II SA/Po 642/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus Sędziowie: Sędzia WSA Maciej Dybowski Sędzia WSA Bożena Popowska (spr) Protokolant: referent-stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2004 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2002 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty N. z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...]w części dotyczącej odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ B.Popowska -/E.Makosz-Frymus /-/M.Dybowski 4/II S.A./Po 642/02 UZASADNIENIE W dniu [...]12.2001 r. decyzją Nr [...]Starosta Powiatu N. orzekł o uznaniu K. B. za osobę bezrobotną z dniem [...].12.2001 r. oraz o odmowie przyznania Skarżącemu prawa do zasiłku. Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 23 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. 2001 r., Nr 6, poz. 56 ze zm. – zwana dalej Ustawą). W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na materiał dowodowy, z którego wynika, że w dniu rejestracji K. B. spełniał warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 23 ust. 1 i ust. 2 Ustawy, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni; fakty te stanowią podstawę do odmowy przyznania prawa do zasiłku (k. 4). Odbiór w/w decyzji K. B. potwierdził [...]01.2002 r. Pismem z dnia [...]01.2002 r. K. B. złożył odwołanie od decyzji organu I instancji do Wojewody (k. 5). Skarżący w piśmie zaznaczył, iż odwołanie dotyczy odmowy zasiłku dla bezrobotnych oraz zażalenia na działanie Kierownika Urzędu Pracy w S. W odwołaniu Skarżący stwierdza, iż jego staż pracy wynosi 24 lata, w tym od 1989 r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług transportu ciężarowego. W ostatnich 3 latach obroty ulegały systematycznemu zmniejszeniu, co wymuszało zwalnianie pracowników. W lutym 2001 r. K. B. zawiesił działalność gospodarczą z powodu braku zamówień. W miesiącu czerwcu 2001 r. Skarżący podjął działalność i kontynuował ją do lipca, tzn. dopóki firma miała klientów. W sierpniu K. B. ponownie zawiesił działalność gospodarczą. Dalej Skarżący relacjonuje swoje spotkania w Urzędzie Pracy w S. z Kierownikiem S. M. Według Skarżącego pierwsze spotkanie miało miejsce [...].09.2001 r. Skarżący opisał swoją działalność gospodarczą w ostatnich miesiącach. Uzyskał informację, w jakich okolicznościach może mu być przyznane prawo do zasiłku dla bezrobotnych: musi uzyskać decyzję o wykreśleniu działalności gospodarczej z ewidencji oraz pomiędzy dniem ostatniej wpłaty składki ubezpieczeniowej do ZUS a dniem rejestracji w urzędzie pracy nie może upłynąć okres dłuższy niż 6 miesięcy. Zdaniem Skarżącego taką samą informacją od S. M. uzyskał także [...]12.2001 r. Wobec powyższego Skarżący w dniu [...]12.2001 r. zgłosił zakończenie działalności gospodarczej i uzyskał decyzję o wykreśleniu z ewidencji. Po złożeniu dokumentów w Urzędzie Pracy w S. Skarżący dowiedział się, że nie będzie mu przyznany zasiłek dla bezrobotnych, ponieważ nie podlegał ubezpieczeniu społecznemu w okresie ostatnich 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie przez okres co najmniej 365 dni. Skarżący uznaje wcześniejsze informacje uzyskiwane od Kierownika S. M. za wprowadzające w błąd. Zdaniem Skarżącego, opierając się na uzyskanych informacjach poniósł podwójną stratę: nie przyznano mu prawa do zasiłku i pozbył się tytułu do prowadzenia działalności gospodarczej, tymczasem korzyści nie uzyskał żadnych. Skarżący pisze, że "czuje się oszukany" (k. 5, str. 3) oraz wnosi o pozytywne rozpatrzenie jego sprawy a także o wyciągnięcie konsekwencji wobec Kierownika jako niekompetentnego urzędnika. Decyzją z dnia [...]02.2002 r. Nr [...]Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu N. nr [...]z [...].12.2001 r. o uznaniu K. B. