II SA/Po 641/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Protokolant ref. stażysta Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2015 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2014r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Pile (dalej również: Kolegium) decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647, z późn. zm. [aktualnie: Dz.U. z 2015 r., poz. 199, z późn. zm.] – dalej: u.p.z.p.), utrzymało w mocy zaskarżoną przez M. B. decyzję Burmistrza R. (dalej również: Burmistrz) z dnia [...] 2013 r. znak [...]. Utrzymaną w mocy decyzją organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla rozbudowy budynku [...] na terenie działki nr ewid. [...] przy granicy z działkami nr ewid. [...] i [...], położonymi przy ul. [...] w [...]. Przedmiotowe decyzje zostały wydane w następującym stanie sprawy. Burmistrz R. decyzją z dnia [...] 2012 r., po rozpatrzeniu wniosku T. S., ustalił warunki zabudowy dla rozbudowy budynku [...] w granicy z działkami o nr. ewid. [...] i [...] – na terenie działki o nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Pile, po rozpatrzeniu odwołania M. B., decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając w pełni stanowisko organu I instancji. W wyniku rozpatrzenia sprawy ze skargi M. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 28 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Po 1016/12 uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia [...] 2012 r. W uzasadnieniu tutejszy Sąd stwierdził, że poprzez określenie w decyzji o warunkach zabudowy usytuowania budynku [...] (przeznaczonego do rozbudowy) bezpośrednio przy granicy działki inwestora z działkami nr ewid. [...] i [...], organy dopuściły się naruszenia art. 54 pkt 1-3 w zw. z art. 64 ust.1 u.p.z.p., z których to przepisów wynika, że decyzja ustalająca warunki zabudowy określa wyłącznie linie rozgraniczające teren inwestycji, nie określa zaś szczegółowo usytuowania planowanego obiektu w terenie. Rozstrzygnięcie kwestii usytuowania obiektu budowlanego już w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy Sąd uznał za sprzeczne z samą istotą tego postępowania i narusza przywołane wyżej przepisy. Mając na uwadze treść art. 178 Konstytucji RP, tutejszy Sąd odmówił zastosowania w niniejszej sprawie § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690, z późn. zm. – dalej: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych budynków), jako przepisu sprzecznego z regulacją ustawową. Podkreślił brak podstaw prawnych upoważniających organ ustalający warunki zabudowy do wiążącego wskazania w tej decyzji konkretnego usytuowania projektowanej zabudowy, w tym przyjęcia jako warunku zabudowy realizacji jej w takim właśnie konkretnym miejscu. Sąd zaznaczył, że w tej sytuacji nie ma znaczenia, iż z analizy funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że usytuowanie projektowanego budynku bezpośrednio przy granicy działek nr [...] i [...] stanowi kontynuację zagospodarowania działek położonych w obszarze analizowanym. Podniósł, że to organ architektoniczno-budowlany w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę rozstrzyga o usytuowaniu obiektu budowlanego w terenie zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto Sąd wytknął, że ustalenia organów co do poszczególnych parametrów naruszają przepisy rozporządzenia albo są oparte na niedokładnych danych w trakcie przeprowadzania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., a na dołączonej do analizy, jak i do projektu decyzji organu pierwszej instancji mapie zasadniczej w skali 1:500 nie są widoczne numery wszystkich działek znajdujących się na obszarze analizowanym. W tym zakresie Sąd podniósł, że względu na charakter inwestycji (rozbudowę istniejącego budynku) frontowa linia zabudowy została już wyznaczona i nie ma podstaw do wyznaczania nowej linii zabudowy, bowiem z przepisu § 4 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. nr 16, poz. 1588, z późn. zm. – dalej: rozporządzenie wykonawcze do u.p.z.p.) wynika bowiem, że chodzi o wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy od niezabudowanego frontu działki. Wskazując na wymykanie się kontroli sądowej prawidłowości ustalenia organu I instancji co do dopuszczalnej wielkości powierzchni nowej zabudowy, Sąd odwołał się do treści przepisu § 5 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do u.p.z.p. i wyjaśnił, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego; dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 2). Wobec tego z analizy urbanistycznej powinno wynikać przede wszystkim jaki jest średni wskaźnik wielkość powierzchni zabudowy w granicach obszaru analizowanego, jednak dane wskazane w analizie nie poddają się kontroli z uwagi na brak uwidocznienia na odpowiedniej mapie numerów wszystkich działek znajdujących się na obszarze analizowanym. Ponadto Sąd wytknął, że w analizie nie podano, jaka jest wielkość powierzchni zabudowy poszczególnych działek w stosunku do powierzchni tychże działek. Zdaniem Sądu organ I instancji ustalił wysokość górnej krawędzi rozbudowywanej części obiektu z naruszeniem przepisu § 