II SA/Po 642/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 marca 2011 r. sprawy ze skargi B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] lipca 2010r. Nr [...] w przedmiocie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] lutego 2010r. Nr [...], II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu na rzecz skarżącej Spółki kwotę 457,- zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/J. Zieliński /-/B. Drzazga /-/E. Podrazik II SA/Po 642/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając na podstawie art. 24 ust. 1a, art. 33, art. 35 ust. 1, art. 36 ust. 1, art. 37, art. 38 ust. 1, ust. 2 oraz ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t. j. Dz. U. 2004 r., nr 4, poz. 27 ze zm.) udzielił "B." Sp. z o.o. w W. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 251 zgłoszonych we wniosku punktach gier zlokalizowanych na terenie województwa wielkopolskiego na okres 6 lat – to jest do dnia [...] lutego 2015 r. Zgodnie z zapisem punktu VI zezwolenia Spółka zobowiązana była do uruchomienia wszystkich punktów gier do dnia [...] lutego 2010 r. oraz do niezwłocznego powiadomienia o tym Dyrektora Izby Skarbowej (k. 45-40 akt administracyjnych). Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. B. sp. z o.o. zwróciła się z prośbą o zmianę zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej w trybie art. 155 kpa, w części dotyczącej określonego w punkcie VI terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier objętych zezwoleniem i wydłużenie tego terminu do dnia [...] lutego 2011 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu odmówił wnioskodawcy zmiany decyzji w części dotyczącej określonego w punkcie VI nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier. W uzasadnieniu wskazano, że wniosek strony złożony został jeszcze pod rządami ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, natomiast jego rozpatrzenie przypadło na czas, w którym ustawa ta przestała obowiązywać, a jej miejsce w dziedzinie organizacji i urządzania gier zajęła ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. 2009 r., nr 201, poz. 1540 ze zm.), w której zawarto również normy intertemporalne regulujące kwestie międzyczasowe, obejmujące również niniejsze postępowanie. Zgodnie z art. 135 ust. 2 ustawy z 2009 r., zmiany zezwolenia są niedopuszczalne, jeżeli miałyby prowadzić do zmiany miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów. Z powyższego wynika, że intencją ustawodawcy jest stopniowa likwidacja dotychczasowych punktów gier po to, aby ograniczyć dostęp do nich poprzez wymóg ich przeniesienia do kasyn i reglamentacji w formie obowiązku uzyskania koncesji.W tym względzie wniosek strony o przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności jeszcze nie utworzonych punktów gier, stoi w oczywistej sprzeczności z wyżej wymienionymi zamiarami. Wprawdzie rzeczona prolongata nie zmieni liczby punktów gier, na prowadzenie których strona otrzymała już zezwolenie, niemniej takie działanie uniemożliwi osiągnięcie celu zakreślonego w przytoczonych przepisach prawa. Niezależnie od powyższego organ I instancji wskazał na treść art. 121 ustawy z 2009 r. Przepis ten również należy do katalogu norm przejściowych, a poświęcony jest instytucji wygaśnięcia zezwoleń. Instytucja ta została scharakteryzowana zarówno w przepisach ustawy z 1992 r. (art. 36), jak i ustawy z 2009 r. (art. 48). Prawodawca uznał, że do zezwoleń wydanych przed 1 stycznia 2010 r., a więc zezwoleń, do których odnosi się wniosek strony, powinno się stosować art. 36 ust. 5 ustawy z 1992 r. Przepis ten zaś nierozerwalnie łączy się z terminem rozpoczęcia działalności. Wskazuje na to norma zamieszczona w art. 121 ustawy z 2009 r. Prowadzi to do konkluzji, że art. 36 ust. 5 ustawy z 1992 r. traci swój dotychczasowy sens, a występujące w nim pojęcie "niepodejmowania działalności" zostaje wyparte poprzez zwrot "nierozpoczynania działalności". Zatem skoro w zakresie wygasania zezwoleń ustawodawca wprost nakazał stosować przepisy dotychczasowe, to niejako w ten sposób wskazał także na konieczność odniesienia tej materii ustawowej również do drugiego z poruszanych