrzygnięciu sprawy, bowiem o treści rozstrzygnięcia podjętego w wyniku przeprowadzenia nowego postępowania może decydować wyłącznie organ I instancji. E. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję SKO w P. z dnia 18 października 2013 r., zarzucając organowi odwoławczemu, że po raz kolejny uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, gdy tymczasem organ I instancji nie stosuje się do zaleceń organu odwoławczego. W odpowiedzi SKO w P. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto podało, że przepis art. 138 § 2 k.p.a. daje organowi wyższego stopnia możliwość wydania decyzji kasatoryjnej w sytuacji, w której konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy na istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zważywszy, że w sprawie warunków zabudowy najważniejszym dowodem jest prawidłowo przeprowadzona analiza urbanistyczna, a z niewiadomych przyczyn organ I instancji twierdzi, że inwestycja jest niezgodna z przepisami odrębnymi, dlatego koniecznym było uchylenie zaskarżonej decyzj i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Na rozprawie przed Sądem w dniu 24 kwietnia 2014 r. skarżąca podniosła, iż budynek, który aktualnie znajduje się na działce, nie nadaje się do remontu, ekonomicznie zasadne jest wybudować w tym miejscu nowy budynek spełniający dodatkowo wymogi w zakresie ochrony przed hałasem. Wskazała również, że po wydaniu zaskarżonej decyzji była w Urzędzie Miasta, gdzie poinformowano ją, że stanowiska co do strefy ograniczonego użytkowania organ I instancji nie zmienił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny, stosownie do przysługujących mu kompetencji określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012r. poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.). Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z tym przepisem, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podnosi strona w skardze. Wniesienie skargi przez E. B. skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przez organ II instancji przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może uchylić w całości zaskarżaną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Dokonując wykładni powyższego przepisu trzeba jednak mieć na względzie także treść art. 136 k.p.a. co oznacza, iż należy przyjąć, że organ odwoławczy może powołać się na art. 138 § 2 zd. 1 k.p.a. tylko wówczas gdy wykaże, że przeprowadzenie przez niego dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach wyznaczonych przez art. 136 k.p.a. nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z treścią art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Mając to na uwadze należy uznać, że w sytuacji gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 136 k.p.a. umożliwiałoby temu organowi prawidłowe załatwienie sprawy podjęcie przez niego decyzji kasacyjnej byłoby zdaniem Sądu równoznaczne z naruszeniem obu tych przepisów. Decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie może być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w art. 138 § 2 k.p.a. Żadne inne wady postępowania ani wady decyzji podjętej w I instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu. Ten rodzaj decyzji organu odwoławczego jest dopuszczony wyjątkowo, stanowiąc wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy; nie jest zatem dopuszczalna wykładnia rozszerzająca (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz do Kpa, Warszawa 2011, s. 519). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy uznać należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wydając zaskarżoną decyzję kasacyjną dopuściło się naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji ograny orzekające nie były związane ograniczeniami wynikającymi z rozporządzenia Wojewody Wielkopolskiego z dnia 31 grudnia 2007 r. Nr 40/07 zmieniającego rozporządzenie tego samego organu z dnia 17 grudnia 2003 r. Nr 82/03 w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego Poznań-Krzesiny w P.. Zważyć należy, iż zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Oznacza to, że zarówno organy orzekające w niniejszej sprawie, jak również sąd administracyjny związane są oceną prawną i ustaleniami dokonanymi przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 października 2010 r. sygn. akt II OSK 548/09. Postanowieniem tym NSA stwierdził, że rozporządzenie Wojewody Wielkopolskiego nr [...] z dnia [...]2007 r. weszło w życie z dniem 22 lutego 2008 r. Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 135 ust. 2 p.o.ś., który w dacie jego wydania w dniu 31 grudnia 2007 r. brzmiał: "Obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, lub dla zakładów, lub innych obiektów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako takie przedsięwzięcie, tworzy wojewoda, w drodze rozporządzenia". Jednak z datą 15 listopada 2008 r. nastąpiła zmiana treści art. 135 ust. 2 p.o.ś. i de lege lata brzmiał on "Obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dla zakładów, lub innych obiektów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako takie przedsięwzięcie, tworzy sejmik województwa, w drodze uchwały". W konsekwencji NSA uznał, że w tej sprawie nastąpiła zmiana przepisu upoważniającego do wydania rozporządzenia w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego [...] i równocześnie ustawodawca nie przewidział żadnych przepisów przejściowych, które wskazywałyby na utrzymanie w mocy wskazanego rozporządzenia czy szerzej – przepisów wykonawczych, dla których podstawę stanowi art. 135 ust. 2 p.o.ś., co oznacza, że przedmiotowe rozporządzenie nr [...] Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...]2007 r. utraciło moc obowiązującą. z dniem 15 listopada 2008 r. Dodatkowo NSA podkreślił, że brak jest analogicznego przepisu do art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej (Dz.U. z 2005 r. Nr 175, poz. 1462). Przepis ów stanowi, że "akty prawa miejscowego wydane na podstawie przepisów zmienianych niniejszą ustawą z zakresu zadań i kompetencji podlegających przekazaniu niniejszą ustawą zachowują moc do czasu wydania nowych aktów prawa miejscowego przez organy przejmujące zadania i kompetencje". Ponadto z mocy prawa wojewodowie byli zobowiązani do ogłoszenia w terminie do dnia wejścia w życie powyższej ustawy wykazów aktów prawa miejscowego wydanych na podstawie przepisów zmienianych niniejszą ustawą z zakresu zadań i kompetencji podlegających przekazaniu niniejszą ustawą, czego brak jest w tej sprawie. Oznacza to, że nowelizacja cyt. ustawy Prawo ochrony środowiska, która weszła w życie dnia 1 stycznia 2008 r. zawierała powyższy przepis przejściowy. NSA powołał dodatkowo argument, że ratio legis ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), jest prawidłowa implementacja prawa UE w tym zakresie, w tym także nowego zakresu przedmiotowego unormowania z art. 135 cyt. ustawy p.o.ś. w przedmiocie obszaru ograniczonego użytkowania. Stąd, nie do przyjęcia byłaby teza, że zostały utrzymane w mocy wydane na uchylonej powyższej materialnoprawnej podstawie przepisy prawa miejscowego wydane w celu wykonania ustawy, jeżeli ustawodawca nie unormował tej kwestii z powodu braku przepisów przejściowych. Mając na względzie treść art. 170 p.p.s.a. oraz treść powołanego wyżej postanowienia NSA z 6 października 2010 r. trafnie SKO w P. uznało, że rozporządzenie z dnia 17 grudnia 2008 r. nie obowiązuje, a tym samym teren objęty inwestycją nie jest objęty strefą ograniczonego użytkowania, w której obowiązywałby zakaz przeznaczenia terenu pod budowę budynków mieszkalnych, szpitali, domów opieki społecznej itp. Przepisy powyższego rozporządzenia nie mogą zatem stanowić podstawy odmowy wydania warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wnioskowanej przez skarżącą. W ocenie Sądu organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił w żaden sposób, dlaczego nie rozpoznał sprawy co do meritum. Z brzmienia art. 138 § 1 i 2 k.p.a. wyraźnie wynika, że zastosowanie drugiego z ustępów powołanego artykułu ma miejsce wyjątkowo, gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przypomnieć należy, że sprawa toczy się od 2009 r. (wniosek z 26 listopada 2009 r.). Organ I instancji po raz pierwszy w dniu 24 lutego 2010 r., następnie 12 września 2011 r., 3 lipca 2012 r. i ostatnio 19 kwietnia 2013 r., przed wydaniem decyzji z dnia 6 czerwca 2013 r., przeprowadzał w sprawie analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, celem ustalenia, czy planowana przez skarżącą inwestycja spełnia wymogi, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. W każdej z analiz organ I instancji wyznaczył obszar analizowany, wyrysowując na mapie zasadniczej i następnie badając, czy funkcja planowanej zabudowy, jej cechy, parametry i wskaźniki odpowiadają tej znajdującej się w obszarze analizowanym, względnie w bezpośrednim sąsiedztwie. Każdorazowo sporządzone analizy urbanistyczne zostały zwieńczone wynikami, które stały się immanentnymi elementmi wydanych przez organ I instancji decyzji. W szczególności zważyć należy, że w wynikach analizy stanowiącej załącznik do decyzji Prezydenta Mista P. z dnia [...] 