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych (k. 6). Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. d) Ustawy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał dowody, na których się oparł: karta rejestracyjna bezrobotnego, zaświadczenie z ZUS z dnia [...]12.2001 r. oraz decyzja Burmistrza S. o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej. Stwierdził też, iż z dokumentów sprawy wynika, że Skarżący podlegał ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej przez okres wynoszący 280 dni w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się w urzędzie pracy, zatem Skarżący nie spełnia warunków określonych w art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. d) Ustawy. W dalszej części decyzji organ II instancji ustosunkował się do zażalenia na pracę Kierownika Filii w S. (k. 6, str. 2). Z kontekstu wynika, iż chodzi o osobę, na której działanie Skarżący żali się, czyli S. M. Wojewoda stwierdza, iż przeprowadzone zostało postępowanie wyjaśniające, na które złożyły się wyjaśnienia pracownika urzędu pracy w S. i wyjaśnienia kierownika Urzędu Pracy w S.. Spotkanie z pracownikiem miało miejsce [...]12.2001 r. i wówczas Skarżący został poinformowany, że zasiłek mu nie przysługuje wobec nie spełnienia wymogów art. 23 ust. 1 lit. d). Z kolei z wyjaśnień Kierownika Urzędu Pracy w S. wynika, że Skarżący kontaktował się z nim w styczniu 2002 r. a także wcześniej "w sprawie informacji o możliwości uzyskania pożyczki dla bezrobotnych na podjęcie działalności gospodarczej i dokumentów wymaganych od osób rejestrujących się w urzędzie pracy jako bezrobotne". Zdaniem organu II instancji, Skarżący na powyższe tematy otrzymał (...) właściwe i wyczerpujące informacje" (k. 6, str. 2). Wojewoda dodaje, iż Skarżący "...przed zarejestrowaniem się nigdy wcześniej (...) nie informował, że przez 9 miesięcy w 2001 roku miał zawieszoną działalność gospodarczą i tym samym nie podlegał ubezpieczeniu społecznemu" (j.w.). W opisanym stanie faktycznym i prawnym organ II instancji uważa, iż decyzja organu I instancji jest słuszna i dlatego utrzymuje ją w mocy. Pismem z dnia [...]03.2002 r. K.B. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego (k. 2), wnosząc o pozytywne rozstrzygnięcie sprawy zasiłku dla bezrobotnych i podtrzymując zażalenie na zachowanie Kierownika Urzędu Pracy w S. oraz uznając za niesatysfakcjonujące wyniki postępowania wyjaśniającego prowadzonego w tej sprawie. W w/w piśmie Skarżący relacjonuje, podobnie jak w odwołaniu, przebieg swoich wizyt w Urzędzie Pracy w S.. Stwierdza też, iż uzyskane informacje nie wyjaśniały w sposób wyczerpujący jego wątpliwości. Gdyby informacja była pełna, pisze Skarżący, oznaczałoby to, że "...sam sobie wymierzył stratę finansową w postaci nieotrzymania zasiłku, przecież jest to nielogiczne" (k. 2). Skarżący odnosi się zwłaszcza do spotkania z Kierownikiem Filii PUP w dniu [...]09.2001 r. Stwierdza, iż informował o zawieszeniu działalności gospodarczej od lutego do maja 2001 r. Ta informacja nie wywołała jednak żadnego komentarza, S. M. podkreślał natomiast, iż między ostatnią wpłatą do ZUS a datą zarejestrowania się w urzędzie pracy nie może upłynąć dłuższy okres niż 6 miesięcy. Skarżący zrozumiał więc, że ma jeszcze 5 miesięcy na podjęcie decyzji w/s rejestracji i ten czas postanowił wykorzystać na szukanie pracy. Skarżący zaznacza, iż nigdy wcześniej nie korzystał z zasiłku. W odpowiedzi na skargę pismem z [...]04.2002 r. Wojewoda wnosi o oddalenie skargi. Organ podaje te same argumenty uzasadniające rozstrzygnięcie merytoryczne, co w swojej decyzji z [...]02.2002 r. Ustosunkowując się do zażalenia na działanie Kierownika Filii w S., Wojewoda stwierdza, iż w powyższej sprawie