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do u.p.z.p.; obowiązkiem organu było wskazanie w analizie urbanistycznej, jaką wysokość mają budynki znajdujące się na działkach sąsiednich oraz podanie jakiej wysokości jest obiekt, który ma według zamiaru inwestora zostać rozbudowany, czego w przedmiotowej sprawie zabrakło. Dodatkowo stwierdził, że w niniejszej sprawie trzeba mieć na uwadze, że działka objęta przedmiotową inwestycją jest już od frontu zabudowana i organy orzekające powinny, poza odniesieniem się do wysokości budynków znajdujących się na działkach sąsiednich, uwzględnić też wysokość budynku rozbudowywanego. Sąd zaznaczył również, że ani w analizie, ani następnie w uzasadnieniach decyzji obydwu instancji nie wyjaśniono, dlaczego dopuszczono dach płaski lub jednospadowy o kącie nachylenia do 12º, co Sąd uznał za naruszające przepis § 8 rozporządzenia wykonawczego do u.p.z.p. W sformułowanych wskazaniach co do dalszego postępowania Sąd stwierdził, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy rzeczą organu I instancji będzie wydanie decyzji po wyeliminowaniu wskazanych w tym wyroku uchybie; w szczególności organ powinien przeprowadzić rzetelną analizę funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a następnie wyniki przeprowadzonego postępowania uzewnętrznić w uzasadnieniu wydanej decyzji, sporządzonym zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. i zawierającym odniesienie się do wszystkich podnoszonych przez strony argumentów. Sąd uznał zrazem, że organy obydwu instancji trafnie stwierdziły, że planowana inwestycja spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. W tym zakresie Sąd wskazał na posiadanie przez działkę dostępu do drogi publicznej (wyczerpuje warunek z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.), pozytywne zaopiniowanie projektu decyzji przez zarządcę drogi (wyczerpuje warunek art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.), zagwarantowanie uzbrojenia terenu odpowiedniego dla inwestycji (warunek z art. 61 ust. 5 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.), brak konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze (warunek z art. art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.), jak i brak podstaw do podważenia ustalenia przez organy zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi – art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. (Sąd w tym zakresie zwrócił uwagę na zagadnienia związane z ochroną zabytków). W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Burmistrz [...] decyzją z dnia [...] 2013 r. znak [...] ponownie ustalił warunki zabudowy dla rozbudowy budynku [...] na terenie działki o nr ewid. [...] przy granicy z działkami nr [...] i [...], w tym określił niezbędne wskaźniki, cechy i parametry nowej zabudowy. W uzasadnieniu organ stwierdził, że inwestycja planowana jest na terenie, na którym nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, a sporządzenie projektu decyzji powierzono uprawnionemu urbaniście. W ocenie organu z przeprowadzonej ponownie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 u.p.z.p. Decyzja ta została wydana po uzyskaniu od inwestora nowej kopii mapy zasadniczej w skali 1:500 obejmującej numery wszystkich działek znajdujących się na obszarze poddanym następnie ponownej analizie urbanistycznej. Organ stwierdził, że na działkach położonych na obszarze analizowanym dostępnych z tej samej drogi publicznej wojewódzkiej – ulicy Wielkiej Poznańskiej znajduje się zabudowa mieszkaniowa wraz z budynkami gospodarczymi i garażowymi, zabudowa mieszkaniowo-usługowa oraz zabudowa usługowa; teren, na którym planowana jest inwestycja, posiada dostęp do drogi publicznej, a istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren objęty wnioskiem nie jest położony w granicach obszaru chronionego krajobrazu "[...]" ani w granicach obszaru NATURA 2000, a planowana inwestycja nie jest ujęta w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dalej wyjaśnił, że odprowadzenie ścieków nastąpi do sieci kanalizacji sanitarnej, gromadzenie odpadów stałych bytowych do pojemnika usytuowanego na przedmiotowej działce, odprowadzanie wód opadowych i roztopowych nastąpi do kanalizacji deszczowej. Następnie wskazał, że ze względu na charakter, rodzaj i niewielką skalę inwestycji nie przewiduje się jego negatywnego wpływu na powierzchnię terenu oraz na wody powierzchniowe i podziemne. Ponadto wyjaśnił, że obszar objęty wnioskiem nie leży na obszarze narażonym na niebezpieczeństwo powodzi nie ma więc konieczności ustalania zakazów, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Ponadto ustalił dla przedmiotowego przedsięwzięcia obowiązek prowadzenia podczas realizacji inwestycji badań archeologicznych związanych z zagospodarowaniem i zabudowaniem przedmiotowego terenu. Stwierdził również, że przedmiotowy budynek, którego rozbudowę planuje wnioskodawca, znajduje się w rejestrze zabytków pod nr [...] z dnia [...] 