zagadnień. Z powyższego wynika, że obowiązek stosowania ustawy z 1992 r. będzie dotyczył zarówno wygasania zezwolenia, jak i terminu rozpoczęcia działalności. W odwołaniu z dnia [...] marca 2010 r. B. sp. z o.o. zakwestionowała powyższą decyzję i wniosła o zmianę decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2009 r. w zakresie punktu VI poprzez przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności w punktach gier na automatach o niskich wygranych do dnia [...] lutego 2011 r. Spółka zarzuciła organowi naruszenie: (a) art. 253a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne uznanie, iż niezachodzą przesłanki w postaci interesu publicznego lub ważnego interesu strony do zmiany decyzji, (b) art. 135 ust. 1 i ust. 2 ustawy o grach hazardowych z 2009 r. poprzez przyjęcie, iż brzmienie tego przepisu stanowi przesłankę negatywną do zmiany decyzji w trybie art. 253a Ordynacji podatkowej, (c) art. 121 ustawy o grach hazardowych z 2009 r. w zw. z art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych z 1992 r. poprzez przyjęcie, iż stanowią one negatywną przesłankę do zmiany decyzji, w sytuacji gdy przepisów tych nie stosuje się do nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności, (d) art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy o grach i zakładach wzajemnych z 1992 r. poprzez uznanie, iż nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności jest terminem niezmienialnym. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2010 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 121 ustawy o grach hazardowych z 2009 r., do wygaśnięcia zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych z 1992 r. Wprawdzie w przepisach przejściowych brak jest zapisów wprost nawiązujących do tej instytucji, niemniej odwołanie się do niej w art. 121 ustawy z 2009 r. i powiązanie jej z art. 36 ust. 5 ustawy z 1992 r. dało podstawę, aby również ją postrzegać przez pryzmat przepisów dotychczasowych. Tak więc zarówno w obszarze wygasania zezwolenia, jak i terminu rozpoczęcia działalności, ustawodawca nakazał stosować przepisy ustawy o grach hazardowych z 1992 r. Zagadnieniom terminu rozpoczęcia działalności na gruncie ustawy o grach i zakładach wzajemnych z 1992 r. poświęcony jest art. 35 ust. 1 pkt 7, gdzie termin ten wyznacza się jako element zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych i nadaje mu się charakter terminu nieprzekraczalnego. Nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności należy odnieść do wszystkich punktów urządzania gier na automatach o niskich wygranych, o których mowa w zezwoleniu i z upływem terminu rozpoczęcia działalności wszystkie punkty wymienione w zezwoleniu powinny zostać uruchomione. Podmiot z chwilą uzyskania zezwolenia nabywa nie tylko określone w nim prawo do wykonywania szczególnej działalności gospodarczej, ale również wchodzi we wszelkie obowiązki zakreślone nie tylko ustawą, ale również tym dokumentem. Warunki wynikające z zezwolenia wiążą zarówno stronę, jak i organ, który tego zezwolenia udzielił. Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, z uwagi na zawarte w nim elementy, jest swoistym rodzajem decyzji warunkowej. Przywileje wynikające z tego aktu nie mają charakteru obligatoryjnego. Możliwość pełnego korzystania z praw wynikających z zezwolenia przez cały okres jego ważności jest uwarunkowana przestrzeganiem warunków tego zezwolenia, w tym dochowania nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności. Niedochowanie tego terminu skutkuje naruszeniem warunków zezwolenia i daje organowi koncesjonującemu prawo do wzruszenia tej decyzji. Ponadto, przepis art. 32 ust. 1 ustawy z 1992 r. określa niezbędne elementy wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, gdzie w pkt 7 mowa jest o liczbie gier lub zakładów i informacji o planowanej kolejności ich uruchamiania. Mając więc na uwadze ten niezbędny element wniosku, strona określając nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności, powinna dostosować go do tych założeń. Realizacja tego planu w sposób zgodny z przedłożoną do wniosku informacją, pozwalałaby na rozpoczęcie działalności we