II SA/Po 645/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2009r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty K. z dnia (...) Nr (...), II. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej na rzecz skarżącego kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. /-/ B. Drzazga /-/ E. Brychcy /-/ W. Batorowicz Decyzją z dnia (...) kwietnia 2009 r. (...)) Starosta K. na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej kpa, umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek M. B. w sprawie uregulowania stosunków wodnych na należących do wnioskodawcy działkach o nr (...) i (...) oraz na działce nr (...) należącej do J. L., położonych w S, przy ul. (...), z powodu niestwierdzenia na wymienionych działkach istnienia urządzenia melioracji wodnych szczegółowych. W uzasadnieniu Starosta K. wyjaśnił, iż postanowieniem z dnia (...) września 2008 r. Burmistrz Miasta S. przekazał organowi I instancji na podstawie art. 77 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.) wniosek M. B. z dnia (...) marca 2009 r. dotyczący między innymi uregulowania stosunków wodnych na wyżej opisanych działkach; Starosta K. decyzją z dnia (...) grudnia 2009 r. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie wszczęte z wniosku M. B. z powodu niestwierdzenia istnienia urządzenia melioracji wodnej szczegółowej, jednak Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawcy decyzją z dnia (...) lutego 2009 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia wskazując, iż przez zakwalifikowaniem rowu przechodzącego przez działki nr (...), (...) i (...) należy najpierw określić jego funkcję i przeznaczenie. Powołując się na przeprowadzone w sprawie dowody, w tym ustalenia poczynione podczas komisyjnych oględzin działek nr (...), (...), (...), (...), (...), (...) i (...) położonych w S. przy ul. (...) i wcześniejszych oględzin z dnia (...) października 2008 r., oświadczeń stron postępowania, danych z ewidencji gruntów (wycinka mapy ewidencyjnej gruntów i budynków z dnia (...) kwietnia 2009 r. i wypisu z rejestru gruntów z dnia (...) kwietnia 2009 r.) i materiał fotograficzny organ zauważył, iż: teren powyżej i poniżej działek wnioskodawcy nie ma charakteru rolniczego, na co przywołał pismo Urzędu Miejskiego w S. z dnia (...) marca 2009 r. oraz nieobowiązujący już plan zagospodarowania przestrzennego Miasta S.; na działkach o nr (...) i (...) nie ujawniono istnienia jakiegokolwiek urządzenia wodnego lub urządzenia melioracji wodnej szczegółowej; na nieruchomościach położonych powyżej działki M. B. nr (...) i poniżej działki nr (...) nie stwierdzono wody w rowie, jak również nie ma dowodów na to, że Zakład Mechaniki Pojazdowej odprowadza ścieki do rowu oznaczonego na mapie ewidencyjnej nr (...), którego właściciel jest nieustalony, a który pozostaje we władaniu Urzędu Miejskiego w S.; brak jest podstaw do stwierdzenia, że został zahamowany przepływ wody poprzez wybudowanie Zakładu Mechaniki Pojazdowej przez J. L. W ocenie organu stwierdzony stan na gruncie oraz dokumenty i wyjaśnienia zgromadzone w sprawie nie pozwalają na przyjęcie, iż na terenie objętym postępowaniem tak w znaczeniu faktycznym, jak i prawnym, istnieje urządzenie melioracji wodnych szczegółowych służące polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby. Zdaniem organu trudno uznać "w sensie pojęciowym i funkcjonalnym", by stwierdzony stan faktyczny odpowiadał definicji melioracji wodnych zawartej w art. 70 ust. 1 ustawy Prawo wodne, a w toku postępowania nie zebrano dowodów na poparcie tezy, że na działkach nr (...), (...) i (...) znajduje się urządzenie melioracji wodnych szczegółowych. Dalej organ wskazał, iż do kategorii urządzeń takiego rodzaju ustawa Prawo wodne zalicza między innymi rowy o szerokości dna mniejszej niż 1,5 m przy ujściu i rurociągi o średnicy poniżej 60 cm i zgodnie z art. 77 ust. 1 tej ustawy utrzymywanie tych urządzeń należy do właścicieli gruntów, na które urządzenia te wywierają korzystny wpływ, a jeżeli urządzenia te objęte są działalnością spółki utrzymanie ich należy do spółki. Wobec tego, że na