1973 r., w związku z tym, w celu zapewnienia prawidłowej ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, należy przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę uzgodnić projekt techniczny i plan zagospodarowania terenu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w Poznaniu, który jednak nie zajął stanowiska w terminie ustawowym, więc uzgodnienie uważa się za dokonane. Wyjaśnił też, że skierował projekt decyzji do uzgodnienia z Wielkopolskim Zarządem Dróg Wojewódzkich w Poznaniu, który postanowieniem z dnia [...] 2012 r. [...] uzgodnił go bez uwag. W odwołaniu od decyzji Burmistrza M. B. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 61. ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p.; 2) art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. nr 164, poz. 1589 – dalej: rozporządzenie w sprawie oznaczeń i nazewnictwa) oraz naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków; 3) art. 61 ust. 7 u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do u.p.z.p.; 4) art. 61 ust. 7 u.p.z.p. ustawy w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do u.p.z.p. Naruszenia te powiązał z brakiem wykazania spełnienia wszystkich wymienionych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przesłanek, brakiem zaprojektowania dla planowanej inwestycji miejsc parkingowych, ustalenia wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie 51,3% z przekroczeniem normy oraz brakiem przeprowadzenia analizy, czy projektowany dach nie będzie prowadził do zalewania wodami opadowymi nieruchomości sąsiednich. Ponadto podniósł, że organ I instancji: nie dokonał analizy wpływu inwestycji na środowisko; nie dokonał analizy rozwiązań redukujących uciążliwości budynku [...] ([...]) w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej i usługowej, obsługi komunikacyjnej, zapewnienia niezbędnych miejsc parkingowych na działce; nie przeprowadził analizy zakresu zabudowy do powierzchni zabudowy działek sąsiadujących, z uwzględnieniem celu projektowanego budynku; ograniczył się do stwierdzenia ogólnego dostępu do drogi publicznej, bez wskazania przebiegu tej drogi; nie uwzględnił braku zgody odwołującego na dokonanie zabudowy w granicy z jego działką. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. Kolegium poza przedawnieniem okoliczności faktycznych sprawy, wskazało w szczególności, że brak jest podstaw do zakwestionowania prawidłowości sporządzonej analizy, z której wynika, że na terenie działek położonych na obszarze analizowanym znajduje się zabudowa mieszkaniowa wraz z budynkami gospodarczymi i garażowymi, zabudowa mieszkaniowo-usługowa oraz zabudowa usługowa. W dalszej kolejności podniosło, że przeprowadzona analiza pozwala na stwierdzenie, iż planowana inwestycja kontynuuje cechy zagospodarowania terenu występujące na obszarze analizowanym, a przeprowadzone postępowanie wykazało spełnienie wszystkich przesłanek określonych w art. 61 u.p.z.p. Organ odwoławczy stwierdził, że teren, na którym planowana jest inwestycja, ma dostęp do drogi publicznej (wojewódzkiej) stanowiącą ul.[...], a istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla realizacji zamierzenia budowlanego; teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze; decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Kolegium wyjaśniło ponadto, że w wyniku uwzględnienia stanowiska wyrażonego w wyroku tutejszego Sądu z dnia 28 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Po 1016/12, decyzja organu I instancji nie zawiera szczegółowej oceny odnośnie możliwości realizacji inwestycji w granicy nieruchomości, która to ocena będzie dokonana w odrębnym postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o pozwoleniu na rozbudowę. Wobec tego za niedopuszczalne uznał zarzuty odwołania w takim zakresie, w jakim Sąd uznał zgodność planowanej inwestycji z wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 2- 5 u.p.z.p. W ramach omówienia zagadnień dotyczących ustalenia poszczególnych wskaźników i parametrów planowanej inwestycji Kolegium nie znalazło podstaw do zakwestionowania prawidłowości sporządzonej analizy. Tym samym stwierdziło kontynuację funkcji zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia. Ponadto organ wskazał na podstaw do wyznaczania nowej linii zabudowy, zgodny z wiążącym organ orzeczeniem tutejszego Sądu, wskazując jedynie, że rozbudowę istniejącego budynku w głąb działki ograniczono nieprzekraczalną linią zabudowy uwidocznioną na kopii mapy zasadniczej stanowiącej załącznik graficzny do decyzji Burmistrza. Kolegium wypowiedziało się także co do wskaźnika wielkości powierzchni istniejącej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wyznaczonego na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, którym objęte zostały 22 działki, i wynoszącego 51,3%. W odniesieniu do szerokości elewacji frontowej istniejącej zabudowy organ stwierdził, że jest już wyznaczona przez istniejący budynek, zatem pozostaje bez zmian (na podstawie wizji lokalnej i mapy średnia szerokość elewacji frontowej wynosi 9,6 m). Z kolei w odniesieniu do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (gzymsu, attyki) istniejącej zabudowy (stwierdzonej na podstawie wizji lokalnej) organ podniósł, że wynosi ona od 4 m do 9 m. W tym zakresie wyjaśnił, że górną krawędź elewacji frontowej wyznacza już istniejący budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy z pasem drogowym drogi wojewódzkiej i również w tym przypadku pozostaje bez zmian. Co do wysokości całkowitej istniejącej zabudowy (stwierdzonej na podstawie wizji lokalnej) organ podniósł, że jest nie przekracza 12 m, zaś budynek przeznaczony do rozbudowy ma od frontu działki 1 kondygnację, poddasze i dach dwuspadowy, a jego całkowita wysokość nie przekracza 8 m; część budynku już wcześniej rozbudowana posiada również ma 1 kondygnację i dach dwuspadowy o niższej wysokości całkowitej, który nie przekracza 7 m. Kolegium podkreśliło, że rozbudowa nie ma przekraczać wysokości całkowitej 7 m, mając na uwadze, że ma być ona realizowana na zapleczu działki, gdzie w sąsiedztwie znajdują się budynki gospodarcze i garażowe z dachami płaskimi, a w bezpośrednim graniczącym sąsiedztwie – na działce nr ewid. [...] znajduje się budynek handlowy również z duchem płaskim, których wysokość całkowita kształtuje się pomiędzy 4 a 7 m, zatem wnioskowana wysokość mieści się w granicach istniejącej zabudowy i nie spowoduje zaburzenia ładu przestrzennego w obszarze analizowanym. Ponadto organ wyjaśnił, że na obszarze analizowanym dominują dachy dwuspadowe o kącie nachylenia 30°-45° i płaskie; przedmiotowy budynek od frontu działki posiada dach dwuspadowy o kącie nachylenia około 45°, a jego główna kalenica usytuowana jest równolegle do frontu działki, część wcześniej rozbudowana ma dach dwuspadowy o kącie nachylenia około 45° – z kalenicą równoległą do budynku frontowego; w sąsiedztwie na zapleczu oraz na działce graniczącej nr [...] również od frontu znajdują się budynki z dachami płaskimi, zatem ustalenie dachu płaskiego dla planowanej rozbudowy mieści się w architekturze budynków znajdujących się w obszarze analizowanym. Kolegium zauważyło, że rozbudowa budynku z dachem płaskim nie będzie widoczna od frontu budynku i takie rozwiązanie nie odbiega od architektury budynków znajdujących się na obszarze analizowanym. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja zawiera wystarczające ustalenia dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, gdyż inwestycja polegająca na rozbudowie budynku [...] nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto stwierdziło, że podnoszony przez stronę brak zgody na realizację inwestycji nie stanowi przeszkody do wydania zaskarżonej decyzji, gdyż zgodnie z art. 63 ust. 2 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich; w związku z powyższym zaskarżona decyzja ta nie narusza uprawnień współwłaścicieli nieruchomości. Zdaniem Kolegium nie zasługuje na uwzględnienie podnoszony zarzut braku zaprojektowania dla planowanej inwestycji miejsc parkingowych, gdyż wnioskodawca nie zgłosił zapotrzebowania na dodatkowe miejsca parkingowe w związku z planowaną inwestycją, wobec czego w punkcie 6 lit. b zaskarżonej decyzji określono, że minimalna liczba miejsc postojowych pozostaje bez mian. Kolegium zwróciło również uwagę na pozytywne zaopiniowanie projektu decyzji przez organy uzgadniające, jak i na to, że inwestor uzyskał wymagane zapewnienia gestorów sieci o możliwości uzbrojenia terenu pod przedmiotową inwestycję oraz niedoleganie tego terenu przepisom o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W skardze wniesionej do tutejszego Sądu za pośrednictwem Kolegium M. B. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., sprowadzające się do przyjęcia, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji, gdy nie wykazano spełnienia łącznie wymienionych w tym przepisie przesłanek, co jest sprzeczne z przeprowadzoną analizą urbanistyczną, materiałem dowodowym oraz uzasadnieniem decyzji, - art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa, a także art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków – naruszenie sprowadzające się do braku zaprojektowania dla planowanej inwestycji miejsc parkingowych, - art. 61 ust. 7 u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do u.p.z.p., sprowadzające się do ustalenia wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie 51,3%, tj. z przekroczeniem dopuszczalnej normy, - art. 61 ust. 7 u.p.z.p. w zw. z "§ 8 ust. 1" rozporządzenia wykonawczego do u.p.z.p., a to w szczególności wobec braku przeprowadzenia analizy, czy projektowany dach nie będzie prowadził do zalewania wodami opadowymi nieruchomości sąsiednich, - art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a., sprowadzające się do uznania, że organ I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy był zwolniony z obowiązku przytoczenia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia w części, w której tutejszy Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego i nie musiał przeprowadzić szczegółowej oceny co do możliwości realizacji inwestycji w granicy nieruchomości – co jest "sprzeczne z zacytowanym przepisem, który nie pozwala w żadnym ze swoich zapisów do ograniczania rozpoznania sprawy po jej uchyleniu jedynie do wpadkowych kwestii". W uzasadnieniu skarżący rozwinął zarzuty będące w swej istocie zmodyfikowanym powieleniem stanowiska wcześniej zaprezentowanego w odwołaniu. Stwierdził m.in., że ze względu na brzmienie § 18 ust. 