postępowanie wyjaśniające przeprowadził organ I instancji (k. 19, str. 3). Wojewoda uznaje też, iż zażalenie "...wobec braku dowodów Skarżącego nie zasługuje (...) na uwagę" (k. 20). Sąd zważył, co następuje: W sprawie K. B., z uwagi na treść decyzji organu II instancji, kontroli sądowej podlega zarówno decyzja Wojewody z [...]02.2002 r. jak i decyzja Starosty N. z [...]12.2001 r. Sąd przeprowadza kontrolę pod kątem zgodności każdej z w/w decyzji z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Z uwagi na pierwsze kryterium Sąd stwierdza, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa, tzn. organ prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o zaświadczenie ZUS-u (k. 3), decyzję o wykreśleniu działalności gospodarczej z ewidencji oraz kartę rejestracyjną bezrobotnego oraz prawidłowo zastosował normę określającą konsekwencje prawne takiego stanu faktycznego (organ wskazał art. 23 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i bezrobociu, t. jedn. Dz. U. 2001 r., Nr. 6, Poz. 56 ze zm. – dalej Ustawa; opisanemu stanowi faktycznemu odpowiada hipoteza normy zawartej w art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. d Ustawy). Art. 23 ust. 1 i ust. 2 Ustawy ma charakter przepisu bezwzględnie obowiązującego, a zatem nie pozostawia organowi żadnej swobody w wyborze rozstrzygnięcia; decyzje podejmowane na jego podstawie są decyzjami związanymi. Słusznie zatem organ I instancji uznając, iż K. B. nie spełnia warunków określonych w art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. d Ustawy, odmówił skarżącemu przyznanie prawa do zasiłku a zatem decyzja organu I instancji pod względem materialnoprawnym jest prawidłowa. Z powodów wskazanych wyżej, również merytoryczne rozstrzygnięcie Organu II instancji należy uznać za prawidłowe w świetle przepisów prawa materialnego. Rozstrzygnięć merytorycznych nie sposób jednak rozważać w oderwaniu od badania aspektów procesowych. Jest to szczególnie istotne w przypadkach, kiedy osoby szukają ochrony w swoich żywotnych, związanych z podstawami egzystencji sprawach, i w odniesieniu do osób, co do których można domniemywać, że prawa nie znają. Zwłaszcza w takich przypadkach, obok szczegółowych rozwiązań normujących postępowanie przed organami administracji publicznej, istotną rolę odgrywają też zasady ogólne ujęte w rozdz. 2 ustawy z 14.06.1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. 2000r., Nr 98, poz. 1071 – dalej kpa). W judykaturze i doktrynie utrwalił się pogląd, iż załatwienie sprawy administracyjnej zgodnie z przepisami prawa materialnego a z naruszeniem zasad ogólnych kpa. nie zasługuje na ochronę sądową. Powyższe stanowisko opiera się na uznaniu, iż zasady ogólne kpa są normami prawnymi w stopniu równym szczegółowym przepisom kodeksu (J. P. Taras, Glosa do wyroku SN z 23.VII.1992, III ARN. 40/92, PiP 1993 r., Nr 3, str. 112). Uszczegółowieniem powyższego poglądu przydatnym dla rozpatrzenia sprawy ze skargi K. B. jest teza, że wykroczenie organu prowadzącego postępowanie jedynie przeciwko zasadzie ogólnej kpa stanowi dostateczną podstawę wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego; w szczególności naruszenie zasady informowania obywateli jest samoistną i wystarczającą przyczyną uchylenia decyzji, nawet gdy jest ona zgodna z prawem materialnym (J. Borkowski – Glosa do wyroku NSA z 22.02.1984 r. SAP 9/84, OSP 12/85/239; W. Taras, Informowanie obywateli (art.9 kpa) przez administrację, Ossolineum 1992 r., str. 178 p. 3a; wyrok SN z 5.08.1992 r. I PA 5/92; wyrok SN 27.07.1992 r., III ARN 40/92 z częściowo krytyczną glosą J. Zimmermanna, PiP 1993 r., Nr 8 str. 116). Kolejne założenie wyznaczające tok rozumowania Sądu , dotyczy rozumienia obowiązku, o którym mowa w art. 9 