przedmiotowych działkach nie stwierdzono urządzenia melioracji wodnych szczegółowych, kwestia uregulowania stosunków wodnych na opisanych działkach nie ma w ocenie organu związku z art. 77 ust. 2 ustawy Prawo wodne. Ponadto organ I instancji zauważył, iż tutejszy organ pismem z dnia (...) października 2008 r. informacje z Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska Delegatura w K. otrzymał informacje o kontroli w Zakładzie Mechaniki Pojazdowej J. L. i o wydaniu stosownego zarządzenia pokontrolnego, wobec czego organ nie odniósł się do innych kwestii wykraczających poza zakres prowadzonego postępowania. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł wnioskodawca, który domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jak również przeprowadzenia dowodu z akt Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K. na okoliczność kontroli przeprowadzonej wczesną wiosną 2008 r. rowu melioracyjnego na działkach nr (...) i (...) oraz stwierdzenia poziomu wód w tym rowie oraz ich zanieczyszczenia oraz dowodu z akt Urzędu Miejskiego w S. (...) na okoliczności treści protokołu oględzin i ekspertyz z dnia 14 kwietnia 2008 r. w sprawie drożności rowu melioracyjnego szczegółowego przechodzącego przez działki nr (...), (...) i (...). W uzasadnieniu wnioskodawca zarzucił, iż organ I instancji przyjął za podstawę swego stanowiska oględziny wykonane w szczególnie suchych porach roku, bowiem zarówno jesień 2008 r., jak i wiosna 2009 r., po małej pokrywie śnieżnej zimą, były okresami bez opadów w Wielkopolsce, co jest faktem powszechnie znanym, a wybiórcze potraktowanie oględzin spornych rowów prowadzi do ustaleń sprzecznych z wcześniej dokonanymi przez organ samorządowy S. Strona zarzuciła także, iż organ pominął dwie kontrole z wczesnej wiosny 2008 r. – sprzed skierowania przez niego pisma z dnia (...) marca 2008 r. do Urzędu Miasta w S. i z dnia (...) kwietnia 2008 r., których wyniki pozostają w oczywistej sprzeczności z ustaleniami organu I instancji, zaś stan opadów, a właściwie ich brak na terenie Wielkopolski, w tym S., jako powszechnie znany, nie wymaga dowodów. Ponadto zdaniem strony dowolne jest przyjęcie przez organ, jakoby jego działki nr (...) i (...) nie były działkami rolnymi, bowiem działki te służą do produkcji rolnej. Decyzją z dnia (...) czerwca 2009 r. (...) Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty K. W uzasadnieniu organ odwoławczy zwrócił ,uwagę na to, że Starosta K.w piśmie z dnia (...) maja 2009 r. przekazując do organu odwoławczego odwołanie wnioskodawcy wyjaśnił, iż przeprowadzono dowód z akt Urzędu Miejskiego w S., na dowód czego wydano stosowne postanowienie z dnia (...) września 2008 r., a ponadto że Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Poznaniu Delegatura w K., w odpowiedzi na zapytanie Starosty, w piśmie z dnia (...) października 2008 r. przedstawił wyniki kontroli przeprowadzonej w dniach (...) stycznia i (...) stycznia 2008 r., a stwierdzone uchybienia nie dotyczyły postępowania prowadzonego przez Starostę K. Dalej organ II instancji podniósł, iż Starosta K. w dniu (...) marca 2008 r. przeprowadził oględziny nieruchomości działki nr (...), (...), (...), (...), (...),(...) i (...) wspólnie z pracownikami Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w P. Rejonowy Oddział w K. i z pracownikiem Urzędu Miejskiego w S. oraz w obecności M. B. i J. L. W trakcie tych oględzin M. B. oświadczył między innymi, iż rów niewidoczny na powierzchni terenu na działce nr (...) jest przykryty od 1995 r. celem powiększenia podwórka i zdaniem strony rów położony na działkach nr (...),(...) i (...) jest rowem melioracyjnym wykonanym 100 lat temu, spełniającym rolę odbiornika wody w górnym odcinku z przyległych do rowu działek, którą to wiedzę strona uzyskała w latach 70-tych od poprzedniego właściciela działki nr (...); natomiast J. L. oświadczył miedzy innymi, iż obecna sytuacja jest stanem, jaki zastał przejmując nieruchomość od rodziców i nie posiada wiedzy co do tego kto i w jakim celu wykonał rów na nieruchomości działka nr (...). Dalej organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że organ I instancji na podstawie wycinka mapy ewidencji gruntów i budynków z dnia (...) kwietnia 2009 r. stwierdził na mapie ewidencyjnej rów o odrębnym numerze (...) zlokalizowany na działce nr (...), który to rów jest we władaniu Urzędu Miejskiego w S., który poinformował, iż nie posiada dokumentów oraz informacji co do daty wykonania oraz funkcji rowu oznaczonego nr (...). Ponadto organ II instancji wskazał, iż Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w P. Rejonowy Oddział w K. pismem z dnia (...) kwietnia 2009 r. poinformował Starostę, iż działka nr (...) na mapie znajdującej się w posiadaniu Oddziału widnieje oznaczona jako rów, natomiast nie jest on ujęty w ewidencji urządzeń melioracji wodnych; Starosta K. uznał zaś, iż brak podstaw do stwierdzenia, iż wskutek wybudowania Zakładu Mechaniki Pojazdowej przez J. L. został zahamowany przepływ wody. Powołując się na powyższe ustalenia organ odwoławczy uznał, iż Starosta K. przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy i rzetelny, w konsekwencji trafnie uznał, że na działkach nr (...), (...) i (...) nie znajduje się urządzenie melioracji wodnych szczegółowych w rozumieniu art. 73 w związku z art. 70 ust. 1 Prawa wodnego, to jest polegającego na regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienia jej uprawy oraz na ochronie użytków rolnych przed powodziami; jednocześnie organ dodał, iż zapis planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S., który utracił swoją ważność na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. (Dz.U. Nr 80, poz. 717) nie potwierdza rolniczego charakteru przedmiotowego terenu (pismo Urzędu Miejskiego w S. z dnia (...) marca 2009 r.). Organ odwoławczy uznał, iż faktem jest istnienie rowu przechodzącego przez działki wnioskodawcy o nr (...) i (...) oraz przez działkę J. L., jednakże w sytuacji, gdy nie pełni on funkcji melioracji wodnych należy rozważyć, czy jest on urządzeniem wodnym służącym kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich (art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a Prawa wodnego), jednocześnie zwrócił uwagę na to, że przebudowa urządzenia wodnego (między innymi przykrycie rowu, pogłębienie) wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, zgodnie z art. 9 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 122 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego. Skargę na decyzję organu II instancji wniósł M. B., który zarzucił temu aktowi naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz art. 70 i art. 73 Prawa wodnego. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że przyznając fakt istnienia rowu przechodzącego przez jego działki oraz przez działkę jego sąsiada J. L. ograny obydwu instancji dowolnie przyjęły, że rów ten nie pełni funkcji melioracji wodnych, a organ II instancji ograniczył się jedynie do konstatacji, że w tej sytuacji "należy rozważyć" czy wspomniany rów jest urządzeniem wodnym służącym kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich; w taki sposób działania organów administracji zmierzają do usankcjonowania samowoli budowlanej sąsiada, który na istniejącym rowie postawił budynek, w którym prowadzi działalność gospodarczą (Zakład Mechaniki Pojazdowej), co spowodowało zakłócenie funkcjonowania rowu jako urządzenia melioracja wodnej szczegółowej. Dalej skarżący podtrzymał twierdzenia dotyczące związku działań jego sąsiada L. z odwróceniem odpływu wód na działkę skarżącego nr (...). Skarżący podkreślił, iż organ jest zobowiązany uwzględnić rzeczywisty stan faktyczny, w tym również to, że na działce nr (...) rów melioracyjny odbiera wodę również poprzez węże perforacyjne zakryte ziemią. Domagał się nie prezentowania rozważań, a władczych, zgodnych z prawem i przekonywujących decyzji organów powołanych do załatwienia sprawy. W ocenie skarżącego organ II instancji powinien był uwzględnić przy rozpoznawaniu odwołania wyniki kontroli WIOŚ w K. ze stycznia 2009 r., jak i to, że mimo braku dokumentacji w odpowiedzialnych urzędach co do urządzeń melioracji, w terenie urządzenia te faktycznie istnieją i spełniają funkcje kształtowania zasobów wodnych. Zdaniem skarżącego pominięcie milczeniem dowodów załączonych przez skarżącego nie zmieni stanu rzeczywistego, istniejącego w terenie i nie przesądzi o bezprzedmiotowości postępowania. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził, iż sprawa zakłócenia funkcjonowania rowu i odwrócenia odpływu wody z działki J. L. na działkę skarżącego, jak również dokumenty dołączone do odwołania z dnia (...) marca 2008 r. skierowanego do Urzędu Miasta i Gminy w S. oraz protokół oględzin i ekspertyz z dnia (...) kwietnia 2008 r., przeprowadzonych przez pracowników tego Urzędu, były już rozpatrywane w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Burmistrza Miasta S., jak i przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sprawie prowadzonej w trybie art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego. Ponadto organ zauważył, iż w odwołaniu strona powołała się na wyniki kontroli WIOŚ przeprowadzoną wczesną wiosną 2009 r., a uchybienia wykazane w piśmie Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w P. Delegatura w K. z dnia (...) października 2008 r. dotyczyły w szczególności zagadnień związanych z gospodarką odpadami, natomiast żadne ze stwierdzonych uchybień nie wnosiło niczego do przedmiotowej sprawy. Wskazując na bezprzedmiotowość postępowania w trybie art. 77 Prawa wodnego organ odwoławczy zarazem nie przekreślił regulacji stosunków wodnych w innym trybie, sygnalizując - tak jak to zaznaczył w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - konieczność rozważenia sprawy w kontekście wymagania uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę rowu położonego pomiędzy działkami stron, zatem w ocenie tego organu zarzut o zalegalizowaniu samowoli budowlanej jest bezzasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności wykładni. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji, zostały wydane z naruszeniem art. 7, 77 oraz art. 80 kpa, które nakładają na organ obowiązek dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej oraz wszechstronnego ustalenia i rozważenia całokształtu wszystkich istotnych w sprawie okoliczności. Wobec naruszeń powyższych przepisów nie można stwierdzić, czy w sprawie prawidłowo został zastosowany art. 105 § 1 kpa (czy zostały spełnione przesłanki do umorzenia postępowania). Zasadność rozstrzygnięcia procesowego w niniejszej sprawie zależała od ustalenia przez organy, czy istniejący rów przebiegający przez działki nr (...), (...) oraz (...) jest urządzeniem melioracji wodnych szczegółowych w rozumieniu art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.), którego może dotyczyć określony w art. 77 ust. 1 tej ustawy obowiązek utrzymywania urządzeń tego rodzaju przez zainteresowanych właścicieli gruntów albo spółkę wodną, jak i ewentualna ingerencja organu właściwego do wydania pozwolenia wodnoprawnego. W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż trafnie organy w niniejszej sprawie zauważyły, iż rów (urządzenie wodne o mniejszych parametrach niż kanał zdefiniowany w art. 9 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy) może być uznany za urządzenie melioracji wodnych szczegółowych, jeżeli służy regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienia jej uprawy oraz gdy służy ochronie użytków rolnych przed powodziami, co też wynika z definicji melioracji wodnych określone w art. 70 ust. 1 powołanej ustawy odniesionej do treści art. 73 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Organ I instancji w sposób niezrozumiały zajął się jednak tylko określeniem przeznaczenia terenu powyżej i poniżej działek wnioskodawcy, a całkowicie pominął ustalenie, jakie przeznaczenie mają same działki wnioskodawcy (działki nr (...) i (...)) oraz działka J. L. (działka nr (...)). Dane z rejestru gruntów, zgromadzone w sprawie, jednoznacznie wskazują, iż wyżej opisane działki stanowią w znacznej części grunty orne (działki nr (...) i (...)) oraz sady (działka nr (...)). Ponadto powołanie się przez ten organ na zapisy nieobowiązującego już planu