2013 r. stwierdzono, że planowana przez skarżącą zabudowa kontynuuje funkcję zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej występującą w obszarze analizowanym, możliwe jest wyznaczenie dla niej linii zabudowy na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia, planowana zabudowa nie przekracza średniego wskaźnika powierchni zabudowy w obszarze analizowanym (§ 5 ust. 1 rozporządzenia), kontynuuje zgodnie z § 6 ust. 1 średnią szerokość elewacji frontowej budynków w obszarze analizowanym, jej wysokość nie przekracza wysokości sąsiednich budynków (§ 7 rozporządzenia) oraz kontynuuje geometrię dachów budynków znajdujących się w obszarze analizowanym (§ 8 rozporządzenia). Następnie organ I instancji stwierdził też, że teren, na którym zaplanowano inwestycję posiada dostęp do drogi publicznej (ul. A.), istniejące (lub projektowane) uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia, teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych, a jedynym powodem, dla którego odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji to niezgodność z przepisami odrębnymi – przepisami rozporządzenia Wojewody Wielkopolskiego z dnia 31 grudnia 2007 r. nr 40/07 zmieniającym rozporządzenie w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego [...]w P. ([...]). Tym samym orgn I instancji uznał, że inwestycja spełnia wszystkie wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-4 u.p.z.p., a jedyną przeszkodą ustalenia warunków zabudowy jest niezgodność z przepisami wspomnianego rozporządzenia Wojewody. Mając na względzie, że organ odwoławczy trafnie nie podzielił stanowiska organu I instancji co do niezgodności inwestycji z przepisami odrębnymi, uznając, że rozporządzenie Wojewody Wielkopolskiego nr [...] utraciło moc, jego obowiązkiem przy stwierdzeniu, że doszło do naruszenia przez organ I instancji do naruszenia przepisów postępowania przy sporządzeniu analiy urbnistycznej, było rzetelne, odpowiadające normom określonym w art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. zbadanie i przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powodów, dla których Kolegium postawiło taką tezę. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonej decyzji w rzeczonym zakresie sprowadza się do przytoczenia przepisów u.p.z.p. i rozporządzenia i przyjętej przez organ odwoławczy ich wykładni. Kolegium nie dokonało jednak subsumcji powołanych przepisów do stanu faktycznego sprawy. W żaden sposób nie odniosło się do ustaleń organu I instncji dokonanych w ramach analizy urbanistycznej ani do jej wyników. Uwzględniwszy więc, że zgromadzony w niniejszej spawie przez organ I instancji materiał dowodowy (w szczególności analiza urbanistyczna) pozwalał organowi odwoławczemu na merytoryczne rozpoznanie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia na podstwie art. 138 § 1 k.p.a., Sąd uznał, że uchylenie przez Kolegium decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi nastąpiło z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. Oczywiście naruszenie to – jako procesowe – mogło mieć istotny wpływ na wynik prawy, albowiem w przypadku dokonania przez organ odwoławczy pozytywnej oceny wniosku skarżącej w świetle zgromadzonego materiału dowodowego może prowadzić do ustalenia warunków zabudowy dla zamierzonej przy ul. A. 19 w P. inwestycji. Mając na względzie powyższe Sąd nie znalazł podstaw, by uznać, że dopuszczalne było zastosowanie przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący, a zgromadzony materiał dowodowy uprawniał organy do wydania rozstrzygnięcia. Dlatego też Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium uwzględni ocenę prawną i wskazania Sądu co do dalszego postępowania zawarte w niniejszym uzasadnieniu wyroku, kierując się przepisem art. 153 p.p.s.a. O oboiwązku zwrotu poniesionych przez skarzacą kosztów sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zaś o wykonalności zaskarżonej decyzji w oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a.