2 i § 19 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa – w treści decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu konieczne jest wskazanie liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych na nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, czego przedmiotowa decyzja nie spełnia, zaś inwestor nie spełnił warunków w zakresie liczby, lokalizacji i parametrów miejsc postojowych. W ocenie skarżącego organ I instancji dopuścił się szeregu naruszeń prawa, gdyż nie przeprowadził analizy: 1) wpływu inwestycji na środowisko, jakie może być związane z zamierzonym prowadzeniem żłobka w planowanym budynku, 2) rozwiązań redukujących uciążliwości budynku [...] ([...]) w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej i usługowej, obsługi komunikacyjnej, zapewnienia niezbędnych miejsc parkingowych na działce i 3) zakresu zabudowy do powierzchni zabudowy działek sąsiadujących, z uwzględnieniem celu projektowanego budynku. Ponadto podniósł, że organ ograniczył się do stwierdzenia ogólnego dostępu do drogi publicznej, bez wskazania przebiegu tej drogi i nie uwzględnił braku zgody skarżącego na dokonanie zabudowy w granicy z jego działką. Skarżący wytknął organowi II instancji, że nie odniósł się do okoliczności faktycznych i przepisów warunków technicznych budynków przywołanych w skardze, w szczególności nie wskazało merytorycznie przyczyn, dla których uznało, że zarzuty wskazane w odwołaniu nie znalazły potwierdzenia. Wobec tego strona uznała, że Kolegium wydało zaskarżoną decyzję w zupełnym oderwaniu od przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wyjaśnił, że w pełni podtrzymuje przedstawioną w zaskarżonej decyzji argumentację odnoszącą się do zarzutów strony, a w szczególności stanowisko, że wobec oceny prawnej przedstawionej w wyroku tutejszego Sądu z dnia 28 marca 2013 r. niedopuszczalne są zarzuty skarżącego w zakresie spełnienia przez inwestycję wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Na rozprawie w dniu 13 listopada 2015 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał stanowisko wyrażone przez stronę w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszej sprawie była zaskarżona decyzja Kolegium z dnia [...] lutego 2014 r. oraz poprzedzająca jej wydanie decyzja Burmistrza ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę budynku [...] położonego w [...] na terenie działki nr [...] przy ul. [...], w granicy z działkami o nr [...] i [...]. W pierwszej kolejności rozważania w niniejszej sprawie należy rozpocząć od przypomnienia, że w rozpatrywanej sprawie orzekał już tutejszy Sąd, który wyrokiem z dnia 28 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Po 1016/12 uchylił wcześniej wydane w sprawie decyzje organów obydwu instancji w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji bliżej opisanej w części sprawozdawczej niniejszego uzasadnienia. Wobec tego trzeba wyjaśnić, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.) sąd rozpoznający niniejszą sprawę związany jest oceną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w przywołanym prawomocnym wyroku własnym z dnia 28 marca 2013 r. W sprawie nie zaistniały żadne przesłanki, które uzasadniałyby ustanie tego związania. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposób ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie; może ona dotyczyć również ujawnionych w postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego, w szczególności kwestii zastosowania do nich określonych regulacji prawnych. Wskazania co do dalszego postępowania zasadniczo stanowią konsekwencję oceny prawnej, określając sposób i kierunek działania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organy administracji oraz przy rozpoznaniu sprawy sądowej, w razie wniesienia skargi na ostateczne rozstrzygniecie administracyjne. Związanie oceną prawną, jak i zawartymi w orzeczeniu wskazaniami co do dalszego postępowania powoduje, że determinują one działania każdego organu w postępowaniu administracyjnym, podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowoadministracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia. Zatem w niniejszej sprawie tak Sąd, jak i organy rozpatrujące sprawę ponownie obowiązane były zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu przywołanego wyroku – i to bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Wobec tego warto podkreślić, że tylko w razie zmiany przepisów prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a także w razie wzruszenia orzeczenia zawierającego ocenę prawną traci ona charakter wiążący (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. I OSK 1790/11, Lex nr 1336324 – dostępny w Internecie: http://orzeczneia.nsa.gov.pl i wyrok NSA z dnia 27 czerwca 1990 r. sygn. SA/Wr 137/90, ONSA 1990/2-3/51). Podkreślić przy tym należy, że nawet w wypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym – zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. W tym też zakresie odmienna ocena materiału dowodowego, jak i ocena prawa ustalonych okoliczności faktycznych sprawy co do tych wszystkich kwestii, które zostały już przez tutejszy Sąd skontrolowane i