wszystkich punktach gier objętych zezwoleniem w zakreślonym terminie. Przedsiębiorca podejmując decyzję o podjęciu danej działalności gospodarczej, angażując swój majątek i znaczne środki finansowe w dane przedsięwzięcie, powinien już na etapie podejmowania tej decyzji, a najpóźniej z chwilą złożenia wniosku dokonać analizy rynku i ryzyka związanego z prowadzeniem działalności, w tym związanego z terminowym uruchamianiem punktów gier. Działania te znajdują przecież odzwierciedlenie w przedkładanym do wniosku studium ekonomiczno -finansowych, gdzie podmiot określa m. in. przewidywaną rentowność prowadzonej działalności w poszczególnych latach, w całym okresie ważności zezwolenia. Wprawdzie przepisy art. 35 ust. 1 pkt 7 oraz art. 36 ust. 5 ustawy z 1992 r. nie zawierają tożsamych terminów rozpoczęcia działalności, niemniej obecnie obowiązująca ustawa z 2009 r., jest uregulowaniem o charakterze reglamentacyjnym, które znacznie ogranicza instrumenty prawne wprowadzone ustawą dotychczasową. Świadczy o tym właśnie m. in. norma art. 121 ustawy z 2009 r., która wyraźnie precyzuje, że do zezwoleń wydanych przed 1 stycznia 2010 r. stosuje się art. 36 ust. 5 ustawy z 1992 r., w związku z nierozpoczęciem działalności, nie zaś jej niepodjęciem (choćby w jednym punkcie). Artykuł ten łączy zatem w sobie uwarunkowania wyrażone w art. 35 i art. 36 ustawy z 1992 r., tym samym wykluczając możliwość traktowania oddzielnie pojęć "rozpoczęcia" oraz "podjęcia" działalności. Prowadzi to do konkluzji, że poprzez art. 121 ustawy z 2009 r., instytucji wygaszania zezwolenia wyrażonej w art. 36 ust. 5 ustawy z 1992 r. ustawodawca nadał nowy wymiar. Pojęcie "niepodjęcia działalności" zostało bowiem zastąpione sformułowaniem "nierozpoczęcia działalności". Natomiast zawarcie w ustawie z 2009 r. postanowień art. 135 ust. 1 i 2 ma na celu regulację zmian, których nie normowała w swojej treści ustawa o grach i zakładach wzajemnych oraz zakreślenie dopuszczalności innych zmian. Analiza tego przepisu prowadzi do konkluzji, że wszelkich zmian zezwoleń wydanych pod rządami starej ustawy z 1992 r., należy dokonywać w oparciu o przepisy tejże ustawy, natomiast zmiany, których nie regulowała ustawa z 1992 r. powinny być dokonywane w oparciu o przepisy obowiązującej ustawy o grach hazardowych. Jednak warunkiem dokonania wnioskowanej zmiany jest wyrażona wprost jej dopuszczalność w przepisach ustawowych regulujących rynek gier hazardowych. Z kolei przepis art. 48 ustawy o grach hazardowych z 2009 r. odnosi się do koncesji i zezwoleń wydanych na podstawie przepisów tej ustawy. Tak więc w stanie prawnym obowiązującym po 1 stycznia 2010 r., nie jest możliwym przedłużanie terminu rozpoczęcia działalności określonego w zezwoleniach wydanych przed tą datą. W rezultacie zakaz dla takich działań, wynikający z art. 121 ustawy z 2009 r., stanowi ujemną przesłankę do zaspokojenia oczekiwań strony w oparciu o 253a Ordynacji podatkowej (poprzednio art. 155 Kpa). B. sp. z o.o. wniosła na opisaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Celnej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając naruszenie przepisów art. 253a § 1 Ordynacji podatkowej, art. 135 ust. 1 i ust. 2 ustawy o grach hazardowych z 2009 r., art. 121 ustawy o grach hazardowych z 2009 r. w zw. z art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych z 1992 r. oraz art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy o grach i zakładach wzajemnych z 1992 r. W uzasadnieniu skargi przytoczono argumentację zaprezentowaną wcześniej w odwołaniu z dnia [...] marca 2010 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. j. Dz. U. 2007 r., nr 155, poz. 1095 ze zm.), wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie regulowanym ustawą o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 r., w tym urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych wymaga uzyskania zezwolenia. Z akt niniejszej sprawy wynika, iż w dniu [...] lutego 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej wydał decyzję zezwalającej skarżącej Spółce na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 251 punktach gier zlokalizowanych na terenie województwa wielkopolskiego na okres 6 lat – do dnia [...] lutego 2015 r. Decyzja ta została wydana na podstawie nieobowiązującej już ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t. j. 2004 r., nr 4, poz. 27 ze zm.). Ustawa powyższa utraciła moc obowiązującą z końcem 2009 r. Od dnia 1 stycznia 2010 r. warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach określone są w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. 