II SA/Po 651/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Paweł Daniel Sędzia WSA Robert Talaga (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Nadleśniczego z dnia 30 lipca 2025 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę Pismem z dnia 17 lipca 2025 roku J. K. (dalej jako: "wnioskodawczyni") wniosła o szacowanie szkody zgłoszonej do Koła Łowieckiego [...], w następstwie której w dniu 8 kwietnia 2025 roku dokonano oględzin. Wnioskodawczyni wyraziła brak zgody na dokonanie szacowania przez M. K.. Pismem z dnia 28 lipca 2025 r. J. K. wniosła do Nadleśniczego (dalej jako: "organ") o przeprowadzenie szacowania ostatecznego w trybie odwołania uprawy pszenicy ozimej zlokalizowanej na działce nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...], leżącym w obwodzie łowieckim dzierżawionym przez Koło Łowieckie "[...]" w [...] (dalej jako: "Koło"). W uzasadnieniu wnioskodawczyni podała, że w dniu 19 lipca 2025 r. wniosła o przeprowadzenie szacowania ostatecznego swojej uprawy, wskazując, że nie wyraża zgody, aby w czynności tej uczestniczył M. K.. W dniu 24 lipca 2025 r. na teren uprawy przybył wyżej wymieniony oraz P. Z., wobec czego mąż wnioskodawczyni nie wyraził zgody na wejście na przedmiotową działkę. Wiadomością e-mail z dnia 27 lipca 2025 r. M. K. poinformował J. K., że w związku z uniemożliwieniem wejścia przedstawicielom dzierżawcy obwodu łowieckiego na teren uprawy, niemożliwe jest ustalenie wysokości odszkodowania za szkody łowieckie. W związku z zaistniałą sytuacją wnioski o ustalenie wysokości odszkodowania z tytułu szkody łowieckiej potraktowano jako anulowane. Postanowieniem z dnia 30 lipca 2025 r. znak: [...], Nadleśniczy stwierdził niedopuszczalność odwołania od protokołu szacowania szkody łowieckiej. W uzasadnieniu organ wskazał, że z treści pisma wnioskodawczyni wynika, że Koło nie przeprowadziło szacowania ostatecznego oraz nie sporządziło protokołu. Stan ten wynika z działań J. K. i jej męża, którzy nie dopuścili osób uprawnionych do dokonania stosownych czynności. Mając na uwadze treść art. 46d ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1082; dalej jako: "Prawo łowieckie") Nadleśniczy stwierdził, że wymogiem formalnym wniesienia odwołania, we wskazanym w tym przepisie terminie, jest istnienie protokołu. Odwołanie wnioskodawczyni nie wskazuje konkretnego dokumentu, ponieważ takowy nie został sporządzony. Powyższe oznacza więc, że odwołanie jest niedopuszczalne. Pismem z dnia 8 sierpnia 2058 r. J. K., reprezentowana przez radcę prawnego (dalej jako: "skarżąca"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wyżej opisane postanowienie Nadleśniczego z dnia 30 lipca 2025 r. Rozstrzygnięciu temu zarzucono naruszenie art. 46d w zw. z art. 46e Prawa Łowieckiego poprzez nieuzasadnioną odmowę przeprowadzenia szacowania ostatecznego i wydania decyzji ustalającej wartość odszkodowania za szkodę łowiecką. Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Skarżąca podkreśliła, że Koło uchyliło się od ustawowo nałożonego na nie obowiązku. Nadleśniczy zaś, zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego zobowiązany jest do ponownego dokonania oględzin i zweryfikowania twierdzeń i zastrzeżeń zgłoszonych przez strony do protokołu. W ocenie skarżącej nie ma przeszkód aby organ sam dokonał szacowania szkody w celu zrealizowania własnej kompetencji do wydania decyzji. Prawo łowieckie nie przewiduje możliwości wniesienia odwołania od odmowy przystąpienia do szacowania szkody, a taka sytuacja jest nie do zaakceptowania w świetle przepisów Konstytucji RP na czele z zasadą demokratycznego państwa prawnego. Skarżąca zwróciła uwagę, że w takiej sytuacji nie jest też możliwe zainicjowanie cywilnej drogi ubiegania się o odszkodowanie. Mając powyższe na uwadze skarżąca uprawniona jest w inny sposób dochodzić swoich praw m.in. poprzez żądanie wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania przez Nadleśniczego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podkreślając ponownie, że brak było podstaw do wniesienia odwołania w trybie art. 46d ust. 1 Prawa łowieckiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 roku, poz. 935; dalej jako: "P.p.s.a."). Stosownie do wymienionego przepisu sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 P.p.s.a.). Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważność, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: P.p.s.a). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Na gruncie art. 46d ust. 1 Prawa łowieckiego właścicielowi albo posiadaczowi gruntów rolnych, na terenie których wystąpiła szkoda, oraz dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego przysługuje odwołanie do nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkody. Odwołanie wnosi się w terminie 7 dni od dnia podpisania protokołu, o którym mowa w art. 46a ust. 4 albo art. 46c ust. 5. Z powyżej przytoczonej regulacji wynika jednoznacznie, że analizowane odwołanie jest środkiem prawnym umożliwiającym kwestionowanie protokołu, jako rozstrzygnięcia pierwszej instancji. Uprzednie sporządzenie protokołu, o którym mowa w art. 46a ust. 4 albo art. 46c ust. 5 Prawa łowieckiego, jest warunkiem niezbędnym do zakwestionowania tego protokołu w drodze odwołania do nadleśniczego. W niniejszej sprawie J. K. wniosła "skargę na postanowienie Naleśniczego z dnia 30 lipca 2025 r. znak sprawy [...], zarzucając mu naruszenie art. 46d w zw. z art. 46e ustawy Prawo łowieckie poprzez niezasadną odmowę przeprowadzenia szacowania ostatecznego i wydania decyzji ustalającej wartość odszkodowania za szkodę łowiecką. Skarżąca w jasny sposób sprecyzowała przedmiot zaskarżenia. W istocie określiła ona rodzaj zaskarżonego postanowienia organu podkreślając, że pomimo wniosku złożonego w dniu ujawnienia szkody właściwe koło łowieckie nie sporządziło stosownego protokołu. Skarżąca stwierdziła przy tym, że nie do zaakceptowania w świetle zasady demokratycznego państwa prawa oraz zasady dwuinstancyjności postepowania jest to, że prawo łowieckie nie przewiduje możliwości wniesienia odwołania od odmowy przystąpienia przez Koło Łowieckie do szacowania. W rozpoznawanej sprawie należy dostrzec, że w piśmie z dnia 28 lipca 2025 r. skarżąca nie wskazała żadnego aktu o konkretnej dacie, numerze i treści rozstrzygnięcia, który byłby protokołem, od którego służy odwołanie. Wobec braku zgody skarżącej na szacowanie szkody przez wskazane przez nią osoby, Nadleśniczy uznał, że właściwym sposobem załatwienia sprawy będzie potraktowanie pisma skarżącej o szacowanie szkody jako odwołania wniesionego w trybie art. 49 a ust 1 Prawo łowieckie, a w konsekwencji stwierdzenie jego niedopuszczalności wobec braku sporządzenia protokołu szacowania szkody łowieckiej, który w istocie nie został sporządzony na tym etapie prowadzonej sprawy. Z treści powyższego pisma skarżącej oraz z przedmiotowej skargi wynika, że J. K. domagała się podjęcia działania w zakresie szacowania szkód od Koła Łowieckiego "[...]" w [...]. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego możliwości oddziaływania na działania organów administracji należy wyjaśnić, że organ w istocie nie wydał decyzji odmawiającej szacowania szkody łowieckiej, która podlegałaby sadowej kontroli. Niemniej jednak skarga J. K. na bezczynność w zakresie szacowania szkód została odrębnie zarejestrowana i rozpoznana pod sygnaturą akt II SAB/Po 237/25. W okolicznościach niniejszej sprawy należało zgodzić się, że przedmiotowa skarga została skierowana do postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania od protokołu szacowania szkody łowieckiej, który w istocie nie został sporządzony. Natomiast jedną z podstawnych przyczyn niedopuszczalności środka zaskarżenia jest nieistnienie przedmiotu zaskarżenia w sensie prawnym. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.