kpa. W orzecznictwie szeroko interpretuje się obowiązek informowania obywateli przez organy administracji publicznej. Chodzi tu zarówno o czasowy wymiar tego obowiązku jaki i o jego aspekt treściowy. I tak, w pierwszej kwestii Sąd podziela pogląd doktryny, iż nie do przyjęcia jest wykładnia, aby sformułowanie "będących przedmiotem postępowania" rozumieć w ten sposób, że organy zobowiązane są udzielać informacji wyłącznie w sprawach, w których toczy się postępowanie. Przez prawa i obowiązki będące przedmiotem postępowania należy bowiem rozumieć takie sprawy, które zgodnie z przepisami prawa podlegają rozpatrzeniu w trybie postępowania administracyjnego (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2002, str. 77). W drugiej zaś kwestii, w cyt. wyżej wyroku z 23.07.1992 r. SN przyjął: "Obowiązek informowania i wyjaśniania stronie przez organ prowadzący postępowanie administracyjne całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych toczącej się sprawy (art. 9 kpa) winien być rozumiany tak szeroko, jak to tylko możliwe. Gdy urzędnik stwierdza lub powinien stwierdzić, że strona zamierza podjąć działania wiążące się dlań z niekorzystnymi skutkami lub nawet ryzykiem wystąpienia podobnych skutków, urzędnik ma wyraźny obowiązek w możliwie jasny sposób wyjaśnić okoliczności sprawy stronie i równie wyraźnie wskazać na ryzyko, wiążące się z planowanymi działaniami. Jest to jedyny, odpowiadający zasadzie art. 1 Konstytucji sposób rozumienia art. 9 kpa" (w obowiązującym stanie prawnym: art. 2 Konstytucji RP z 2.04.1997 r., Dz. U. 78, poz. 483, sprost. Dz.U. 2001r. Nr 28, poz. 319). W cyt. wyroku SN stwierdza także: z zasady ochrony zaufania obywateli do prawidłowości działań organów administracji i sądów wynika, że nie powinien być narażony na uszczerbek obywatel działający w przekonaniu, iż odnoszące się doń działania (w tym informacje) organów państwa są prawidłowe i odpowiadają prawu. Tak rozumiejąc obowiązek udzielania informacji określony w art. 9 kpa, Sąd stwierdza, iż in casu doszło do naruszenia normy zawartej w tym przepisie. Sąd nie dysponuje bezpośrednim dowodem na tą okoliczność. W takich jednak przypadkach (wobec nieobowiązywania w postępowaniu administracyjnym formalnej teorii dowodowej) wchodzi w rachubę możliwość ustalenia faktów w sposób przewidziany w art. 231 kpc (Nauka o postępowaniu administracyjnym opowiada się, aby w wielu kwestiach dowodowych stosować odpowiednio przepisy kpc – Zb. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, PWN, 1999 r., str. 217). W myśl art. 231 kpc Sąd może uznać za ustalone fakty mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jeżeli wniosek taki można wyprowadzić z innych ustalonych faktów (domniemanie faktyczne). Orzeczenie sądu może być oparte na domniemaniu faktycznym tylko wówczas, gdy domniemanie stanowi wniosek logicznie wynikający z prawidłowo ustalonych faktów stanowiących jego przesłanki (T.Ereciński, J.Gudowski, M.Jędrzejewska, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Warszawa 2002r., str. 486 ). Zdaniem Sądu, okoliczności, w jakich K. B. udał się po informacje do PUP w N. Filia w S. pozwalają na domniemanie, że pracownik udzielający informacji nie ustalił w sposób pełny sytuacji w jakiej znajdował się wówczas Skarżący i udzielił jemu błędnej, nieadekwatnej do tej sytuacji , informacji. Według K. B., pierwsze spotkanie w PUP Filia w S. miało miejsce [...]09.2001 r. S. M., który informacji udzielał, temu faktowi nie przeczy: "przypuszcza, że taki kontakt miał miejsce" ("Wyjaśnienie na okoliczność zarzutów przedstawionych przez bezrobotnego K.B.", podpisane przez S. M., zał. 8 w aktach administracyjnych). We wrześniu 2001 r. K. B. miał status przedsiębiorcy