co do których działanie organów zostało uznane za zgodne z przepisami prawa stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego. Kwestia ta zostanie jeszcze rozwinięta w dalszej części uzasadnienia. W ocenie Sądu organy obydwu instancji zastosowały się do wytycznych Sądu zwartych we wcześniej wydanym w przedmiotowej sprawie prawomocnym wyroku. W tym też zakresie organ I instancji – a w ślad za nim organ odwoławczy – na podstawie przeprowadzonej analizy urbanistycznej i oceny zgormadzonych dowodów trafnie przyjął, że planowana inwestycja (rozbudowa istniejącego budynku bez naruszenia istniejącej linii zabudowy) spełnia wszystkie wymogi określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Ustalenia te pozostają w zgodzie z wymogami przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Dostęp przedmiotowej nieruchomości do drogi publicznej (drogi wojewódzkiej) jest oczywisty i został jednoznacznie potwierdzony przez tutejszy Sąd w wyroku z dnia 28 marca 2013 r., wobec czego, jeżeli strona ma jakiekolwiek wątpliwości w tym względzie, Sąd odsyła skarżącego od uważnej lektury uzasadnienia tego wyroku. Z kolei brak zgody skarżącego na realizację planowanej inwestycji jest pozbawiony znaczenia prawnego na wstępnym etapie procesu inwestycyjnego, jakim jest ustalanie określania warunków zabudowy. Kwestie te wyjaśniło już należycie Kolegium, odwołując się przy tym zasadnie do przepisów u.p.z.p. Zarzut dotyczący nieprawidłowego ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy (51,3%) jest dla Sądu niezrozumiały, skoro odpowiada on w tym wypadku średniej wartości ustalonej dla terenu poddanego analizie urbanistycznej. Wskazują na to wprost wyniki analizy, która w zestawieniu tabelarycznym zawiera oznaczenie geodezyjne wszystkich działek wziętych pod uwagę, korespondujących z oznaczeniem naniesionym na kopii mapy zasadniczej (k. 1, k. 27 akt adm.). Ustalenie w tym zakresie jest w pełni zgodne z § 5 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do u.p.z.p. Również określenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jak i wysokości i geometrii dachu nie może podlegać zakwestionowaniu. Rozstrzygnięcia organów w tym zakresie zostały należycie uzasadnione i znajdują swoje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, a znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obydwu instancji. Przy analizie tych parametrów organy nie były obowiązane do rozważenia, czy zastawanie tego rodzaju dachu nie będzie prowadził do zalewania wodami opadowymi sąsiednich nieruchomości. Przepis § 8 rozporządzenia wykonawczego do u.p.z.p. ani żaden inny przepis dotyczący ustalania warunków zabudowy nie zawiera takiego obowiązku. Ponadto warto wspomnieć, że omawiany przepis nie zawiera jednostek redakcyjnych w postaci ustępów lub punktów; w tym też zakresie w skardze został błędnie przywołany jako "§ 8 ust. 1". Co do dopuszczalności orzeczenia w ramach decyzji o warunkach zabudowy o możliwości lokalizacji obiektów budowlanych w granicy z sąsiednią działką należy podkreślić, że organu prawidłowo zastosowały się do wytycznych tutejszego Sądu wskazujących na brak kompetencji organów orzekających w przedmiocie warunków zabudowy do przesądzenia o lokalizacji inwestycji przy granicy z działka sąsiednią i niedopuszczalności orzekania w tym przedmiocie. Jak wskazuje analiza uzasadnień decyzji wydanych w obydwu instancjach, organy nie zajmowały się tą kwestią, a w szczególności nie zastosowały przepisu § 12 ust. 2 warunków technicznych. Wobec tego dalsze rozważnie przedmiotowego zagadnienia, jak i odnoszących się do tej problematyki zarzutów skargi jest całkowicie bezprzedmiotowe, zaś kwestionowanie stanowiska tutejszego Sądu przez skarżącego niedopuszczalne. Podobnie należy odnieść się do zagadnień dotyczących zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi. Kwestia ta została już rozstrzygnięta przez tutejszy Sąd w wyżej przywołanym wyroku, zatem – przy niezmienionych okolicznościach faktycznych sprawy – brak było podstaw do ponownego i odmiennego ocenienia przez organy wpływu inwestycji na środowisko, jakie może być związane z zamierzonym prowadzeniem żłobka w planowanym budynku. Wobec tego wszystkie te zarzuty, które dotyczyły domniemanych wad decyzji organu I instancji polegających na braku analizy rozwiązań redukujących uciążliwości budynku [...] ([...]) w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej i usługowej oraz obsługi komunikacyjnej są całkowicie chybione, zaś kwestionowanie rozstrzygnięć organów w tym względzie niedopuszczalne. Również takie okoliczności, jak analiza funkcjonowania dachu przewidzianego dla rozbudowywanej części budynku nie jest możliwa i dopuszczalna na tym etapie procesu inwestycyjnego. Ostateczny kształt dachu zostanie bowiem określony w projekcie budowlanym, który powinien uwzględniać również kwestie związane z odprowadzaniem wód opadowych z takiego projektowanego dachu. Natomiast w razie faktycznego zaburzenia stosunków wodnych na sąsiednim gruncie, skarżący będzie mógł poszukiwać ochrony na płaszczyźnie Prawa wodnego lub Kodeksu cywilnego. Warto też przypomnieć skarżącemu, że organ I instancji