2009 r., nr 201, poz. 1540 ze zm.). Nie ulega również wątpliwości, że strona Skarżąca pismem z dnia [...] listopada 2009 r., a więc w okresie obowiązywania ustawy o grach i zakładach wzajemnych z 1992 r., zwróciła się do Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z wnioskiem o zmianę udzielonego jej zezwolenia na podstawie art. 155 kpa, w części dotyczącej określonego w punkcie VI terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier objętych zezwoleniem. Organ celny rozpoznał przedmiotowy wniosek w dniu [...] lutego 2010 r., wydając dla Skarżącej decyzję odmowną i rozstrzygnięcie swoje opierając o przepisy art. 253a Ordynacji podatkowej oraz o przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych z 1992 r. w związku z art. 121 i art. 135 ustawy o grach hazardowych z 2009 r. Rozstrzygnięcie to następnie utrzymał w mocy decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Zgodnie z art. 155 kpa (odpowiednio art. 253a § 1 Ordynacji podatkowej), decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Przywołana regulacja prawna wprowadza wyjątek od trwałości decyzji ostatecznych. Na gruncie ustawy o grach i zakładach wzajemnych z 1992 r. orzecznictwo przyjęło dopuszczalność zmiany w trybie art. 155 kpa zezwoleń na urządzenie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych (uchwała NSA z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. akt II GPS 2/09, ONSAiWSA 2010/1/4), Przyjęciu dopuszczalności zmiany – na gruncie ustawy o grach i zakładach wzajemnych z 1992 r. – zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie określenia terminu rozpoczęcia działalności nie przeczy treść art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy z 1992 r. Stanowił on o obowiązku określenia w zezwoleniu nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności. Czym innym jest jednak konieczność precyzyjnego oraz wiążącego wskazania terminu rozpoczęcia działalności, a czym innym dopuszczalność zmiany tego terminu na podstawie odrębnej regulacji prawnej – art. 155 kpa, której zastosowanie nie zostało w tym przypadku wyłączone. Postępowanie w sprawie zmiany lub uchylenia decyzji ma inny przedmiot aniżeli postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Nie można zatem uzależniać dopuszczalności prowadzenia jednego z dwóch odrębnych postępowań przesłankami właściwymi dla wydania oraz trwałości decyzji w drugim z tych trybów. Należy wszakże mieć na względzie, że możliwość zastosowania art. 155 kpa trzeba rozważać w świetle regulacji prawnych obowiązujących w okresie wydania ostatecznej decyzji administracyjnej. Oznacza to, że prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 kpa jest uwarunkowana prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie z dniem 1 stycznia 2010 r. nastąpiła zmiana stanu prawnego, ponieważ miejsce obowiązującej dotychczas ustawy z 1992 r. zajęła nowa ustawa o grach hazardowych z 2009 r. Należało zatem rozważyć wpływ powyższej zmiany na rozstrzygniecie toczącego się sporu. Jak wskazano wyżej w dniu 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa o grach hazardowych z 19 listopada 2009 r. Ustawa ta zawiera odmiennie od dotychczasowych regulacje w obszarze działalności w zakresie automatów o niskich wygranych, jak również przepisy przejściowe. W myśl tych regulacji zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia (art. 117), natomiast do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy nowe, o ile ustawa nie stanowi inaczej (art. 118). Problematyki intertemporalnej dotyczącej zmiany udzielonego zezwolenia dotyczy w sposób bezpośredni art. 135 ustawy o grach hazardowych z 2009 r. W myśl tego przepisu zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1 tej