zagospodarowania przestrzennego, z pominięciem aktualnych danych z rejestru gruntów, również nie może być uznane za trafne, nawet w odniesieniu do określenia przeznaczenia terenów leżących powyżej i poniżej działek stron postępowania. Działając w taki sposób organ I instancji wadliwie, bo w sposób niepełny, ustalił stan faktyczny w tym zakresie. Organ II instancji z kolei tylko ogólnikowo zwrócił uwagę na to, że zapis nieobowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S. nie potwierdza rolniczego charakteru terenu, co odniósł do działek nr (...), (...) i (...). Takie ustalenia organu odwoławczego nie znajdują zaś żadnego potwierdzenia w materiale zgromadzonym w sprawie. Już tylko te uchybienia dyskwalifikowały prawidłowość rozstrzygnięć organów obydwu instancji. W ocenie Sądu nie można wykluczyć, iżby istniejący na przedmiotowych działkach rów (w połączeniu z rowem nr (...)) faktycznie służył regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej lub ułatwienia uprawy gleby użytków rolnych w odniesieniu do działek gruntu, przez które przebiega. Nie ma przy tym znaczenia, iż przedmiotowe urządzenie, tak jak i rów (...), nie figuruje w ewidencji urządzeń melioracji wodnych, bowiem istotne jest określenie jego rzeczywistej funkcji. Organy rozstrzygające sprawę obowiązane były określić funkcję i faktyczne przeznaczenie rowu istniejącego na działkach nr (...), (...), (...), i to z uwzględnieniem związku tego urządzenia z rowem nr (...). W tym celu organy powinny były zwrócić się do biegłego (biegłych) z właściwej dziedziny wiedzy celem jednoznacznego określenia funkcji i parametrów rowu przebiegającego przez działki nr (...), (...) i (...), również z uwzględnieniem tej okoliczności, czy przedmiotowe urządzenie stanowi część układu melioracyjnego wraz z rowem nr (...), który rozdziela grunty orne działek nr (...) i (...). Ekspertyza powinna umożliwić rozstrzygnięcie przez organy, czy przedmiotowe urządzenie jest urządzeniem melioracji wodnych szczegółowych w rozumieniu art. 73 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, a w konsekwencji ocenić, czy zasadne jest dalsze prowadzenie postępowania w zakresie odnoszącym się do obowiązków związanych z utrzymaniem tego urządzenia w należytym stanie (art. 77 ust. 1 i 2 powołanej ustawy). Skoro organy prowadząc postępowanie administracyjne uchybiły obowiązkowi wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, to tym samym wydane przez nie orzeczenia naruszają jedną z podstawowych zasad Kodeksu postępowania administracyjnego, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, określona we wspomnianych wyżej art. 7 i art. 77 kpa. Naruszenie przepisów postępowania przez organy w niniejszej sprawie niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na jej wynik, stąd też wymagało eliminacji rozstrzygnięć podjętych przez organy obydwu instancji. Rozpoznając sprawę ponownie organy administracji powinny uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu i skorzystać ze środków dowodowych pozwalających na jednoznaczne ustalenie czy na przedmiotowych działkach istnieje urządzenie melioracji wodnych szczegółowych (w tym także, w razie ustalenia funkcjonalnego związku rowu znajdującego się na działkach stron postępowania z rowem nr (...), przeprowadzić postępowanie zmierzające do ustalenia konkretnej lokalizacji, faktycznego przebiegu i funkcji rowu nr (...)), co pozwoli na rozstrzygnięcie co do podstaw do dalszego prowadzenia postępowania w sprawie. Mając powyższe na uwadze tutejszy Sąd uznał, iż zgromadzony materiał dowodowy w sprawie i jego ocena nie były wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej. Wobec tego, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt I sentencji. O kosztach postępowania przysługujących skarżącemu od organu w razie uwzględnienia skargi, Sąd orzekł w pkt II wyroku stosownie do art. 200 powołanej ustawy mając na uwadze wysokość kosztów sądowych poniesionych przez stronę skarżącą. Wobec charakteru zaskarżonego aktu Sąd nie zastosował w sprawie art. 152 powołanej ustawy. /-/ B.Drzazga /-/ E.Brychcy /-/ W.Batorowicz