jednoznacznie określił w punkcie 7 lit. e osnowy decyzji, że realizacja inwestycji nie może zmieniać stosunków wodnych na sąsiednich działkach osób trzecich. Co się tyczy natomiast zarzutu związanego z obowiązkiem zapewnienia przez inwestora niezbędnych miejsc parkingowych na działce objętej inwestycją, należy podkreślić, że organy ustalające warunki zabudowy nie miały takiego obowiązku i to w zasadzie nie z tego powodu, że inwestor nie zgłosił takiego zapotrzebowania. Otóż podstawową przyczyną, dla której Sąd nie uznał zasadności zarzutu, jak i stwierdził w tym zakresie zgodność decyzji o warunkach zabudowy z przepisami prawa, jest brak stwierdzenia po stronie organów obowiązku do wiążącego określenia liczby miejsc postojowych (parkingowych) wymaganych dla planowanej inwestycji (rozbudowy obiektu). Ocena obowiązków organów w tym względzie nie może zasadzać się jedynie odniesieniu się o treści przepisu § 2 rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa, który stanowi, że ustala się sposób zapisywania ustaleń decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy, m.in. ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej zapisuje się w szczególności poprzez określenie sposobu zaopatrzenia w wodę, energię elektryczną i cieplną, środki łączności, odprowadzania ścieków i gospodarowania odpadami, a także określenie dostępu do drogi publicznej oraz wymaganej ilości miejsc parkingowych (pkt 6). Pomijając już fakt, że rozporządzenie to powinno użyć sformułowania "liczba miejsc parkingowych" lub "liczba miejsc postojowych", a nie terminu "ilość", który odnosi się do rzeczy (substancji) niepoliczalnych, należy podkreślić, że nie może ono być interpretowane w oderwaniu od przepisów u.p.z.p., w szczególności art. 61 ust. 1 i przepisów rozporządzenia wykonawczego do u.p.z.p., które określa zasady ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Z kolei przywołane przez skarżącego rozporządzenie w sprawie oznaczeń i nazewnictwa, jak na to wskazuje sama jego nazwa oraz przepis § 2, określa jedynie sposób zapisywania ustaleń decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy. Zakres ten jest zgodny z delegacją zawartą w art. 67 ust. 3 u.p.z.p., wobec czego nie może ono stanowić podstawy do sformułowania określonych obowiązków organów administracji w oderwaniu od zasadniczych aktów regulujących problematykę merytorycznego ustalania warunków zabudowy. Inne odczytywanie przedmiotowego rozporządzenia prowadziłoby do uznania, że w odniesieniu do zawartego w nim przepisu dotyczący "wymaganej ilości miejsc parkingowych" (§ 2 pkt 6) rozporządzenie to przekracza delegację ustawową, w konsekwencji nie mogły mieć w tym względzie zastosowania w procesie [ustalania] warunków zabudowy. Jeszcze raz należy podkreślić, że ani u.p.z.p., ani inny akt prawa obowiązującego, a szczególności rozporządzenie wykonawcze do u.p.z.p., które określa zasady ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, nie przesadza o sposobie (nie zawiera wytycznych) ustalania liczby miejsc postojowych (por. wyroki NSA z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt II OSK 2758/13 i z dnia 15 września 2015 r. sygn. akt II OSK 103/14, orzeczenia dostępne jw.). Ustalenie warunków zabudowy jest etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji, wobec czego decyzja o warunkach zabudowy ma odpowiedzieć na pytanie, czy na danym terenie jest dopuszczalna (możliwa) zabudowa określonego rodzaju (zmiana zagospodarowania terenu), a więc, czy zamierzenie jest zgodne z przepisami szczególnymi. W postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy organ nie ocenia planowanego przedsięwzięcia w aspekcie przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków, wydanego na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Decyzja o warunkach zabudowy jest instrumentem prawnym służącym określeniu sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Decyzja taka określa podstawowe wskaźniki, cechy i parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w projekcie budowlanym, zwykle poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę. Zagadnienia związane z projektem budowanym i pozwoleniem na budowę (względnie zgłoszeniem zamiaru wykonania budowy/robót budowlanych) dotyczą kwestii unormowanych w przepisach Prawa budowlanego oraz przepisach ustaw odrębnych i aktach wykonawczych (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2015 r. sygn. akt II OSK 1508/15, dostępny jw.). Istotnie, jak to wynika z powołanego przez skarżącego przepisu § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków – zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu [tj. w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub w decyzji o warunkach zabudowy], z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne (§ 18 ust. 2 rozporządzenia). Przepisy te są jednak adresowane do projektantów i organów architektoniczno-budowalnych, względnie organów nadzoru budowalnego. Poza tym nie można utożsamiać wymogu dostosowania liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z obowiązkiem wiążącego określenia takiej decyzji liczby wymaganych miejsc postojowych. Wymagania