ustawy, mogą być zmieniane, na zasadach określonych w ustawie dla zmiany koncesji i zezwoleń udzielanych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie określonym w art. 6 ust. 1-3, z zastrzeżeniem wyjątków określonych w ust. 2 i 3 przepisu art. 135. Wyłączenia od dopuszczalności zmiany udzielonego zezwolenia dotyczą niemożliwości zmiany miejsca urządzenia gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych, oraz szczegółowych kwestii postępowania w sprawie udzielenia zgody na zmianę w strukturze kapitału zakładowego oraz na zmianę w składzie zarządu lub rady nadzorczej spółki prowadzącej działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Należy podkreślić, iż przepis art. 135 ustawy z 2009 r. w pełni koreluje z przepisem art. 129 ust. 1 tej samej ustawy. Przepis art. 129 ust. 1 formułuje zasadę, iż działalność (w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach) wykonywana na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem 01.01.2010 r., jest prowadzona do czasu ich wygaśnięcia według przepisów dotychczasowych, jednocześnie dopuszczając od tej zasady możliwość wyjątku, gdy inne przepisy ustawy o grach hazardowych tak stanowią. Z kolei przepis art. 135 ust. 1 ustawy jednoznacznie przewiduje możliwość zmiany "starych" zezwoleń na zasadach przewidzianych w ustawie o grach hazardowych z 2009 r. Skoro zatem postępowanie w sprawie zmiany ostatecznej decyzji w zakresie przedłużenia określonego w zezwoleniu terminu rozpoczęcia działalności nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych, organ miał obowiązek rozstrzygania na gruncie nowej ustawy. Przepisy art. 118 i 135 ustawy z 2009 r. nakazywały bowiem takie działanie w przypadku wszczętego i niezakończonego postępowania. Należy w tym miejscu wskazać, iż w sytuacji, gdy przepisy intertemporalne bez żadnych wątpliwości przesądzają o zastosowaniu nowej ustawy, organ ma obowiązek zastosować ten akt prawny, materializując niejako zasadę praworządności, która wskazuje konieczność zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązujących w dniu wydania decyzji. Skoro ani ust. 2, ani ust. 3 art. 135 ustawy o grach hazardowych nie zakazuje zmiany zezwolenia, o którym mówi art. 129 ust. 1 tej ustawy, w zakresie przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności, to z mocy art. 135 ust. 1 taka zmiana może nastąpić, z tym, że na zasadach przewidzianych w ustawie o grach hazardowych z 2009 r., tj. w oparciu o przepis art. 48 tej ustawy. Art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych z 2009 r., odmiennie aniżeli przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych z 1992 r., przewiduje możliwość wystąpienia przez podmiot posiadający koncesję bądź zezwolenie o przedłużenie określonego w nich terminu rozpoczęcia działalności. Termin ten może zostać przedłużony jednokrotnie, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. Dyrektor Izby Celnej rozpoznając wniosek Skarżącego po dniu 31 grudnia 2009 r. powinien był zatem w oparciu o powołana regulację prawną rozstrzygnąć o zasadności przedłużenia zezwolenia na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Wobec stanowiska organu wyrażonego w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej trzeba podkreślić, że w sprawie nie znajdują zastosowania przepisy art. 121 ustawy o grach hazardowych z 2009 r. oraz art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych z 1992 r. Przepisy te regulują kwestię wygaśnięcia zezwolenia, a nie dopuszczalności zmiany zezwolenia pozostającego w obrocie prawnym. Wobec naruszenia przedstawionych wyżej przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2010 r. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę należy rozważyć zasadność zastosowania art. 48 ust. 1 ustawy z 2009 r. pod kątem przedłużenia określonego w decyzji z [...] lutego 2009 r. terminu rozpoczęcia działalności przez skarżącą Spółkę, w świetle przedstawionych przez nią okoliczności zawartych we wniosku z dnia [...] listopada 2009 r. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na mocy art.. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/ E. Podrazik /-/ B. Drzazga /-/ Jakub Zieliński