na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, faktycznie nie prowadził jednak tej działalności. Po 12 latach prowadzenia przedsiębiorstwa, Skarżący, ponownie w 2001 r. "zawiesił" w miesiącu sierpniu działalność, co pozwalało mu nie opłacać w okresach "zawieszenia" składek na ubezpieczenie społeczne. Zawiesił zaś działalność, bo nie miał zamówień szanse na rynku przewozów transportowych dla jego firmy nie uległy poprawie. W takich okolicznościach K. B. po raz pierwszy po dwudziestu czterech latach pracy udał się do PUP. Według relacji S. M.: "tematem rozmowy była możliwość uzyskania pożyczki dla bezrobotnych na podjęcie działalności gospodarczej i dokumentów wymaganych od osób rejestrujących się jako bezrobotne". Nielogiczne jest , aby osoba posiadająca status przedsiębiorcy i brak zamówień dla firmy, była zainteresowana pożyczką dla bezrobotnych na podjęcie działalności gospodarczej. Nielogiczne też jest, aby taka osoba pytała wyłącznie o to, jakie dokumenty niezbędne są do zarejestrowania jako osoby bezrobotnej. Status bezrobotnego nie jest "dobrem samym w sobie", jest to tytuł do realizowania określonych interesów prawnych, np. uzyskania zasiłku dla bezrobotnych. Jeżeli nawet Skarżący nie sprecyzował o jakie informacje mu chodzi, to pracownik urzędu pracy powinien wyjaśnić okoliczności sprawy, sytuację w jakiej Skarżący się znajduje .Wówczas dowiedziałby się, czy Skarżący "...zamierza podjąć działania wiążące się dlań z niekorzystnymi skutkami..." i powinien "...wyraźnie wskazać na ryzyko wiążące się z planowanymi działaniami" (cyt. z wyroku SN z 23.07.1992 r., j.w.). Pełna, rzetelna informacja uzyskana we wrześniu 2001 r. pozwoliłaby K. B. na racjonalne, w jego sytuacji, działanie polegające na uzyskaniu jeszcze w tym miesiącu decyzji o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej i wystąpieniu do urzędu pracy w celu rejestracji jako osoba bezrobotna i orzeczenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Nie ulega wątpliwości, że rejestracja w urzędzie pracy we wrześniu 2001 r. umożliwiłaby Skarżącemu przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. (Przy założeniu, że rejestracja nastąpiłaby w ostatnim dniu września 2001 r., okres 18 miesięcy poprzedzający dzień rejestracji w urzędzie pracy zacząłby się 30.03.2000 r. Skarżący opłacał składki od 30.03.2000 do 31.012001 i od 1.06.do 31.07. 2001, tj. 12 miesięcy.) Nie wiedząc o ryzyku wiążącym się z przesunięciem rejestracji w urzędzie pracy na późniejszy termin – K. B. poszukiwał pracy. Zgłosił się do urzędu pracy w terminie sugerowanym przez pracownika PUP, tj. takim, aby do chwili zarejestrowania w urzędzie pracy nie upłynął okres dłuższy niż 6 miesięcy. Skutkiem tego Skarżący stracił szansę na uzyskanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Odnosząc się do działań organu II instancji, Sąd stwierdza ,iż nietrafna jest ocena dowodów w sprawie z zażalenia K. B. na zachowanie kierownika PUP Filii w S. Wojewoda naruszył art. 7, art. 77 ,art. .80 w związku z art. 107 kpa a także art. 10 kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda pisze, iż w sprawie zażalenia K. B., postępowanie wyjaśniające przeprowadził organ I instancji (str. 3), nie wskazując o jaki to organ chodzi: czy o Starostę Powiatu N., czy o Kierownika PUP w N. czy o Kierownika PUP w N., Filia we W. Wojewoda nie wyciągnął też żadnych wniosków z faktu, iż pracownik, na którego żali się K. B., jest tą samą osobą, która na podstawie upoważnienia Starosty Powiatu N., podpisała niekorzystną dla Skarżącego decyzję z [...]12.2001 r. Z kolei "Oświadczenie na okoliczność faktów związanych z zarejestrowaniem bezrobotnego K. B." (zał. Nr 7 akt administracyjnych), złożone przez starszego referenta B. N., dotyczy spotkań ze Skarżącym, jakie