te nie muszą, a nawet nie mogą sprowadzać się do przesądzenia o konkretnej liczbie, jak i lokalizacji miejsc postojowych. Innymi słowy, nie oznacza to, że organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy może lub nawet ma obowiązek wkraczać w kompetencje organu właściwego w sprawach wydawania pozwolenia na budowę lub przyjmowania zgłoszenia budowlanego. Nie ma podstaw prawnych do twierdzenia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna określać liczbę miejsc parkingowych (postojowych). Przepis art. 54 pkt 2 lit. c w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. nie precyzuje sposobu określania liczby takich miejsc dla inwestycji, wskazuje bowiem jedynie na wymóg określenia warunków i szczegółowych zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, m.in. w zakresie obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Natomiast nie ma w obowiązującym systemie prawnym żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu. Przywołane wyżej rozporządzenie w sprawie warunków technicznych budynków nie znajduje zastosowania w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Co więcej, uzasadnienia dla stanowiska skarżącego nie można także upatrywać w brzmieniu art. 55 u.p.z.p. Wprawdzie zgodnie z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. organom administracji architektoniczno-budowlanej na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, lecz przepis ten nie daje podstaw prawnych do wkraczania przez organy w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy w kompetencje przysługujące organom administracji architektoniczno-budowlanej na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2015 r. sygn. akt II OSK 1508/15, dostępny jw. – i powołane tam orzecznictwo). Podsumowując tę część rozważań, stwierdzić należy, że z powyżej przywołanych względów chybiony jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy art. 61 ust. 1 pkt 5, w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa oraz w zw. z § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków. Ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, muszą być dostosowane do charakteru danego postępowania, przy jednoczesnym przestrzeganiu – jak już wyżej wskazano – kompetencji organów administracji publicznej. Skoro decyzja o warunkach zabudowy ma odpowiedzieć na pytanie, czy na danym terenie zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym jest dopuszczalna zabudowa określonego rodzaju (zmiana zagospodarowania terenu), to istotą tej decyzji nie jest określenie wymaganej dla danej inwestycji liczby miejsc postojowych (parkingowych), lecz wskazanie, czy dana inwestycja o określonych parametrach może powstać na danym terenie. Określenie konkretnej liczby miejsc postojowych należy do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej, podobnie jak ocena, czy dana inwestycja zabezpiecza wymaganą liczbę tych miejsc (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt II OSK 2435/13, dostępny jw.). Organ I instancji określił zaś stosownie do wymogu z art. 54 pkt 2 lit. c w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w punkcie 6 uwarunkowania w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji (lit. a i b); uzyskał przy tym pozytywne uzgodnienie właściwego zarządcy drogi, na co już wcześniej wskazał tutejszy Sąd w wyroku z dnia 28 marca 2013 r. W sprawie nie miało miejsca naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie niezbędne elementy, jak i odnosi się do zarzutów odwołania; wskazuje tym samym na wszechstronne rozważenie całokształtu okoliczności sprawy w granicach wynikających z wiążącego organ na podstawie art. 153 p.p.s.a. wyroku tutejszego Sądu z dnia 28 marca 2013 r. Sąd nie stwierdził, aby w sprawie doszło również do naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a.), które skarżący powiązał ze zwolnieniem organu I instancji od obowiązku przytoczenia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia w części, w której tutejszy Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego. Organ I instancji [...] [pozyskał] rzetelną analizę funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a następnie wyniki przeprowadzonego postępowania uzewnętrznił w uzasadnieniu decyzji, które zawierało odniesienie się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Podobnie należy ocenić uzasadnienie organu II instancji, które dodatkowo zawiera odniesienie do wszystkich podnoszonych przez strony argumentów. Wobec zarzutu braku określenia miejsc parkingowych Sąd stwierdził, iż przepis art. 54 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymaga, by decyzja o warunkach zabudowy określała tylko warunki i zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy co do, między innymi, obsługi w zakresie infrastruktury i komunikacji. Natomiast przepis § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) będzie miał zastosowanie dopiero w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, w którym organ określi liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych, mając przy tym na uwadze ustalenia decyzji o warunkach zabudowy. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.