miały miejsce w PUP Filia we W. w styczniu 2002 r., a zatem ta relacja nie dotyczy bezpośrednio kontaktów Skarżącego z urzędem pracy we wrześniu 2001 r. Oświadczenie to pewne światło jednak na te kontakty rzuca, skoro B. N. pisze, iż po poinformowaniu o skutkach zastosowania art. 33 ust. 1 pkt. 2 lit. d) Ustawy "...Skarżący nie mógł oswoić się z tą informacją". Można na podstawie takiej relacji wnioskować, iż informacje udzielone Skarżącemu wcześniej były co najmniej niepełne. Jak wynika z treści uzasadnienia decyzji, organ II instancji nie analizował jednak ani "Wyjaśnień..." S. M. ani "Oświadczenia..." B.N. Tymczasem wg poglądów judykatury: "Organ prowadzący postępowanie musi dążyć do ustalenia prawdy materialnej i wg swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności" (wyrok NSA z 20.08.1997 r., III S.A. 150/96, Lex nr 30848). Materiał dowodowy nie wskazuje także, że Wojewoda zapewnił K. B wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. Owe "Wyjaśnienie..." i "Oświadczenie..." złożone były [...]01.2002 r. Wojewoda decyzję podjął [...]02.2002 r. Brak w aktach sprawy dowodu, że organ pouczył stronę o przysługującym jej prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia Strony. Tymczasem umożliwienie Stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów stanowi obowiązek organu administracji publicznej. W wyroku z 17.05.1994 r. NSA w następujący sposób zinterpretował treść w/w zasady ogólnej kpa. "Przed rozpatrzeniem materiału dowodowego organ jest obowiązany do wysłuchania wypowiedzi stron co do przeprowadzonych dowodów, zgromadzonych materiałów oraz wszystkich zgłoszonych żądań. Z treści art. 10 §1 kpa wynika, iż takie ustosunkowanie się do całego materiału faktycznego i prawnego, zgromadzonego w sprawie, który będzie podstawą do podjęcia decyzji, jest szczególnym uprawnieniem strony z racji jego (taka forma gramatyczna ujęta jest w cyt. tekście) udziału w postępowaniu. Odstąpienie od tego stadium oceny wyników postępowania dowodowego jest możliwe jedynie w szczególnych sytuacjach, o których jest mowa w art. 10 §2 kpa." Żadna z wymienionych w art. 10 § 2 kpa sytuacji nie zachodzi w sprawie K. B. Organ nie utrwalił też w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w art. 10 §1 (art. 10 §3 kpa). Należy dodać, iż wg doktryny, ustanowione w art. 10 §1 prawo strony do wypowiadania się jest szerszym od prawa z art. 81, które obejmuje tylko prawo wypowiadania się co do przeprowadzonych dowodów. O znaczeniu tego prawa w postępowaniu administracyjnym świadczy to, iż naruszenie zasady ogólnej czynnego udziały strony w postępowaniu jest kwalifikowaną wadą procesową, która stanowi podstawę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek strony (art. 147 kpa). Wobec wskazanych powyżej naruszeń przepisów postępowania administracyjnego. Sąd uznał, iż decyzję organu I instancji należy uchylić; umożliwi to podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie K. B. w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu. Zatem na podstawie art. 145 §1, ust. 1 lit. c) Ustawy w związki z art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo u ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153.poz 1271 ze zm.). Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd wskazuje, iż z dniem 1.06.2004r. zagadnienie świadczeń dla bezrobotnych normują przepisy ustawy z 20.04.2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001). Odrębną kwestią jest wyrażone w treści skargi rozgoryczenie Skarżącego związane z wynikiem postępowania, które było następstwem naruszeń przez organy przepisów prawa procesowego. Ewentualne roszczenia w tym zakresie pozostają poza właściwością sądu. /-/ B.Popowska /-/ E.Makosz-Frymus /-/ M.Dybowski KB/